ఆడ వారి కో రోజు?

మా అమ్మాయి గ్రీటింగు..

ఉండాలా? ఏం? మేం మగాళ్లకి ఏం తీసిపోయాం? వాళ్లకీ ఓ రోజు పెట్టాలా? అయినా మన భారత సంస్కృతి లో స్త్రీ పూజనీయమైనది.. ఒక శక్తి, ఒక....

అబ్బా.. ఇదంతా కాదు కానీ.. మూడు వందల అరవై అయిదు రోజుల్లో ప్రతి రోజూ స్త్రీదే కాకపోవచ్చు..కానీ ప్రతి ఒక్కరోజూ స్త్రీ దీనూ..

గత సంవత్సరం స్త్రీల దినం అందరూ ఏంటో తెగ ఘనం గా చేశారు. ఇటు పొద్దున్నుంచీ SMS లు, ఫోన్లు, ఆఫీసులో రోజా పూలిచ్చి కేకు ముక్కలు పంచడం.. ‘ఆడవాళ్ల వల్లే మా బృందానికి వన్నె వచ్చిందని మా డైరెట్రు గారి నుండి ఈ మెయిలూ.. అందరూ కళ కళ లాడుతూ సీతాకోక చిలకల్లా.. ఇంటికొస్తూనే కాంప్లెక్స్ ఆడవాళ్లు పిల్లలని ఇళ్లల్లో వదిలి మ్యూజికల్ చైర్లు, బింగో ల్లాంటి వినోద కార్యక్రమాలూ.. ఏంటో వెలితి.. విసుగూ..

మరి ఈరోజో? ఆడవారి రోజు. అంటే  అచ్చం గా నాదే ఈరోజు.. It’s my day and My day is beatiful!!

మార్చి 8, 1200am

గంట కొట్టింది. ఇంట్లో అందరూ కలల సీమ లోనో, గాఢ నిద్రలోనో.. నేను మాత్రం ఒక సీరియస్ ఆఫీసు పని. చేయకపోతే నా ప్రతిభ కే ఒక మచ్చ. చేస్తున్నాను.. తలెత్తటానికీ సమయం లేదు.

1am ఆఆఆఆఆకలి.. రాగి బిస్కట్లు?బోరు. ఆవకాయన్నం? ఇంకా నయం.. అరటి పండు? వద్దులే.. అన్నట్టు.. పాలు ఫ్రిజ్ లో పెట్టానా? చూసొద్దాం..

2am డామిట్.. కథ అడ్డం తిరిగింది.. ఇదేంటి!!!!! ఇప్పటిదాకా పని చేసిన కోడ్.. లేద్దాం అనుకుంటే.. ఇప్పుడు పని చేయదు? దీని పని పట్టాల్సిందే..

2.45am : చాలు..బాబూ.. అయినంత చాలు.. ఉద్యోగం తీసేస్తాడా?ఉరేస్తాడా? తూర్పు తిరిగి దణ్ణం పెట్టుకోమను.. నేను పడుకుంటున్నా.. ‘సుఖ నిద్ర కి మించి న వరం.. ఉంమ్మ్మ్మ్మ్.....zzzzzz

7am : నూతి లోంచి.. లీల గా.. మంద్రంగా ‘అమ్మా.. ‘ ‘హమ్మో!!! ఏడు గంటలా!!! టిఫిన్లు, వంటలు.. ఎలా? ‘ దిగ్గున లేస్తుంటే.. ‘పర్వాలేదు.. అమ్మా.. ఈ పూట కి సీరియల్ తింటా.. ఇవ్వాళ్ల పదకొండు న్నర కే వస్తున్నాను. లంచ్ అక్కర్లేదు.. జడ వేయి చాలు..’ ‘ఆహా.. ఎంత మంచి womens day gift!! నేను అరవకుండానే తయారయిపోయారు..’

“My children are beautiful!” ‘ఓహ్.. పదకొండున్నరకే వచ్చేస్తారా? అయితే మళ్లీ WFH పెట్టాలి.. సోమవారం నుండీ పరీక్షలు.. నేను పని చేసుకుంటూ లెక్కలు చేయిస్తే...బాసు ఏమంటారో ’

7.30am : ‘బై బై.. తల్లీ.. అరే.. ఫోన్.. ‘ఓహ్.. కోయీ బాత్ నహీ.. మై ఘర్ పే హూ.. ఆప్కే బచ్చోంకో భీ యహీ చోడ్ దేనా..’ అరే కాలింగ్ బెల్..’ఓహ్.. ఇన్నికే టాంక్ క్లీన్ పన్న పోరింగలా? నాళకి ముడియాదా? ఓకే ఓకే నో ప్రాబ్లం. ‘

8.30am: ‘ఓ.. హాప్పీ వుమెన్స్ డే!! అలాగే అలాగే బై..’.. అప్పుడే పది ఫోన్ కాల్స్. ఒక్క అమ్మకి ఫోన్ చేస్తే చాలు. మిగిలిన వాళ్లకి ఆన్ లైన్ లో .. ఇక పని పూర్తి చేయాలి...

9.30am: ‘నీళ్లు పట్టేసుకుంటే.. మళ్లీ టాంక్ కడిగినప్పుడు టెన్షన్ ఉండదు.. అప్పుడు.. ఓసారి బ్లాగులు చూద్దాం? ‘అయ్యో..అయ్యో.. సిరిసిరి మువ్వ గారికి శ్రావ్య బ్లాగ్ ముఖం గా ఇవ్వడానికి శ్రావ్య గారికి ఒక ఆడియో మెసేజ్ పంపుదామనుకున్నాను. గిల్ట్..గిల్ట్..గిల్ట్.. హ్మ్.. Too late.. I need to manage my time well..

10.30am: అరే బాసు గారి మెయిల్..’ నీవు గత వారం చేసిన బగ్ ఫిక్స్ వల్ల ఇవిగో సైడ్ ఎఫెక్ట్స్.. కాస్త చూసుకుని...!@#@$#’ ‘ఓకే ఓకే.. దీని ప్రభావం పని మీద పడకూడదు.. కంటిన్యూ..’ అన్నట్టు కాస్త పాదం అటూ ఇటూ తిప్పాలి పని చేస్తూ.. లేకపోతే బిగుసుకుపోతుంది... మొన్ననే విరిగి అతుక్కుందసలే.. అమ్మాయి వచ్చేసరికి దానికిష్టమైనవి చేయాలి..ఇంట్లో ఉన్నాను కదా..

11.30am. ‘కృష్ణా.. పని ఎలా అవుతుంది.. స్నేహితుల పలకరింపు.. నా కంపెనీ కాకపోయినా.. నా కోడ్ ఏమాత్రం ఐడియా లేకపోయినా చాట్ ద్వారానే సహాయం చేసే ఫ్రెండ్!! ఎన్నాళ్ల నుండో వెతుకుతున్న ‘యుగాంత’ పుస్తకం ఇచ్చిన ఇంకో ఫ్రెండ్!!! Friends are beautiful! అమ్మాయి వచ్చేసింది.. దాని ఫ్రెండ్సూనూ.. ‘ఆంటీ.. పప్పు, మాగాయ కావాలి నాకు..’ గుజరాతీ పిల్ల గారాలు.. ‘ఓకే నో ప్రాబ్లం..’

12.30: అమ్మయ్య వంట రెడీ.. రండమ్మా తింటూ చెప్పుకోవాలి కబుర్లు.. ‘ఆ ఆ.. వింటున్నా.. వింటూ చేసుకుంటున్నానమ్మా పని!! ఓ.. సారీ వింటా.. పూర్తి శ్రద్ధ తో చెప్పు.. కళ్ళు ఆసక్తి గా వింటున్నట్టు, బాడీ లాంగ్వేజ్ అలాగే.. ప్రతి పది సెకన్లకీ ‘ఓహ్.. అవునా.. టూ మచ్.. బాబోయ్.. థాంక్ గాడ్’ లాంటివి వాడుతూ.. మెదడు లో ఎక్కడో.. ‘బగ్ గురించి ఆలోచిస్తూ... దొంగతనం గా పేపర్ చదువుతూ..

1.30pm: టాంక్ కడిగినప్పుడు పోయే ప్రతి బొట్టూ మొక్కలకే చేరాలి.. అయ్యో... అరటి చెట్టు గెలనింకో సారి చూసి వద్దాం.. సీతా ఫలం చెట్టు.. చిగురు..అ బ్బా.. ప్రకృతి సౌందర్య మయం.. మనమే.. చేసుకుంటున్నాం ఇదంతా మాయం... ‘ఆఆఆఆఅ వస్తున్నా.. ఇచ్చిన లెక్కలన్నీ చేశావా? వెనక సమాధానాలు చూడలేదు కదా.. Just asking!!! అంత కోపమే.. చచ్చాం. కరెంట్ పోయింది. బాకప్ కూడా రాలేదు....

2.30pm. అరే మేరీ నువ్వెళ్లిపో ఇంక.. ‘హాపీ వుమెన్స్ డే.. ఇంద.. దీనితో ఏదైనా మంచి చీర కొనుక్కో సరదాగా.. ఇదిగో మీ అక్క బిడ్డ కోసం ఆవకాయ.. జాగ్రత్త గా కారకుండా.. ‘ అరే కరెంట్ వచ్చింది.. ‘అరీ చిన్నమ్మాయీ వచ్చేసింది.. గుడ్’ ఈమెయిల్స్ చూడాలి. ‘అయ్యో.. ఇంత నెగటివ్ రిమార్కులా!!! ఏంటి? అంత చెత్తగా రాశానా కోడ్!! ముసలి దాన్నవుతున్నాను. ఇంక ఈ కోడింగ్ ఆపేయాలి.. ఈ ఉద్యోగం కష్టం బాబూ.. చిన్న చిన్న అబ్బాయిలతో పోటీ పడుతూ...

3.30pm.. నా వల్ల కాదు ఈ కోడ్.. ‘phone a friend option?’ సరే.. ఈయన చెప్పిన పద్ధతీ ప్రయత్నిద్దాం. ‘అరే.. మామయ్య ఫోన్.. బాగుండదు. రెండు నిమిషాలు మాట్లాడదాం..’ అరే? పెట్టేసే సరికి మళ్లీ ఫోన్!! చాట్ లో ఎవరు? ‘అలాగే.. నీకు ప్రొమోషన్ రావాలంటే.. ఊర్కే గ్రూపులు మారకు.. ‘ మరి సలహాలు ఇవ్వకపోతే..గడుస్తుందా రోజు? ఇతనికేం కావాలి? ‘ఓహ్.. రివ్యూ.. సరే.. ఏంటయ్యా ఈ ఇంగ్లీషూ.. నేను రాసి పెట్టను.. నీచేతే రాయిస్తాను.. మూడో లైన్లో...’ బాబోయ్ .. పని జరగటం లేదు.. concentrate krishna!! concentrate...

4.30pm.. గారడీ ఆట.. పొయ్యి మీద పప్పు పులుసు..కూర, పెద్దదానితో సంస్కృతం, చిన్నదానితో సైన్సు.. ఆఫీసు పని కొద్దిగా ఓ కొలిక్కి వస్తున్నట్టుంది?

5.30pm.. అవునూ.. అసలు ఉదయం నుండీ చాయ్ తాగానా? పోన్లే ఈయనా వచ్చారు గా.. ఇద్దరం తాగచ్చు.. పని,పని, పని.. టీ వీ చూస్తూ భర్తగారు,.. ఆటల్లో పిల్లగార్లు.. నాకే.. ఈ బగ్.. అర్థం కావటం లేదు.. కాన్సెంట్రేట్.. ‘అమ్మా..చెస్ ఆడతావా? ఒక్క గేమ్?’ సరే..పద.. చెస్..భలే ఆట.. కానీ మా చిన్నదానికి తెలిసిన ఒక ఎత్తు ముందు విశ్వనాథ్ ఆనంద్ కూడా గెలవలేడు.. అదే.. ‘బోర్డ్ ఎత్తు..’ పిల్లలతో ఆడటం.. How beautiful!!

6.30pm : పని, పని.. ‘అలాగే.. లాప్ టాప్ మూసి కథలు చెప్తూంటాను..తినండి.. యెస్...’

7.30pm: పని పని.. నా వల్ల కాదు ఒక వాక్ కొడితే.. ‘ఆహా.. రోడ్డు, సాయంత్రపు సంధ్య..!!! అద్భుతం.. రోడ్డు మీద నుంచుని.. ఆడవాళ్లతో ముచ్చట్లు.. ‘Women are so beautiful’..

8.30pm: ‘కథలు.. ఏం చెప్పాలబ్బా? అనగా అనగా..

8.45pm: ‘మొన్న ఎంతవరకూ చూశారు సినిమా? ఒక విండో లో పిల్లలు రాజేంద్ర ప్రసాద్ తెలుగు సినిమా.. వివాహ భోజనంబు.. ఇంకో విండో లో పనీ, పనీ... పర్లేదే.. వీళ్లకీ నవ్వొస్తోందే. జై జంధ్యాల, జై రాజేంద్ర ప్రసాద్.. ఈ పాట వినండి.. బాలు లేత గొంతు.. నచ్చినట్లుంది.. తాళం లీల గా పడుతుంది.. గుడ్ గుడ్.. ‘ Music is beautiful!!

9.45pm: NDTV లో తమిళ ముస్లిం ఆడవారిని చైతన్య పరిచిన కార్యక్రమం మీద డాక్యుమెంటరీ ఏదో.. ఆంగ్ల సబ్ టైటిల్స్ తో.. Our idea of a date.. ఒళ్లో లాప్ టాప్ పనీ, పనీ.. ‘ పెద్దగా చదువుకోకపోయినా, వేరే జీవనాధారం లేకపోయినా, ఎంత ధైర్యం గా ఉన్నారు? ఎన్ని సమస్యలనెదుర్కుంటున్నారు!! కళ్ళు నిండిపోయాయి.. దుఖం తో కాదు హృదయం నిండి.. వాళ్ల సమస్యల ముందు నా బోడి బగ్ ఎంత చిన్నది...

10.45pm: ‘అరే.. ఇదా.. కథ!! వచ్చేసింది సొల్యూషన్.. హమ్మయ్య.. మూడురోజుల నుండీ.. ఎంత కష్టపడ్డాను... తొందర పడకూడదు. బాగా టెస్ట్ చేసి మరీ ఇవ్వాలి..

11.45pm : అమ్మయ్య అయిపోవచ్చింది..

12.45pm: ఆల్మోస్ట్ డన్..

1.45pm: అమ్మయ్య.. అయిపోయింది. ‘work is beautiful..’!!

పడుకోనా? అప్పుడే!!!  మరి చదివాను, ఇంటి పని, పిల్లలు, వాళ్ల చదువులు, సినిమా, సంగీతం, స్నేహితులతో గప్పాలు,. మొక్కలు, బేబీ సిట్టింగ్, ఆఫీసు పని, ఇన్ని చేసినదాన్ని..ఇదంతా రాసుకోవద్దూ.. Documenting yet another beautiful day .. బగ్ ఫిక్స్ అయిందని కాదు కాకపోయినా మంచిరోజే.. రేపంటూ ఉందిగా.. ఫిక్స్ చేసుకోడానికీ... :)


చేతి నిండా పని, చేయగల్గే ఆసక్తి, అనురక్తి, గుండె నిండా ధైర్యం, ఆరోగ్యం, కొద్దిగా స్పందించే మనసూ... ఉంటే అంతకన్నా ... celebration లేదు, అక్కర్లేదు.. Life is beautiful!



సిరి సిరి మువ్వ.. 'వరూధిని' గారికి ఈ పోస్ట్ అంకితం!!!

మూడు వందల అరవై రోజుల జ్ఞాపకాలు....

ఇంకో కాలెండర్ చెత్త బుట్టలోకి.., ఇంకో ‘యాప్పీ న్యూ ఇయరు..’ పది పేజీలు రాసి వదిలేసే ఇంకో డైరీ, రెండు రోజులు ఆచరించి మూలన పెట్టిన రెసొల్యూషన్లు.. ఈసంవత్సరం పోగేసిన ఇంకో నాలుగు పౌండ్లు.. మూడు వందల అరవై రోజులు,.. అంతేనా? ఒక సంవత్సరం కొందరి జీవితాల్లో ఓడల్ని బళ్లు గా .. బండ్లని ఓడలు గా మారుస్తుందేమో, . కొంత మంది జీవితాల్లో ఎక్కడి గొంగళి ని అక్కడే ఉంచేస్తుందేమో, వయసు పెరిగిన కొద్దీ, నలభైలకి దగ్గర కొస్తున్నకొద్దీ జీవితం గానుగెద్దు జీవితం లా అలాగే ఉంటుందనీ, పెద్దగా కూర్పు, మార్పు,చేర్పులుండవనీ, విసుగెత్తిపోతుందనీ.. ఎన్నో విన్నాను. మానసికం గా రెడీ అవ్వాలనుకుంటూ కూడా ఆలోచిస్తూన్నాను ఒకప్పుడు.. కానీ నాకైతే 2011 బాగా పాళ్లు కుదిరిన ఉగాది పచ్చడి లా.. కొద్దిగా తియ్యగా, పుల్లగా, చేదుగా,కమ్మగా,కారంగా, వగరు గా, అన్ని రకాలు గా.. జయోపజయాలు, కష్ట సుఖాలు, శాశ్వతమనుకున్న కొన్ని పరిచయాలు స్నేహాలు, ముందు రోజు జాజుల్లా వడలిపోగా, కొన్ని పరిచయాలు ఆకులు దూసేసిన మల్లె తీగలా కొత్త చిగుర్లు తొడగటాలు,.. ఎవరిదో బ్లాగ్ టాగ్ లైన్ లా ‘సహస్ర వర్ణ శోభితమీ జీవితం’ అన్న మాట కి అర్థం తెలిసేలా..


కమ్మగా,..కొబ్బరి పలుకుల్లా..

భలే పుస్తకాలు చదివాగా..

ప్రొ. బైరప్ప గారు రాసిన పర్వ, డా. కేశవరెడ్డి గారు రచించిన ‘మునెమ్మ’, ‘అతడు అడవిని జయించాడు’, యండమూరి రాసిన ‘డేగ రెక్కల చప్పుడు’, యార్లగడ్డ రాసిన ‘సత్యభామ’, మధురాంతకం వారి కథల కలెక్షన్, శ్రీపాద వారి పుల్లం పేట జరీ చీర, మార్గదర్శి కథల సంకలనాలు, నాలుగు కాలక్షేపం ఆంగ్ల నవలలు, అరడజను తెలుగు నవలలు,నవలికలూ..

నచ్చిన కొత్త రుచులు!

ఉలవచారు మీగడ తో, కిసాన్ వారి కొత్త క్రీం చీజ్ లు, శొంఠి, కర్వేపాకు కాడల చారు, డామినోస్ వారి చాకో లావా కేక్, హైడ్ & సీక్ – కిస్ ఆఫ్ కాఫీ బిస్కట్లు,

హం చేసుకున్న కొత్త పాటలు..

శంకర్ మహాదేవన్ - గణేశాయ ధీమహి, Mr Perfect - చలి చలిగా, JNDB- సేనోరిటా, రావన్ -చమ్మక్ చల్లో..

చేసుకున్న కొత్త అలవాటు..

ఒకటి రెండు ఇంట్లో శుభ కార్యాలకి తప్ప, సింథటిక్,పట్టు బట్టల వాడకం దాదాపు లేకపోవటం. అన్నీ నూలు బట్టలే నా వార్డ్ రోబ్ ని ఆక్రమించటం..

వ్యవసాయ విజయాలు..

చెప్పుకోదగ్గ పంటలు (కొద్దిగా పెద్ద పదం వాడినట్టున్నాను).. సంక్రాంతికి పసుపు కొమ్ములు తవ్వుకోగలగటం, ౨౦ గ్రాముల కందిపప్పు పండించుకోగలగటం, ఓ నాలుగు కిలోల చేమగడ్డలు, ఎనిమిది గెలల అరటి పండ్లు,.. బ్రహ్మ కమలాలు

తియ్య తియ్యని కొత్త బెల్లం లాగా.. మంచి బ్లాగ్ జ్ఞాపకాలు..

బ్లాగు లో దాదాపు అన్ని టపాలూ, విహంగ లో ఒక రచన, మాలిక పత్రికలో ఒక రచన, ఒక పుస్తకానికి తొలి రివ్యూ, ఒక సినిమా కి నవతరంగం లో ఏ-వ్యూ, నమస్తే ఆంధ్ర లో నా బ్లాగ్ టపా, బ్లాగ్ పరిచయం.. కృష్ణప్రియం టపా, స్ఫురిత వేసిన నా బ్లాగ్ ప్రొఫైల్ బొమ్మ, బోల్డు ఈ-ఉత్తరాలు..

అందుకున్న ప్రశంసలు..

నా తో అనారోగ్యకరమైన పోటీ తత్వం తో బాధపడుతున్న ఒక వ్యక్తి, ఒక బలహీన క్షణం లో నా బాటే కరెక్ట్ అని అంగీకరించటం, ,

కొన్ని బ్లాగర్ల ఈ-మెయిళ్ళు

చేసిన తప్పులు..

అబ్బా..ఇది కష్టం బాబూ.. చాలా చేశాను. అయినా.. కొన్ని .. స్కూటర్ మీద వెళ్తూ కూలీల పిల్లలిద్దరు ‘లిఫ్ట్’ అని అడిగితే కొంపలు మునిగే పని లేక పోయినా..సినిమా హాల్లో పార్కింగ్ దొరకదేమో నన్న బెంగ తో ఎక్కించుకోకపోవటం.. తర్వాత సినిమా చూస్తున్నంత సేపూ, అయ్యో అని వగచటం.

ఇస్త్రీ చేసే కుర్రాడు, నా బిడ్డ వయసు వాడు.. కేవలం పండగలకీ, పబ్బాలకీ స్వీట్లూ, అవీ ఇస్తాననీ,స్కూల్ ఫీజు కడుతున్నానన్న (ఎక్కడో మస్తిష్కం లో దాక్కున్న) గర్వం తో, ఒక విషయం లో సరిగ్గా పని చేయలేదని కొద్దిగా అవమానకరం గా మాట్లాడటం, సంవత్సరం అంతా.. మానని గాయం లా అది బాధించటం.

ఆఫీసులో కొంత పనిని కావాలని తప్పించుకోవటం, ఆఫీస్ సమయం లో వ్యక్తిగత పనులు చేసుకోవటం, .కొన్ని సార్లు హాస్యం శృతి మించి ఎదుటి వారిని గాయపరచటం.. ఒకరిద్దరిని ‘అవాయిడ్’ చేయటం..

మనస్సుకి నచ్చిన ఒక రోజు..

ఉదయపు అల్ఫాహారం, తోట పని, తలంట్లు అయ్యాక ఒకానొక ఆదివారం, పిల్లలు ఏదో ప్రాక్టీసులకని, శ్రీవారు ఆఫీసు పనికనీ,వెళ్తే.. నచ్చిన పుస్తకం చదువుకుంటూ, ఆవకాయన్నం తిని, ఒక కునుకు తీసి, చిరు చీకటి సమయం లో దీపాలు పెట్టకుండా.. పురందర దాసు రచించిన కాపీ రాగ కృతి ‘జగదోద్ధారణ’ పాడుకుంటుంటే, పక్కింటావిడ (బోంబే జయశ్రీ పెద్దమ్మ కూతురు) తన శృతి పెట్టే తెచ్చుకుని మరీ వచ్చి, నాతో కూర్చుని బోల్డు పాటలు పాడటం..

చిరు విజయాలు

ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు చూసిన ‘లైవ్’ హరికథ, దూర్ దర్శన్ పుణ్యమాని టీవీ లో మళ్లీ అప్పుడప్పుడూ చూసిన ప్రక్రియని ఆంగ్లం లో ‘దాక్షాయణి’ కథ ని ‘నాదా తనుమనిశం శంకరం’ , ‘నటనం ఆడెనే’, ‘శివాష్టకం’ లాంటివి పాడుతూ కర్ణాటక సంగీతం కృతులతో, పద్యాలతో కూర్పు చేసుకుని, నా పెద్ద కూతురి గాత్ర సహకారం తో కాంప్లెక్స్ వాసులకి చెప్పటం..

అన్ని వైపుల నుండీ వచ్చే ఒత్తిడులకి చెదరకుండా, బెదరకుండా, రెండు పెద్ద కస్టమర్ ఇష్యూలకి చెక్ పెట్టటం, నా కారీర్ లో ఇంకో ప్రాజెక్ట్ కొత్త బాక్స్ మీద సంవత్సరపు ఆఖరి రోజున పని చేయించగలగటం..

పిజ్జా, పాస్టా లే తిండి పదార్థాలు, ఆలుగడ్డ వేపుడు, ఉత్తర భారతీయులు చేసుకునే మీగడల, పనీర్ కూరలు మాత్రమే , తినాలి అనుకునే మా పిల్లల తో,.. పెసరపచ్చడి, నెయ్యన్నం, కాబేజ్, కాప్సికం, ముఖ్యం గా వంకాయ పులుసు అలవాటు చేయటం.

ఏకైక తమ్ముడికి పెళ్లి కుదిర్చటం లో ప్రముఖ పాత్ర వహించి, మరదల్ని తెచ్చుకోవటం.

సుమన్ బాబు సినిమాలకి ‘టెంప్ట్’ అవటమో, రాత్రి పూట మీటింగ్ లు నడుస్తుంటే పది దాటాక వేసే తెలుగు/హిందీ సినిమాలు చూడటం, అప్పుడప్పుడూ వేరే పనేదో చేసుకుంటూ చూసిన ఆంగ్ల సినిమాలు తప్పితే, టీవీ వ్యామోహం నుండి దూరమవగలగటం..

ఇంట్లో Wii,DS ల్లాంటివి ఉంచుకుని కూడా పిల్లలకి వాటి వైపు ధ్యాస పోకుండా ఆటపాటల్లో, పుస్తక పఠనం ఎక్కువ సమయం గడిపేలా చేయగలగటం.

మహాభారతం కథ విశదం గా చెప్పి, ఆఖర్న కొన్ని కథలు సగం సగం వదిలి, తద్వారా, మా పెద్దమ్మాయి తో డా. రాజ గోపాలాచారి గారి భారతం, దేవదత్త పట్నాయక్ రచించిన ‘జయ’ చదివేలా చేయగలగటం, అలాగే ఇడ్లీలు, దోశలు, పచ్చడి,మాగీ,సాండ్ విచ్ లు చేసుకోవటం అలవాటు చేయటం.

అపజయాలు..

నా దగ్గర చేరిన BITS BTech intern చేత పని చేయించుకోలేకపోవటం..

సంగీతం నేర్చుకోవటం ఆపేయటం.,

కార్ డ్రైవింగ్ టెస్ట్ కి ఈ సంవత్సరం కూడా వెళ్లకపోవటం...

యోగా వదిలేయటం.

స్నేహితులు..

ఇరవయ్యేళ్ల తర్వాత, కలిసిన నలుగురు స్నేహితులు, పదహారేళ్ల తర్వాత కలిసిన ఇంకో స్నేహితురాలు.. Thank you facebook, Linked in!

కేవలం నాలుగేళ్లు కనుమరుగమవటం వల్ల, పల్చబడ్డ పదిహేనేళ్ల స్నేహాలు రెండు మూడు..

కొత్తగా ఏర్పడ్డ మూడు స్నేహాలు..

ప్రయాణాలు..

బెంగుళూరు కి దగ్గర ఊళ్లకి వారాంతం ట్రిప్ లు..మేకెదాటు, రామ నగర, దొడ్డ మలూర్, కాలి నడకన తిరుపతి వెంకన్న దర్శనం, అమెరికా, పారిస్ పర్యటన, ఒక ఎనిమిది సార్లు హైదరాబాద్ ట్రిప్పులు, ఒక కడప ప్రయాణం..

దుఃఖాలు.. వ్యక్తిగతం గా పెద్దగా లేనట్టున్నాయి. పేపర్లలో పడ్డ కొన్ని సంఘటనలు, దేవానంద్ మరణం,

‘వా హ్’ అనుకున్న సెలెబ్రిటీ .. అన్నా హజారే

‘వార్నీ’ అనుకున్న దొంగలు : గాలి జనార్థన్. కనిమొళి

కొత్తగా సంపాదించిన చరాస్తులు.... నా బ్లాక్ బ్యూటీ (నల్ల హోండా ఆక్తివా బండి), ఒక జత బంగారు గాజులు.

బాగా కాయకష్టం చేసి అలిసిన రోజు.. వెంకన్న దర్శనం కోసం కాలి బాటన వెళ్లటాన్ని వదిలేస్తే, ఇంటి వెనక తోటంతా శుభ్రపరచిన రోజు..

‘అమ్మయ్య’ అనుకున్నరోజులు... తమ్ముడి పెళ్లయి ఇంటికి వచ్చిన రోజు, పిల్లల పరీక్షలైన రోజు, నిరోష్ఠ బ్లాగాయణం టపా అయిందనిపించినరోజు..

ముప్పైల్లో అందులో ఆఖరి సంవత్సరం ఇంత ఇంటరెస్టింగ్ గా గడుస్తుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు రోలర్ కోస్టర్ రైడ్ లాంటి బిజీ జీవితం లో చిన్న సర్ప్రైజ్ లు చిలకరించి మనసు లోతుల్లో, ఎక్కడో ఆటక పైన పెట్టిన దుమ్ము పెట్టిన అట్ట పెట్టెల్లో దాచిన పాత పరిచయాలు, అప్పుడప్పుడూ ఒక్కోటి గా దింపి, నెమరు వేసుకునేలా చేసిన ఘనత మాత్రం ఫేస్ బుక్, బ్లాగ్, లింకేడ్ ఇన్ లకే ఇస్తాను. మళ్లీ మనుషులని కాస్త దగ్గర చేయటానికి విత్తనం అయితే వేయబడింది. ఇక వాటిని నీళ్లు పోసి, జాగ్రత్తలు చేసి నిలుపుకోవటం, వదిలేయటం నా చేతుల్లోనే ఉంది.

ఇంకో ఐదు రోజులుంది కొత్త సంవత్సరాగమనానికి... ఇంకెన్ని రంగులున్నాయో, రుచులున్నాయో, ఇంకెన్ని  పరిమళాలు నా కోసం వేచి ఉన్నాయో,. చూద్దాం!

గుండె ఊసులు.. (అబ్బే రొమాంటిక్ కథ కాదు.. )

నాన్నగారికి బీ పీ తగ్గట్లేదని డాక్టర్ కి చూపిస్తే హార్ట్ ప్రాబ్లం, రక్తనాళాల్లో బ్లాకులున్నాయి,  ఏంజియోప్లాస్టీ చేయాలి అన్నారని చెప్పగానే విపరీతమైన దిగులు వేసింది. యుద్ధ ప్రాతిపదిక మీద నేనూ, మా తమ్ముడూ వేరే వేరే రాష్ట్రాల్లో ఉన్నా రెక్కలు కట్టుకుని వాలిపోయాం. చెల్లీ, మరిదిగారూ ఇల్లూ, వాకిలీ వదిలేసి హాస్పిటల్, ఆఫీసూ, అమ్మా వాళ్ళ ఇల్లూ తిరగటం మొదలుపెట్టారు. ఒక పక్క మా అత్తయ్యలు దిగిపోయారు. మా బాబాయి పిల్లలు ఊర్లోనే ఉంటారు, వాళ్ళూ పొద్దున్నా సాయంత్రం ఫోన్లు చేసి ఊదరగొట్టారు. . ఊళ్ళోనే 2 కి మీ దూరం లో ఉండే అమ్మమ్మ అమ్మకి సపోర్ట్ గా వచ్చేసింది. పెద్దమ్మ కుటుంబం ఇంచుమించు ఇంట్లోనే ఉంటున్నట్టు లెక్క.

ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే ఇల్లు కళ కళలాడిపోయింది. వంటలు,వార్పులు, ఆ రిపోర్టుల  గురించి గంటల కొద్దీ చర్చలు, జోకులు.. వేళాకోళాలు. అదేదో పెళ్ళి సందడి లాగా.. మేము 'కాస్త గుమ్మడి లా దుఖం గా మొహం పెట్టి శాలువా కప్పుకుని గడ్డం పెంచుకోండీ 'శూన్యం లోకి చూస్తూ, నిట్టూరుస్తూ, జీవితం నీటి బుడగలాంటిది ' అని కాస్త బరువైన డైలాగులు చెప్పండి అని మేము ఆయన్ని ఆట పట్టించాము. ఆయన అంత సరదాగానూ తీసుకుని,.. ఇంకొంచెం కూర వేసుకోమ్మా.. లేకపోతే.. నా ఈ చిన్ని హృదయం, సన్నని రక్తనాళాలూ తట్టుకోలేవమ్మా...తట్టుకోలేవు .. ' అని సినీ ఫక్కీ లో డైలాగులు కొట్టారు.

పరీక్షల ముందు రోజు దాకా పుస్తకాలు దులపనట్టు గా, రెండేళ్ళ క్రితం కొన్న షుగర్ టెస్ట్ మెషిను అట్టపెట్టె లోంచి తీసి మాన్యువల్స్ చదవటం మొదలు పెట్టాం. మా పిన్ని కూతురు తెచ్చిపెట్టిన బీపీ మిషను ఒకళ్ళం తెరిచాం.

ఒక్కసారి గా, అన్నం,పప్పూ, ఎఱ్ఱావకాయా, కమ్మని నెయ్యీ, మెంతికారం, బెల్లం వేసి చేసిన చిక్కని పులుసు కూరలూ, మజ్జిగ పులుసులూ, జీలకర్ర కారం వేసిన గుత్తి కూరలూ, చెవులూరించే రోటి పచ్చళ్ళూ, చల్ల మెరపకాయలూ, గుమ్మడి వడియాలూ, అప్పడాలూ,  ఆవపెట్టిన పెరుగు పచ్చళ్ళూ, ముద్ద కూరలూ, , ఎఱ్ఱ గా వేయించిన వేపుళ్ళకూ ఆయన పళ్ళెం లో స్థానం లేకుండా పోయి, , ఒక్కసారి గా  75 గ్రాముల ముడి బియ్యం తో చేసిన అన్నం, ఆవిరిపై ఉడికించిన ఉపూ వేయని కూరలూ, చక్కెర లేని తేనీరూ, మీగడ తీసిన మజ్జిగా,  అవీ లిమిటెడ్ గా...

తెనాలి రామలింగడు ప్రూవ్ చేసినట్టు అందరం, మా మిడి మిడి జ్ఞానాన్ని ప్రదర్శించి ఏవి తినవచ్చో, తినకూడదో,.. గూగుల్ నుండి, మా స్నేహితుల ద్వారా నేర్చుకున్న విషయాలతో ఉక్కిరి బిక్కిరి చేశాం.

ఇది చాలదన్నట్టు మాకు తెలిసిన వారికెన్ని హార్ట్ బ్లాకులు ఎంత శాతం పూడుకుపోయాయో, వారే జాగ్రత్తలు తీసుకుంటున్నారో, వర్ణించి వర్ణించి.. వదిలిపెట్టాం. పనిలో పనిగా.. అమ్మమ్మగారు ముగ్గురు నలుగురు దేవుళ్ళకి మొక్కేసుకున్నారు.

          మా నాన్నగారు అటక మీదనుంచి ఎప్పుడో కొన్న పుస్తకాలు వెలికి తీయించారు. 'హార్ట్ ఎటాక్, రక్త పీడనం, చక్కెర వ్యాధీ లాంటి టైటిళ్ళు. ఈ పుస్తక పఠనం వల్ల ఇంకా కొత్త కొత్త అనుమానాలొచ్చాయి ఆయనకి. మచ్చుకి.. 'అవునూ.. ఈ స్ప్రింగుల్లాంటివి రక్త నాళాల్లో అమరిస్తే.. కొన్నాళ్ళకి ఆ స్ప్రింగ్ పక్కనున్న కొవ్వు కరిగితే ఆ స్ప్రింగులు జారి గుండె లోకి జారవు కదా..???', ఆ స్ప్రింగులకి తుప్పు పడితే? స్ప్రింగ్ రక్త పీడనానికి ముక్క విరిగితే?' లాంటివి. ఇక అందరూ ఆయన మీద గంతేసి పుస్తకాలు బయటకి గిరవాటేయించేదాకా శాంతించలేదు..

సెకండ్ ఒపీనియన్ తీసుకోవాలా? లేక ఆయన దగ్గరే చేయించుకోవాలా అని వాదోపవాదాలు చేసి చేసి ఇక ఓపిక లేక సరే ఈ డాక్టర్ మీదే తల్లిదండ్రులకి గురి కాబట్టి ఆయనతోనే చేయిద్దామని నిర్ణయం చేసుకున్నాం. ఇక మా నాన్నగారు 'నా దగ్గర పైకం ఉంది. ఎవ్వరిమీదా ఆధారపడవలసిన అవసరం లేదు. నేను ఖర్చు పెట్టుకుంటాను ' అనేశారు. 'అదేంటి.. అంటే నేను లేననుకున్నారా? ఇన్స్యూరన్స్ తీసుకున్నది ఎందుకు ?  నా అవసరమే లేదూ అని మీరు తేల్చి చెపితే ఇక నేనెందుకు ఇక్కడ?. రాత్రి బస్సుకి పోతానని తమ్ముడు అలిగాడు. వీళ్ళని చూసి ఎందుకైనా మంచిదని నా ఆఫీస్ ఇన్ష్యూరన్స్ కాగితాలు ఇంక సంచీ లోంచి తీయలేదు.

ఇక నాన్నగారు పదే పదే అదే కథ ని పాల అబ్బాయి దగ్గర్నించీ,  పక్కింటాయన దాకా, చిన్నత్తయ్య ఆడపడచు నుండీ, మా బాబాయి గారి వియ్యకుండిదాకా చెప్పి చెప్పి బుగ్గలు నొప్పెట్టి పడుకున్నారు. 2 లీటర్ల పాలు ఎక్కువ తెప్పించి పరామర్శకి వచ్చిన వాళ్ళకి టీ లూ, కాఫీలూ ఏర్పాటు చేశారు.

ఈలోగా, ఎలాగూ అందరం ఉన్నాం అని మా అమ్మ ఇంటిముందుకొచ్చిన పచ్చి చింతకాయలు తొక్కి కబుర్లాడుతూ పచ్చడి చేసి అందరికీ వాటాలు చేసి కవర్లలో పెట్టింది. కోరుకొండ నుండి మా బావగారి అక్క వస్తూ, అందరికీ అప్పడాలూ, మాంచి ఇంగువ వేసిన అప్పడాల పిండీ భరిణె లో తెచ్చి పెట్టింది.  

 2 లక్షల పైనే ఖర్చు ఉందని తేలింది. రక్తనాళాల్లో వేసే స్టెంట్ అనే పరికరం భారతదేశం లో తయారయ్యిందయితే 87 వేలు, జర్మన్ స్టెంట్ అయితే లక్షా, అమెరికన్ దయితే 1.25 లక్షలూ అని చెపితే.. ఏది బెస్ట్ అయితే అదే వేయమని చెప్పాం.

అన్నిటికన్నా హై లైట్ మా చిన్నత్త రాక. ఆవిడ ఇల్లు కట్టించటం లో బిజీ గా ఉండి ఈ విషయం తెలియలేదట. రాత్రి 10 గంటలకి తెలిసింది..ఎల్లుండి ఆపరేషన్ అని..అంతే.. బస్సెక్కేసింది.  హాండ్ బాగ్ వేలాడేసుకుని వచ్చిన అత్తని చూసి ఆశ్చర్యపోయాం. కాళ్ళకి చెప్పులు లేవు. 'ఏంటత్తా? ' అంటే.. బస్సు లో తెగిపోయింది. మళ్ళీ టైం వేస్ట్ అని వచ్చేశాను. అన్నయ్య ని చూశాక తీరిగ్గా కొనుక్కోవచ్చులే అని.. అంది. నాన్నగారు తను చూడకుండా.. కన్నీళ్ళు తుడుచుకున్నారు.  మద్యాహ్నం భోజనమవుతూనే స్లాబ్ వేయించగానే వచ్చేస్తానని మళ్ళీ బస్సెక్కేసింది.

ముహూర్తం నిర్ణయించుకుని ఆయన్ని ఆసుపత్రి లో చేర్పించేశాము.  ఇంక ఆసుపత్రి లో ఒక్క మనిషి నీ, తిండి పదార్థాలనీ రానీయకుండా సెక్యూరిటీ గార్డులు అడ్డుపడుతున్నా, మేము మాత్రం, మా ఆరేళ్ళ చిన్నమ్మాయి దగ్గర్నించీ, మాగాయ అన్నం బాక్స్ దాకా స్మగుల్ చేసాం.. అదో తుత్తి. 20 నిమిషాల ఆపరేషన్ కి మా చెల్లెలి ఇంటినుండి ఒక టిఫిన్, పెద్దమ్మ గారింటినుండి ఒకటీ..

అంత మంది మధ్య కోలాహలం గా విజయవంతం గా ఇంటికి చేరారు మా నాన్నగారు. కొత్త దుప్పట్లు పరిచి, సాధ్యమైనంత ఆహ్లాదకరం గా గది ని మలిచి, ఒక్కొక్కళ్ళం బయల్దుదేరాం.

ఇదంతా బాగుంది కానీ, మా నాన్నగారి 'టర్న్ ' కోసం ఎదురుచూస్తుంటే ఒకావిడని బయటకి తెచ్చారు. ఆవిడ కి మూడు రక్త నాళాలు బ్లాక్ అవుతే స్టెంటులు వేశారుట. ఆవిడ భర్త, కొడుకూ, కూతురూ ఆత్రం గా, ఆనందం గా ఆవిడ చుట్టూ మూగి .. 'ఎలా ఉంది?' అని అడగ గానే..ఆవిడ కన్నీరు పెట్టుకుని కూతురి చేయి ని ముద్దు పెట్టుకుంది. మేమూ ఆ దృశ్యం చూసి నిట్టూర్చాం.

మర్నాడు ఐ సీ యూ దగ్గర ఆవిడ భర్త చెప్పుకొచ్చారు కథ. ఆయన ఫోర్మన్ గా పదవీ విరమణ చేశారుట. కొడుకు చిన్న దుకాణం పెట్టుకున్నాడు. పెద్దమ్మాయి పెళ్ళి అయింది. చిన్నమ్మాయి డిగ్రీ చదివి ప్రైవేట్ గా చదువుకుంటూ ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు చేస్తోంది ట.

చాలా మామూలు గా ఉన్న కుటుంబం. రెండేళ్ళ క్రితం ఇదే ఆపరేషన్ అయితే ఒకటిన్నర లక్షలయితే, 'ఎంప్లాయీ అసోసియేషన్ ఇన్ష్యూరన్స్'  వల్ల సులభం గా జరిగిపోయిందిట. తర్వాత బైపాస్ చేయించాల్సి వస్తే.. ఇంకో లక్ష పైగా ఖర్చయితే.. రిటైర్ అయిన ఎలెక్ట్రిసిటీ ఎంప్లాయీ బెనిఫిట్స్ ద్వారా రియెంబ్రన్స్ అయి గట్టెక్కారట.  కానీ అది ఫెయిల్ అయి ఆరు నెలలు తిరగ కుండానే, తీవ్రమైన ఆయాసం, అడుగుతీసి అడుగు వేయలేని పరిస్థితి లో ఉన్నారట ఆవిడ. కోడలు డాక్టర్ దగ్గరకెళ్ళి తీరాల్సిందేనని పట్టుపడితే. 'ఈ విషయం ఎవరికైనా చెప్పావంటే ఒట్టే' అని ఆపారట.

అమ్మాయి హైదరాబాద్ లో ఏవో పోటీ పరీక్షలకోసం చదువుతూ, అక్క ఇంట్లో ఉందిట.  ఇంటి మీద గాలి మళ్ళి ఊరికి వచ్చిన అమ్మాయి, తల్లి పరిస్థితి చూసి తండ్రినీ, మిగిలిన వారినీ కేకలేసి, హైదరాబాద్ కి బయలు దేరదీసిందిట.

'నాకేమీ లేదు.. నీకు పిచ్చి ' అని కూతురి మీద అరిచి యాగీ చేసినా వినిపించుకోకుండా తెచ్చి చూపిస్తే.. కార్డియాలగిస్ట్,.. తెర వెనకకి కూతురినీ, భర్తనీ వెళ్ళమని,..' 'అమ్మా.. నీకేంటి ప్రాబ్లం.. చెప్పు.. మందులతో తగ్గించి, ఎక్కువ ఖర్చు కాకుండా చేస్తాను..' అని నెమ్మదిగా అడగగానే.. 'భరిచలేని నొప్పి, ఆయాసం డాక్టర్ గారూ, నాకు విషం ఇవ్వండి.. కానీ.. పెద్ద ఖర్చున్న ఆపరేషన్లు చెప్పవద్దు. బిడ్డకు పెళ్ళి కాలా..' అన్నారుట.

మూడు బ్లాకులున్నాయని, 3 స్టెంటులకి జర్మన్ వైతే ఐదున్నర లక్షలవుతుందని, మన దేశపు స్టెంటులేయిస్తే,.. 3 లక్షల చిల్లర తో తేలిపోవచ్చని చెప్పారుట.

భారతీయ టెక్నాలజీ తో తయారు చేసిన స్టెంట్ (మాజీ రాష్ట్రపతి కలాం గారు, సోమరాజు గారి ఐడియా ద్వారా చేశారని విన్నాను) వాడితే 2 లక్షలైనా మిగిలేది కదా.. కానీ.. ఏమో ఏమవుతుందో అన్న భయంతో వారి కుటుంబం జర్మన్ టెక్నాలజీ కే మొగ్గిందట.

ఆ అమ్మాయి కోసం దాచిన ఆరు లక్షల ఫిక్స్ డ్ డిపాసిట్ ముట్టటానికి వీల్లేదని ఆవిడ మళ్ళీ వొట్టు ! రెండు లక్షలకి ఇన్ష్యూరన్స్ ఉంది కాబట్టి ఒక్కటే బ్లాక్ తీయించుకుంటానని పేచీ.. పాపం ఆ తల్లి వ్యథ అర్థమయినా,.. అమ్మాయి మాత్రం తండ్రి సహకారం తో,.. ఎఫ్ డీ ల సెక్యూరిటీ తో 2.5 లక్షల లోన్ బాంక్ ద్వారా తీసుకుని, తల్లికి 1.5 లక్షల లో అయిపోతుందని చెప్పి ఆసుపత్రి లో చేర్పించారట.

ఆ అమ్మాయి కూడా .. 'మాది ఎంత అదృష్టమండీ .. మా అమ్మ మాకు దక్కింది.  
అమ్మకి ఆపరేషన్ చేయించకుండా దాచిన డబ్బుతో పెళ్ళి చేసుకుని సుఖపడతానా నేను? వీళ్ళ చాదస్తం గాని? నా ఎం బీ యే అయిపోతుంది 3 నెలల్లో.. జూనియర్ అకౌంటంట్ ప్రవేశపరీక్ష రాసాను. 2 మార్కుల్లో పోయింది. మళ్ళీ రాస్తా .. మా నాన్నగారు 1.5 లక్షలు తెస్తున్నారు ఫ్రెండ్ దగ్గర్నించి.. మంచి ఉద్యోగం రావడమేమిటి..తీర్చేస్తాను..' అంది. ఆ అమ్మాయి కళ్ళు ఆత్మవిశ్వాసం తో కళ కళ లాడిపోతున్నాయి.  నా కళ్ళు తెలియని భావం తో మసకబారాయి. ఈ అమ్మాయే ఈ నాటి యువత కి ప్రతీక అనుకున్నాను. ఆసుపత్రి నుండి వచ్చే ముందు ఆ తల్లిదండ్రులకి అభినందనలు చెప్పి సెలవు తీసుకుని వచ్చాము.


కానీ,.. మనసులో ముల్లు మాత్రం నాటుకుపోయింది. మనకి ఒక ఫోరం / సంస్థ  కావాలి...  మన దేశపు పరికరాల నాణ్యత వివరాలు, అపోహలు లేకుండా, కమర్షియల్ వాసన లేకుండా..  ఇలాంటిది ఉందా? మన మీడియా లో ఈ వివరాల ప్రచారం విస్త్రుతం గా జరగాలి. సామాన్య ప్రజల అపోహలు తొలగించేలా..


ఏదో అవసరానికి అప్పులపాలయినా అర్థం ఉంది కానీ, ఇలాగ అపోహల కోసం ఖర్చు చేయగలగటం ఎంతవరకూ సబబు?

మా అమ్మాయి వాక్సినేషన్ కి వెళ్ళినప్పుడు కూడా, అమెరికన్ ది కావాలంటే 1700 రూపాయలు, ఇండియన్ ది అయితే 150 అంది. అమెరికన్ ది అయితే నొప్పి తక్కువ, జ్వరం రాదు అంటే.. మాతో సహా, చంటిపిల్లలకి నొప్పి,జ్వరం ఎందుకొచ్చిన ఇబ్బంది అని అమెరికన్ దే వేయించాము.


మొన్నీ మధ్య కంటి సర్జరీలకీ ఇదే పోకడ విన్నాను. ఇండియన్ పరికరాలతో అయితే.. ఒక ధరా, అమెరికన్ అయితే ఇంకో ధరా, ఇంగ్లిష్ వాళ్ళవయితే వేరొకటీ..  'కన్ను' అనగానే.. మనకీ భయమే కదా.. ఇండియన్ వి అయితే గొడ్డలి పాటి మందం తో ఉంటాయేమో, అమెరికన్ వి సన్నగా, నాణ్యతతో ఉంటాయేమో నని...

డాక్టర్లు కూడా ఇలాంటి చాయిస్ ఇవ్వటం వల్ల.. ఎదురైన పరిస్థితి ఇది ఏమో?..  పర్వాలేదు తక్కువ రకం వేయమని ఎవరు చెప్పగలరు?

జాతస్య మరణం ద్రువం..

" పక్కింట్లో ముసలావిడ నాలుగు రోజులయ్యింది కనిపించట్లేదు. రోజూ ఎండకి బాల్కనీ లో కనిపించేది కుర్చీలో కూర్చుని ఏవో చదువుకుంటూ.. 'ఏదో ఊరెళ్ళి ఉంటుంది అనుకున్నాను.  ఇవ్వాళ్ళే తెలిసింది ఆవిడ పోయిందని!! ఇంట్లోనే ఉన్నాను.. నాకస్సలు తెలియనే లేదు,. అసలు ఎప్పుడు తీసుకెళ్ళారో.. ఎవరొచ్చారో ఏం చేసారో తెలియను కూడా లేదు " అని మా ఫ్రెండ్ బాధ పడుతూ చెప్పింది మొన్నీ మధ్య ఫోన్ లో.

తర్వాత పలకరింపు కని వెళ్ళిందిట .. 'నా చాదస్తం నాది కాని అసలు వాళ్ళు ఏమీ జరగనట్టున్నారు. టీ వీ లో ఏదో ప్రోగ్రాం చూస్తూ.. ఎప్పుడెళ్ళిపోతానా అన్నట్టు మొహాలు పెట్టారు... ఆవిడ కి రొప్పు వస్తే.. హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళారట. అక్కడ ఎడ్మిట్ చేసాక 2-3 గంటల్లో పోయారట. మిగిలిన పిల్లలేమో అమెరికాల్లో, ఆస్ట్రేలియాల్లో ఉన్నారట. ఫోన్లు చేస్తే మేము రాలేము..నెమ్మదిగా వస్తాం పదకొండోరోజుకి వీలుంటే.. మీరు కానిచ్చేయండి అన్నారట. ఇంక ఇంటికి తీసుకుని రావటమెందుకని.. అక్కడ్నించే ఎలెక్ట్రిక్ దహనానికి తీసుకెళ్ళి స్నానాలు చేసి వచ్చేసారట ' .. పక్కింటివాళ్ళం ఉన్నాం కనీసం మాకు చెప్పాలని కూడా అనిపించలేదు వాళ్ళకి చూడు కృష్ణా! ' అంది.

నన్నైతే ఆలోచింపచేసింది ఈ విషయం. మా ఇంటి దగ్గర కూడా ఒక 90 దాటిన ముసలావిడ మంచానికి పరిమితమై ఉన్నారు. కొడుకూ, కోడలూ, మనవడి కుటుంబం తో ఉన్నారావిడ. కోడలికే 70 దాటాయి. కూతురికీ అంతే. వారూ పరాధీన లయ్యారు. కాకపోతే రిటైర్ అయ్యాక వచ్చిన డబ్బు తో కొడుకు మంచి ఇల్లు కొనటం తో ఆవిడ కి ప్రత్యేకం గా ఒక గది, తదితర సదుపాయాలు అమర్చ గలిగారు.  పెద్దావిడ కి ఇంకో కొడుకు ఉన్నా.. ఆయన ముంబై లో ఎక్కడో పదో అంతస్థు లో చిన్న ఫ్లాట్ లో ఉండటం మూలాన ఆయన నా వల్ల కాదు అమ్మని చూడటం అనేసారు.  కూతురేమో ఇద్దరన్నదమ్ములున్నారు వాళ్ళే చూసుకోవాలి అని నోరు మెదపకుండా ఊరుకుంది.

పెద్దావిడ వల్ల కుటుంబం లో విబేధాలు.. చాలా పెద్ద లెవెల్లో .. పెద్ద కోడలు పెద్ద కసిగా.. దానికి మూడు రెట్ల కసి గా సదరు కోడలుగారి కోడలు..  ఎవరితో మాట్లాడినా వారి వైపే న్యాయం ఉందనిపిస్తుంది. అంత కన్నా వారేం చేయగలరు అని అనిపిస్తుంది కానీ నలిగిపోతుంది మాత్రం జీవన చరమాంకం లో ఉన్న ఆ వృద్ధురాలు. వారు ఆక్రోశం తో ఆవిడ తో మాట్లాడరు. మనం వెళ్ళి మాట్లాడినా 'అదిగో.. ముసలావిడ ఏం చాడీలు చెప్తున్నారో నని ఒక కన్నేసి ఉండటం.  ఒక్కోసారి అలాంటి జీవితం కన్నా జైలు జీవితం నయమేమోననిపిస్తుంది. ఆడపడచు ఊళ్ళో ఉండి కూడా రాదని ఈ కుటుంబానికి కోపం. ఆవిడేమో గుండె జబ్బు తో 2 పెద్దాపరేషన్లు చేసుకుని ఏదో ఈడిస్తున్నారు. 70 యేళ్ళ వయసు, భర్త లేడు. కొడుకు వద్ద ఉన్నప్పుడు తన తల్లిని తెచ్చుకుని పెట్టుకోలేని నిస్సహాయురాలు. ఆవిడ కొడుకేమో 'నేను తల్లిదండ్రుల, అత్త మామల బాధ్యత తీసుకున్నాను. అమ్మమ్మ బాధ్యత కూడా ఎలా తీసుకోను? అని..


                                                వైద్యులు ఇంకో వారం కన్నా బతరని చెప్పాక ఇంటికి తెచ్చారు ఆవిడని. ఆరోజు ఆవిడ మనవడి భార్య కనపడింది.. 'నేను మా పుట్టింటికి వెళ్తున్నాను. మళ్ళీ పదో రోజయ్యాక వస్తాను. నా పాప చిన్నది .. చూసి భయపడుతుంది..' అంది. 'ఒహ్ మీ అత్తగారికి మరి సహాయం అవసరమేమో? ' అంటే.. 'ఉన్నారు గా ఆవిడ తోటికోడల్నో, ఆడపడచునో తెప్పించుకుంటుంది.. మా అమ్మా వాళ్ళొచ్చి మా ఇన్ లాస్ ని పలకరించి, నన్నూ, పాపనీ తీసుకెళ్ళిపోతారు.' అంది.

'బాబోయ్.. ఇంకా ఆవిడ బతికుండగానే.. వీళ్ళు పలకరించటానికి రావటం, గుండిగలు మోయక్కరలేదుగా.. కాస్త చేదోడు వాదోడు గా ఉంటే బాగుండే సమయం లో బాధ్యత నుండి తప్పుకుని వెళ్ళిపోతున్న ఈ తరం అమ్మాయి ని ఏమంటాం? మనం.

బిల బిల లాడుతూ అంతా వచ్చారు.  డాక్టర్ చెప్పిన వారం ఇంకో రోజులో పూర్తవుతుందనగా.. మళ్ళీ ఆసుపత్రి లో చేర్పించగానే.  ఒకటి, రెండు, మూడు.. 10 రోజులైనా ప్రాణం గట్టిది అలాగే ఉన్నారు. ' ప్రస్థుతానికి ఈవిడ బానే ఉంది కానీ 'ఏ క్షణం అయినా పోవచ్చు ప్రాణం..'  అనగానే సాయంత్రానికి ఏదో ఒక సాకు చెప్పి అంతా చల్లగా జారుకున్నారు.

నెల రోజులైనా ప్రాణం అలాగే నిలవటం తో పోయాక పదో రోజుకి వస్తానన్న మనవరాలు వెనక్కి వచ్చింది. మళ్ళీ అంతా మామూలే. యూరోప్ లో ఆఫీస్ పని ఉందని మనవడు వెళ్తుంటే.. ఆయన తో భార్యా,పాపా వెళ్ళిపోయారు.

వృద్ధులు మిగిలారు ఇంట్లో పెద్దావిడ ని చూసుకుంటూ. అప్పుడప్పుడూ ఆవిడ కి బ్రేక్ ఇవ్వటానికి నేను ఏదైనా డాక్యుమెంట్ చేసుకోవటానికి వెళ్ళేదాన్ని వాళ్ళింటికి. ఆవిడ కాస్త చల్ల గాలికి తిరిగి వచ్చేది. ఒక రోజు  రాత్రి ఫోన్ వచ్చింది.. 'మా అత్తగారు పోయారు..ఇంట్లో ఎవ్వరూ లేరు. ' అని.. నేను వెళ్ళేటప్పటికే ఎవరో నలుగురైదుగురు చేరారు అక్కడ.

ఎక్కడ పుట్టారో, జీవితం లో ఎన్ని చూశారో, ఏం చూశారో తెలియదు కానీ అతి ప్రశాంతం గా పండుటాకు నేలారాలినట్టున్నారావిడ. ఐసుపెట్టె లో ఉన్నారు. అందరూ ఉదయానికి చేరతారన్నారు ట. రాత్రి శవ జాగరణ కి పెద్దగా ఎవరికీ ఇంటరెస్ట్ లేదని గమనించి నేనూ, మా వారూ అక్కడే ఉందామని నిశ్చయం చేసుకున్నాం. పిల్లలు అమ్మమ్మ గారింటికెళ్ళారు అని..

ముగ్గురమో నలుగురమో.. ఉన్నాం. సన్నటి హల్లో పక్కనే ఐస్ బాక్స్. కోడలు సోఫా లో పడుకుంది. అవీ ఇవీ పొంతన లేని కబుర్లు చెప్తోంది .. ముసలావిడ ని డబ్బిచ్చి హాస్పిటల్లో చేర్పించేద్దామనే ప్రపోజల్స్ ని ఎంత తీవ్రం గా అడ్డుకున్నారో, అంత పెద్ద వయసు లో విసుక్కుంటూనో, ఉసూరుమంటూనో సేవ చేసిన విషయం నాకూ తెలుసు.మౌనం గా వింటున్నాం..  12 కొట్టేసరికి అంతా నిద్ర పోయారు. ఒకళ్ళిద్దరం మాత్రం ఏవోపనులు చేసుకుంటూఉండిపోయాం ..
                                   తెల్లవారుతుండగా ఒక్కొక్కరు గా కుటుంబ సభ్యులు చేరుక్తున్నారని నేనూ నెమ్మదిగా బయట పడదామనుకుటుండగానే.. కాస్త కాఫీ అదీ కాస్తావా అని అడిగారు మొహమాటం గా.. 'సరే అని కాఫీ చేసి అందరికీ ఇచ్చాక అందరం కాఫీ తాగటం లో పడ్డాం.  మాట్లాడుతూ పైగా తాగిన కాఫీ కప్ కూడా ఐస్ బక్స్ మీద పెట్టటం గమనిస్తే నవ్వొచ్చింది.

తమిళులు వాళ్ళు...  ముసలివారి చావు కల్యానం తో సమానం..  అని సామెత చెప్పారెవరో.. మధ్యాహ్నం పురోహితుడూ వాళ్ళూ వచ్చేదాకా విబేధాల వల్ల  బింకం గా గంభీరం గా ఉన్న కుటుంబ సభ్యులు శవాన్ని ఐస్ బాక్స్ లోంచి తీసి కింద పెట్టగానే.. ఒక్కసారి గా ఘొల్లు మన్నారు.

విబేధాలూ అవీ బాధ్యత మోయవలసి రావటం వల్ల ఉత్పన్నమైనవి కానీ కన్నీటితో వాళ్ళ ద్వేషాన్నంత కడిగేసుకుని ఒకరినొకరు ఓదార్చుకున్నారు. ఆఖరి రోజుల్లో వదిన చేసిన సేవ, చాకిరీ గురించి మాట్లాడుతూ కూతురు కన్నీటి తో వదిన గారి చేతులని అందుకుని కళ్ళదగ్గరకి తీసుకుని. చిన్న కోడలూ, ఇతర మనవలూ కూడా తామింకా చేయవలసి ఉండవలసిందని అనుకున్నారు. ఎక్కువ మందిని పిలవకుండా సింపుల్ గా కానిచ్చినా అందరూ కలిసి కర్మ కాండలు జరిపించారు.

ఎవరిళ్ళకి వారు వెళ్తూ అప్పుడప్పుడూ కలవాలనీ, అలాగ ఒకరికొకరు చెప్పుకుని వెళ్ళిపోయారు. రెండు నెలల్లోనే వారి వారి రొటీన్ లో పడిపోయారనుకోండి. కానీ అందరూ ఒక్కటిగా కనీసం ఒక నాలుగు రోజులు ఉన్నారు.

వారికి ఆర్థిక ఇబ్బందులు కూడా ఉంటేనో? ఆవిడ ఇంకో నాలుగు నెలలు బతికుంటే ?  ఏ 10 లక్షలో ఖర్చు పెడితే ఆవిడ ఇంకో 10 యేళ్ళు బతుకుతుందని డాక్టర్లు అని ఉంటే?   ఆవిడ అదృష్టవంతురాలు.. ఇంకా బాగా జరుగుతున్నప్పుడే అస్థమించారు.. మన చరమాంకం ఎలా ఉంటుందో.. సత్తు లేని దినాన మన పరిస్థితేంటి? స్వర్గారోహణ పర్వం లాగా ఐచ్చికం గా మరణాన్ని ఆహ్వానించటమే బెస్టేమో.. ఇలా గజిబిజి గా ఉంది..ఏమో అవన్నీ ఆలోచించ కూడదు బాబూ. అనుకుని ఆ ఆలోచనలని పక్కకి నెట్టేసి నేనూ రొటీన్ లో పడిపోయాను.

అసలే మా పెద్దమ్మాయి కి లెక్కల పరీక్ష .. ఎంత చదివించాలి? ..పైగా ఆఫీస్ డెడ్ లైన్ దగ్గర పడుతోంది..

పిన్ని పెళ్లి - పిన్ని కొడుకు పెళ్లి..

పెంకుటింట్లో ఎనభైల్లో పిన్ని పెళ్ళి..

అప్పుడు చాలా చిన్నవాళ్ళం.. పిన్ని పెళ్ళంటే.. 'అలాగా' అనుకున్నాం. పెళ్ళికి మనం వెళ్ళాలి అంటే.. 'అబ్బా విసుగు ' అనుకున్నాం. స్కూల్ డుమ్మా కొట్టి వెళ్ళాలి, అదీ 10 రోజులకి అనగానే పులకరించిపోయాం. జరిగేది అమ్మమ్మ గారింట్లో అనగానే 'హుర్రే' అనుకున్నాం.. (ఆ రోజుల్లో 'వావ్ ' ప్రయోగం తక్కువే కదండీ!)

వేసవి సెలవలకి తప్ప, సంవత్సరం మధ్యలో అమ్మమ్మ గారింటికెళ్ళటం, .. అందునా.. స్కూల్ మాని అంటే, ఎవరికి ఉత్సాహం ఉండదు చెప్పండి? మాకున్నవే 3 మంచి జతలు... మా అమ్మ తనకున్న 2 పట్టుచీరలూ, ఒక జరీ చీరని మళ్ళీ ఇస్త్రీ చేసి వారం ముందే పెట్టె లో పెట్టేసాం. కలరా ఉండ ఒకటి వేసి పెట్టె చూసుకుని చూసుకుని మురిసి ముక్కలయ్యాం.

బజార్ కెళ్ళి పెళ్ళి లో ఇవ్వటానికి మా పిన్నులకీ, పిల్లలకీ ఏవో పిన్నులూ, రబ్బర్ బాండ్లూ, రంగు రంగుల సిల్క్ రిబ్బన్లూ కొంది మా అమ్మ. అవి చూసుకుని ఏ రంగు ఎవరు తీసుకుంటారో అని ఆలోచిస్తూ ఆవారం అంతా గడిపేశాం. పాండ్స్ పౌడరూ, కాటుక్కాయా, తిలకం, పూసల గొలుసులూ, సంచీ లో పెట్టుకుని,..ముందు గది లో పెట్టుకుని,..క్లాస్ పిల్లల దగ్గర్నించి, పాలబ్బాయి దాకా అందర్నీ వివరాలతో ఊదరకొట్టాం.

అంతగా ఎదురు చూస్తున్న రోజు రానే వచ్చింది. నాలు గిన్నెల కారియర్ లో చింతకాయ పచ్చడన్నం, ఆవకాయ,పెరుగు, జంతికలు,సున్నుండలూ.. లాంటివి తీసుకుని.. ఎక్కేశాం గోదావరి ఎక్స్ ప్రెస్. 10 రోజుల ముందే అమ్మమ్మ గారింట్లో చేరిన వాళ్ళు 20 మందైనా ఉంటారు.

పసుపు దంచటం, తీపి పదార్థాలూ, పిండి వంటలూ చేసి తాటాకు బుట్టల్లోకెత్తటం,.. మంగళ సూత్రం తాడు పేనడం, కొత్త తుంగ చాపలు, విసెన కఱ్ఱలు,...తయారు చేసుకోవటం, పేడ తో ఇల్లలకటం, విస్తళ్ళు కుట్టుకోవటం..లాంటివి ఒక ఎత్తైతే.. ఇందరికి వంటలు, పెండ్లి పిలుపులు, ఇంకో ఎత్తు.

రెండు వసారాల మధ్యనున్న నేల ని కూడా శుభ్రం గా అలికి, బియ్యప్పిండి తో ముగ్గులు పెట్టి,.. అతిథులు కూర్చోవటానికి తాటాకు పందిరీ,. దూలాలూ, పచ్చి కొబ్బరాకులూ వాడి పెళ్ళి పందిరి వేయటం.. అబ్బా..ఆ వాసన ఇప్పటికీ గుర్తే!

ఇక పెద్దల పాటలు, పద్యాలు, పేకాటలు, పిల్లల పరుగులు, ఆటలు,.. ఒక్కరొక్కరిగా వస్తున్న చుట్టాలని అందరూ వచ్చి సామాన్లు దింపుకుని, ఆప్యాయంగా లోపలికి తీసుకెళ్ళటం. కబుర్లలో పడటం.. వేన్నీళ్ళ పొయ్యిల దగ్గర కొందరు, కూరగాయలు తరిగేవారు కొందరు, వంటలు కొందరు, ఆజమాయిషీ కొందరు.. పిల్లలకి తలంట్లు కొందరు, బట్టలు ఉతికేవారు కొందరు.. ఏం చేసుకుంటున్నా.. పరాచకాలు, ఎత్తిపొడుపులు, నవ్వులాటలు..వేళాకోళాలు, విసుర్లు, ఏడిపించటాలు.. ఇలాగ..

మగ పెళ్ళి వారొచ్చాక ఇంకో హడావిడి వారి విడిది దగ్గర .. అలకలూ, చెమటలు కక్కుతూ, అటూ ఇటూ ఉరుకులూ, పరుగులూ కాఫీలు, టిఫిన్లు, పెళ్ళికూతురి తరఫు వారు స్వయంగా విసురుతూ వడ్డించటం..

పెద్దవారెక్కడెక్కడ ఏం చేసే వారో తెలియదు కానీ.. , ఆ కోలాహలం.. మగపెళ్ళి వారిని ఏదో శతృ కూటమి వారన్నట్టు చూడటం.. వారిమీద గూఢచర్యం చేయటం.. పెళ్ళి కొడుకుని కిటికీల్లోంచి సీక్రెట్ గా చూడటం..పెళ్ళికొడుక్కి కొరియర్ సర్వీస్ చేసి పెట్టడం లాంటివి ఎంత ఆస్వాదించామో.. ఇప్పటికీ మా బాబాయిగారిని చూస్తే.. ఈయన్నా.. మేము అంత లా 3 రోజుల పెళ్ళిలో 'ఆరాధించింది ' అనిపిస్తుంది.

బంతిపూల మాలలూ,మామిడాకుల తోరణాలు, గాజులేయించుకోవటాలూ, గోరింటాకులూ, గాడి పొయ్యి మీద వండిన పెళ్ళి భోజనం పంక్తి లో కుటుంబ సభ్యులే కొసరి కొసరి వడ్డించటం.. లాంటివి గుర్తుకొస్తే.. ఇంకా ఆ టేస్ట్ గుర్తుకొచ్చి నోరూరుతుంది.

అమ్మాయికి మంగళ సూత్రం, చెవికి బుట్టలూ, పెండ్లి కుమారునికి ఒక ఉంగరం చేయించి చేతులెత్తేసారు మా తాతగారు. పెళ్ళి కూతురికి అక్కలూ, వదినెలూ తమ గొలుసులని వేయగా.. కల్యాణ తిలకం, బుగ్గన చుక్కా, గాజు గాజులతో, చేమంతుల తో వేసిన పూలజడా, పసుపు నీటిలో ముంచిన మధుపర్కాలలో, పసుపు, సున్ని పిండిలతో కడిగిన మొహం ఎంత కళగా ఉన్నదో ఇప్పటికీ మాకు గుర్తే.. తర్వాతెప్పుడో పదేళ్ళతర్వాత వెండి కంచం చేయించారని విన్నాను.

అలాగ పెళ్ళయి ఎడ్ల బండి లో ఊరేగింపుగా ఊరు దాటి అత్తవారింటికెళ్ళిపోయిన మా పిన్ని ఢిల్లీ లో సెటిల్ అయిపోయింది.. పెళ్ళిలో వాడిన వస్తువులన్నీ ఆర్గానిక్ అవటం వల్ల మట్టిలో కలిసిపోయాయి. కానీ ఆ పెళ్ళి అనుభూతులు మాత్రం మాతో తాజా గానే ఉండిపోయాయి.

అదే పిన్ని కొడుకు పెళ్ళి 2010 లో అదే నిన్ననే ..

మా పిన్ని కొడుకు పెళ్ళి అమెరికా లో phD చేసి వచ్చాడు. కుటుంబానికి ఒక్కరిద్దరం వెళ్ళాం.. 10 రోజుల ముందు కాదనుకోండి.. ఎన్ని పనులు.. అసలే రెండో క్లాస్ మా అమ్మాయి. ఇప్పట్నించీ కష్టపడకపోతే ఎలా? ఆఫీస్ లో డెడ్ లైన్లు.. ' పెళ్ళికొడుకు తో పాటూ రండే మీరు..' అని మా పిన్ని అడిగిందని వాడి వెనక కార్ లో బయల్దేరాం. రాష్ట్ర రాజధాని లో ఒక పెద్ద రెసార్ట్/ గార్డెన్లలో పెళ్ళి. అద్దె పూట కి రెండు లక్షల నలభై వేలట!!! అందుకని ఒకటే పూట కి రమ్మన్నారు ఆడ పెళ్ళి వారు.

పెళ్ళి కార్ ఆగగానే.. ఆడ పెళ్ళివారు వచ్చేసారు. వెండి పళ్ళాలతో హారతి ఇవ్వటానికి. పైన్నుంచి కిందకి నగలతో మెరిసిపోతూ,.. 30 వేల పట్టు చీరలట.. ధగధగ లాడుతున్నారు ఆడవారు. ఉత్సాహం గా దిగిన మమ్మల్నందర్నీ.. 'కాస్త అసింట జరగండని ' 'ఏక్షన్!! ' అనగానే నటన మొదలైనట్టు.. రకరకాల పోజుల్లో వీడియో వారి సమక్షం లో స్వాగతం చెప్పారు. వెండి పూల మాలలు వేసి ఎర్ర కార్పెట్ మీద పెళ్ళి కుమారుడిని తీసుకెళ్ళి యేసీ గదుల్లో కూర్చోపెట్టి.. మర్యాదలు చేసారు.


4 రకాల ఐటంలతో ఉపాహారం! వాతావరణం చాలా రిచ్ గా నాలాంటివాళ్ళకి కాస్త బెరుగ్గా.. బఫే కావటం తో ముసలివారికి తెచ్చి మేమూ తెచ్చుక్కూర్చున్నాం. ఆడపెళ్ళివారొక గది లో మేమొక గదిలో ఉండిపోయాం. పిల్లలూ మొహమాటం గా సెల్ ఫోన్ లో ఆటలు ఆడుతూ కూర్చున్నారు.

చాలా కాలం తర్వాత కలిసిన చుట్టాలు పలకరించుకున్నారు. పెళ్ళి కూతురిని పలకరించి వద్దామంటే.. మేకప్పట.. ఎవ్వర్నీ రానివ్వటం లేదు.

పెళ్ళి కూతురు నగల షాప్ లా.. వచ్చింది. వేదిక పూల డెకరేషన్ ట.. 85 వేలయ్యింది అని చెప్పారు చాలా అందం గా ఉంది. అర్థరాత్రి పెళ్ళని పెళ్ళికి ముందే రిసెప్షన్. స్టేజ్ మీద పరిచయం..'హాయ్.. ' అని, ఇంకా ఒక ఫొటో.. అయిపోయింది. దిగి వచ్చాక ఒకటే తుమ్ములు. పూల మీద చల్లిన సెంట్ వల్ల అని అర్థమయింది.

ఎర్రటి మినీ స్కర్ట్, తెల్లటి స్టాకింగులేసుకుని ఫుల్ మేకప్ తో అమ్మాయిలు, వెనక ఎర్రటి పాంటూ,షర్టూ వేసుకుని ట్రేలలో రకరకాల ఫింగర్ ఫుడ్ టూత్ పిక్ లతో గుచ్చి 'సర్వ్' చేసారు. కబాబులు, స్వీట్లు, మంచూరియన్ కూరలు,..ఒకటేమిటి.. 'వద్దు వద్దు ' అని చెప్పటమే సరిపోయింది. ఒకపక్క చాక్లేట్ ఫవుంటెన్.. ఇంకో పక్క చాట్ స్టాల్, మరో పక్క థాయ్ వంటకాల స్టాల్, 20 రకాల స్వీట్ల సెంటర్, పళ్ళ కార్నర్, నార్త్ వంటకాల స్టాల్స్, టిఫిన్ల కౌంటర్లు, మరో పక్క అన్నం, పప్పు, ఆవకాయ,గోంగూర, పులుసులు, పులిహారల లాంటి తెలుగు వంటకాల స్టాళ్ళు..

ఏ ఇద్దరు మాట్లాడుకుంటున్నా మధ్యలో దూరి సర్వ్ చేస్తామని విసిగించే ఎర్ర స్కర్ట్ అమ్మాయిలు.

అన్నీ అమరినా ఏదో వెలితి. ఏక్కడో అసంతృప్తి.. అందరూ, గబ గబా తినేసి ఇళ్ళకెళ్ళాలనే ఆతృత తో కొట్టుకుపోతున్నారు. వెయ్యి మంది మనుషులు!

మధుపర్కాలు పెట్టగా.. పెళ్ళికూతురు.. 'ఆంటీ.. ఐ విల్ కంటిన్యూ విత్ దిస్ .. ఐ డోంట్ వాంట్ టు చేంజ్ ' ' అనేసింది. మరి 30 వేల పట్టు చీర కట్టుకుంది.. ఆరు వందల మధుపర్కాలు కట్టుకుంటే.. ఏం బాగుంటుంది? ' అన్న భావం అనుకుంటా.

తలంబ్రాలకి నిజం ముత్యాలు తెప్పించారు. రంగు రంగుల పూసలు.. మేము సరదాగా ఎగదోద్దాం మా తమ్ముడిని.. తలంబ్రాల ఆట లో గెలిపిద్దాం అనుకుంటే..వారికి ఫొటోలకి పోజులివ్వటం తోనూ..మమ్మల్ని వీడియోవారికి అడ్డం రాకుండా మానేజ్ చేసుకోవటం తోనే సరిపోయింది :-)

ఇలా పెళ్ళి అయిందో లేదో.. తర్వాతి పెళ్ళివారట.. వచ్చేస్తారట. దానితో.. పూల కుండీలూ అవీ తీసేస్తున్నారు. మేమూ.. మా నగలూ అవీ తీసేయటం మొదలు పెట్టాం.

కార్లు వచ్చేసాయి.. పదండి పదండి అని తొందర పెట్టగా.. వచ్చేస్తూ ఉండగా తట్టింది.. కనీసం.. పెళ్ళికూతురికి కానీ.. వాళ్ళ తరఫు వారికి ఎవ్వరికీ మన పరిచయమే అవలేదని.. మరి మా పిన్ని అత్తగారి వాళ్ళు మాకు ఎంత దగ్గరంటే.. ఈరోజు కూడా పిన్ని పెళ్ళి లో ఏర్పడిన బాంధవ్యం తో.. పిన్ని కి తెలియకుండానే కూడా చాలా సార్లు ఫోన్లు, ఫేస్ బుక్కులూ, అలా ..

అయినా.. ముప్ఫై యేళ్ళ క్రితం జరిగిన పెళ్ళిని కంపేర్ చేస్తున్నానంటే.. హ్మ్మ్. ఆలోచించాల్సిన విషయం. నేను కూడా.. 'మా కాలం లో నా.. ఇలా కాదమ్మా..పెళ్ళిళ్ళు ఎంత బాగా జరిగేవనీ.. ' అనే మా మేనత్తగారిలా తయారవుతున్నానా? ఏమో?

సమీర్ - ఒక కాశ్మీర్ నిర్వాసితుడి కథ..

'డోగ్రాలంటే.. మీరు కశ్మీరీ వాళ్ళా? లేక పంజాబీలా? ' అని అడిగాను.. ఆ అబ్బాయిని. ఒక్కసారి తీక్షణంగా నావైపు చూసి.. 'నేను భారతీయుడ్ని!' అన్నాడు. సిగ్గనిపించింది. ఇదేంటి ఈ కుర్రాడితో చెప్పించుకున్నాను.. అయినా నా ప్రశ్న లో అంత తప్పేముంది? కొత్త గ్రూప్ లో చేరిన మొదటి రోజే.. ఇలా పాఠం చెప్పించుకున్నాను. అనుకుని ఒక మెంటల్ నోట్ చేసుకున్నాను, ఇతని దగ్గర ఎక్కువ తక్కువ వాగకూడదని. అయినా సినిమాల్లో, క్లాస్ రూం లో చెప్పినట్టు.. 'నేను మొదటగా భారతీయుడ్ని ట హహ్ ' అనుకున్నాను.

22 యేళ్ళుంటాయి అతనికి. అదే సమీర్ డోగ్రా ట పేరు. తెల్లగా.. గడ్డం తో.. వత్తయిన జుట్టు, నుదుటన బూడిద, పొడుగ్గా, పల్చగా.. కళ్ళజోడూ..

నా పక్క క్యూబ్ లో నే ఉండటం తో.. రోజూ.. అతని క్యూబ్ మీదుగానే వెళ్ళవలసి వచ్చేది. మనిషెంత మూడీ అంటే.. ఒకరోజు.. 'కృష్ణాజీ.. ' అని నోరారా పిలిచి .. బ్రేక్ రూం లో చాయ్ తాగే వరకూ వదిలిపెట్టేవాడు కాదు. ఒక్కోరోజు అసలు నేనెవరో తెలియనట్టు ప్రవర్తించేవాడు.

నేను అందర్నీ.. టీజ్ చేసేదాన్ని ఏదో టాపిక్ మీద.. మధ్యాహ్నం భోజనం వేళ. అతను చాలా అల్లరి చేస్తూ అందరి మీద జోకులేస్తూ.. నవ్వుతూ నవ్విస్తూ ఉండేవాడు. కానీ..ఒక్కసారే.. మూడ్ ఆఫ్ అయిపోయేవాడు. నాకు చిత్రం గా ఉండేది.

ఒకసారి మాల్ లో మా కుటుంబం కూర్చుని ఐస్క్రీం తింటుంటే.. కనిపించాడు డోగ్రా, నలుగురైదుగురు స్నేహితులతో. వాళ్ళంతా కూడా అదే తెలుపు తో.. గడ్డాలతో కనిపించారు. బాగా మాట్లాడారు. పిల్లలని పలకరించారు.

మర్నాడు లంచ్ టైం లో సరదాగా అబ్బాయిలంతా సెలవ రోజుల్లో మాల్స్ కెళ్తారని నాకు తెలియదు.. అంటూ ఏదో టీజ్ చేయబోతే.. యమ సీరియస్ గా లుక్కిచ్చాడు. దెబ్బకి మళ్ళీ అలాంటి ప్రయత్నాలెప్పుడూ చేయలేదు.

రాను రానూ, రోజూ అతని పద్ధతి గమనించటం అలవాటైపోయింది. అన్ని గుళ్ళూ తిరిగే వాడు. క్యూబ్ లోంచి ఓంకారం, లేక గాయత్రీ మంత్రం వినబడేది ఎప్పుడూ..మంద్రం గా.

ఫన్ మెయిల్ ఎలియాస్ మొదలు పెట్టాడు. తర్వాత నన్ను ఓనర్ ని చేసి.. పూర్తిగా తప్పుకున్నాడు.

ఒకసారి గ్రూప్ మాగజీన్ ఐడియా ఇచ్చి అంతా ఒంటి చేతిమీద నడిపించాడు. రెండు ఇష్యూలు రాగానే.. అసలు పత్రిక చదవటం కూడా మానేశాడు.

ఒకసారి లంచ్ లు ఎరేంజ్ చేసేవాడు.. అందర్నీ..లాప్ టాప్ లు మూసేసి చేతులు పట్టుకుని లాగి మరీ తీసుకెళ్ళేవాడు.. ఒక్కోసారి గన్ పాయింట్ మీద కూడా వచ్చేవాడు కాడు.

సెలవ మీద జమ్మూ-కాశ్మీర్ కెళ్ళాడు. అక్కడ అమర్ నాథ్ యాత్రీకులని వెళ్ళనీకుండా ఆపి, అప్పట్లో గొడవలయ్యాయి. (2 యేళ్ళ క్రితం) తన ఇంటి బయట మనుషులని చంపడం అవీ జరిగాయిట కూడా. అతను బాగా చలించి.. కాశ్మీరీ పండితుల మీద జరిగిన ఆగడాలు, హిందువులని అమర్ నాథ్ యాత్రలకి వెళ్ళనీయక పోవటం, లాంటివీ, అసలు కాశ్మీర్ సమస్య, పాకిస్తానీ టెర్రరిస్టులు ఎలా కాశ్మీరాన్ని కబళించి వేసారో.. గ్రూప్ కి ఈమెయిల్ రూపం లొ పంపుతూ ఉండేవాడు.

కంపెనీ యాజమాన్యం నుండి వార్నింగ్ వచ్చాక.. ' మన వ్యథ ని అర్థం చేసుకోలేని కంపెనీ కి పని చేస్తే ఏమి? లేకపోతే ఏమి ?' అని బాధ పడ్డాడు. అతన్ని మేము.. ఎన్నో విధాలు గా నచ్చజెప్పాక.. ఇలాంటి ఈ మెయిళ్ళు జీ మెయిల్ గ్రూప్ తయారు చేసి పంపసాగాడు.

అతని బాక్ గ్రౌండ్ తెలిసాక.. అతని పట్ల మాకు సానుభూతి పెరిగి అందరం అతనికి స్నేహితులమైపోయాం. అతని కుటుంబానికి కాశ్మీర్ లో వర్తకం, వ్యవసాయం ఉన్నాయి. వాళ్ళ పెద్దనాన్న కుటుంబం మొత్తం ఊచకోత కోయబడ్డాక, ప్రాణాలు అరిచేతిలో పెట్టుకుని జమ్మూ కి చేరుకుని కొత్త జీవితం మొదలు పెట్టారు అతని తల్లి దండ్రులు. ఇతని చిన్నతనం లో జరిగిన ఈ సంఘటన వల్ల అతను చాలా ఎఫెక్ట్ అయ్యాడు. మన ప్రభుత్వం ఉద్యోగం ఇచ్చి వీరి కుటుంబాన్ని నిలిపింది. ఆర్ ఈ సీ లో ఇంజనీరింగ్ చేసి ఇలా మా కంపెనీ లో చేరాడు.

కాశ్మీర్ ని పాకిస్తాన్ కి ఇచ్చి పడేస్తే సగం శని వదులుతుందనేవాడు. ముస్లిం ల పట్ల అతనికి చాలా వ్యతిరేక భావాలుండేవి. చాలా సార్లు నచ్చ చెప్పేవాళ్ళం.. అలా వద్దని. కానీ ఫలితం శూన్యమనే చెప్పాలి. తాజ్ ఎటాక్ అప్పుడూ, జయ్ పూర్ బ్లాస్టులప్పుడూ, చాలా డిప్రెస్ అయి ప్రభుత్వానికి, ముస్లిం లకీ, పాకిస్తానీయులకీ వ్యతిరేకం గా మాట్లాడేవాడు.

ఒకసారి ఒకబ్బాయి.. ముజఫ్ఫరాబాద్ బీహార్ లో ఉందనుకున్నాడు. ఇతను ఉగ్ర రూపం దాల్చి.. 'అదేంటి ? ఆ మాత్రం తెలియదా? పీ ఓ కే లో ఉంది. అక్కడ జనాలు అంతమంది చస్తుంటే.. మీకు కనీసం ఎక్కడుందో ఐడియా కూడా లేదా ? అని హుంకరించాడు. నేను కలగచేసుకుని.. 'అతనికి తెలియదు.. ఓ కే.. నువ్వు చెప్పు కర్ణాటక సీ ఎం ఎవరో చెప్పు మొదలు..' అంటే చెప్పలేకపోయాడు. మూడేళ్ళపాటు ఉంటున్నావు బెంగళూర్లో. నీకామాత్రం తెలియదు. ..? ' అంటే.. నవ్వేసి.. 'యూ గాట్ మీ ఆన్ దట్ ' అని వెళ్ళిపోయాడు.

కోడింగ్ లో అతను దిట్ట. యాజమాన్యానికి నచ్చిన ఇంజనీర్. సంక్రాంతికి దాదాపు మా గ్రూప్ లో అందరూ సెలవ మీద వెళ్ళారని.. రెండేళ్ళ క్రితం పండుగ భోజనానికి ఇంటికి పిలిస్తే.. అరిటాకు లో ఆనందం గా భోజనం చేసి వెళ్ళాడు. మా పిల్లలతో కలిసి ఆడుతున్న అతన్ని చూస్తే.. చాలా ఆనందం గా అనిపించింది.

హైదరాబాద్ కెళ్ళి వస్తే.. కరాచీ బిస్కట్లు తెస్తే.. 'వాళ్ళు చేసిన బిస్కట్లు తినను.. ఏమీ అనుకోవద్దు క్రిష్నాజీ ' అనేశాడు.

ఇటీవల సానియా పెళ్ళయినప్పుడు మా గ్రూప్ వాళ్ళు 'మీ హైదరాబాదీ అమ్మాయి పెళ్ళి అయింది. నువ్వు కనీసం స్వీట్లైనా తేవా? ' అని పీడించి నా చేత బలవంతం గా కేక్ తెప్పించారు. డోగ్రా 'కంగ్రాట్స్.. ఈవిడ దుబాయ్ కెళ్ళి అక్కడ పిల్లల్ని కంటే సరిపోతుంది.. కనీసం భారతదేశం లో ఒక డజన్ మంది తగ్గుతారు వాళ్ళు ' అన్నాడు. అక్కడ అబ్దుల్ ఉన్నాడు. అతనేమనుకుంటాడో అని అందరం బాధ/భయపడి చూస్తే.. ' డోగ్రా సంగతి తెలిసిందే గా ' అన్నట్టు చిరునవ్వు తో ఉండి పోయాడు అతను. తర్వాత మా బాస్ ఇచ్చాడు లెండి వార్నింగ్.

ఇంటి కెళ్ళి వచ్చాడు. కాఫీ బ్రేక్ లో చెప్పాడు.. వాళ్ళ భూములూ అవీ చూసి వచ్చాడట, కాశ్మీర్ కెళ్ళి, తల్లి దండ్రులకి తెలియకుండా. ' రక్తం ఉడుకుతుంది నాకు ఏదో ఒకటి చేస్తా ' అన్నాడు. అందరం మళ్ళీ నీతి బోధలు చేశాం. విన్నాడో లేదో తెలియదు.

ఈ మధ్య నేనూ బిజీ గా ఉండి పట్టించుకోలేదు. 2 నెలల నుండీ, అందరి తోనూ మాట్లాడటం తగ్గించుకున్నాడు. ఒక్కోసారి అలా జరగటం పరిపాటే కదా.. అని నేనూ పెద్దగా ప్రాధాన్యత ఇవ్వలేదు.


ఒక నెల రోజులనుండీ రావట్లేదు పని లోకి. బాస్ నడిగితే ..ఏదో పర్సనల్ ప్రాబ్లమనీ.. సెలవ మీద జమ్మూ కెళ్ళాడని చెప్పాడు. మొన్ననేగా వచ్చాడు.. మళ్ళీ ఏమయ్యిందో అనుకుని నా పని లో పడ్డాను.

ఈరోజు కాస్త జలుబు గా ఉందని ఇంట్లో ఉండిపోయాను సెలవు పెట్టి. సాయంత్రం.. నా జీ మెయిల్ చూడక చాలా రోజులయ్యిందని చూస్తే.. డోగ్రా నుండి గుడ్ బై మెయిల్ నెల క్రితం ది. కొద్ది మంది కే పంపాడు.

ఇదేంటని షాక్ దిని ఫోన్ చేస్తే తెలిసిన విషయాలు చాలా కలవర పరచాయి.

నెల క్రితం 2 రోజులు సెలవ పెట్టాడట. రూం మేట్ కూడా మా గ్రూప్ లోనే చేస్తాడు. అతను సాయంత్రం ఇంటికెళ్తే.. లేడు.. వస్తాడులే అని చూస్తే.. డోగ్రా 2 రోజులు రాలేదు. సెల్ ఫోన్ రూం లోనే వదిలేసాడు. అతని తల్లిదండ్రులకీ తెలియదు. దాంతో కంగారు పడి పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇస్తే.. 10 రోజుల తర్వాత తల్లి దండ్రులు ఫోన్ చేసి చెప్పారుట. ఇంటికి ఫోన్ చేస్తున్నాడు కానీ.. ఒక నంబర్ నుండి కాదు. ఎక్కడ్నించి చేస్తున్నాడో చెప్పడు. బాసు మాత్రం ఇంకా ఏదో పర్సనల్ ఎమర్జెన్సీ అనే అనుకుంటున్నాడట.

విషయం తెలిసాక, బాధో, కోపమో,ఆక్రోశమో, బెంగో .. ఏదో తెలియని భావం తో మెదడు మొద్దు బారిపోయింది. ఎక్కడున్నా, ప్రశాంతత అతనికి చేకూరాలని, మంచి దారిలోనే పయనిస్తున్నాడని ఆశిస్తూ...

కృష్ణప్రియ/