ఈలా మరీ ఇంత బేలా?

“కాటం రాయుడా.. కదిరి నరసింహుడా.. “ యూట్యూబ్ లో వినీ, వినీ, చూసీ, చూసీ, అత్తారింటికి దారేదో తెలుసుకుని తీరాలని ఘట్టి నిర్ణయం తీసుకున్నాను.  ఈలోగా పోస్టర్లలో చిద్విలాసం గా ఒక పెద్ద గద పట్టుకుని  రామయ్య ని చూసి ఆయన కూడా వస్తాడేమో కనుక్కుని అత్తారింటికి  దారి వెతుక్కున్నాను. 

ఈ సినిమాలు ఎలా ఉన్నాయో .. పుంఖానుపుంఖాలు గా  రకరకాల భాష్యాలు చూస్తూనే ఉన్నాము.  అది వదిలేస్తే, ఆ సినిమాల్లో ఆడవాళ్ల పాత్రలు ఎంత విచిత్రం గా ఉన్నాయో.. ఆశ్చర్యం వేస్తోంది.  కనీస స్థాయి విలువలని కూడా పాటించలేదనిపించింది.  రెండు సినిమాల్లో ఒక్కో పాత్ర కొద్దిగా బెటర్. మిగిలినవన్నీ మహా బేవార్స్.

“అతి పెద్ద హిట్ “ గా శ్లాఘించబడుతున్న ‘అత్తారింటికి దారేది?” సినిమా లో చూస్తే.. ఓకే.. నదియా అత్తగారు. అద్భుతం గా నటించింది. టిపికల్ తెలుగు సినిమా అత్త లా కాకుండా, ఆవిడ వ్యక్తిత్వం ఇటు ఇంటి విషయాల్లో, బిజినెస్ విషయాల్లో ఉంది. బిజినెస్ లో ఓడిపోయే స్థితి కి వచ్చి ఉండవచ్చు గాక. అలాగే, తండ్రి పట్ల అంత తీవ్ర స్థాయి లో ఉదాశీనత, కటినత్వాన్ని ప్రదర్శించి ఉండవచ్చు గాక..  పిల్లలకి కొద్దిగా అయినా నేర్పించిందా?..  తన పిల్లలు ఎంత వెకిలి గా, బుర్రలేని అమ్మాయిల్లా ప్రవర్తించారు? సమంతా పాత్ర లో కొద్దిగా అయినా, ఒక రవ్వంతైనా తెలివి  కనిపించిందా? అసలా పిల్ల చదువుతోందా? ఉద్యోగం చేస్తోందా? తల్లి బిజినెస్ పడిపోతుంటే.. తల్లి ఏదో కష్టాలు పడుతోంది కానీ, కనీసం ఏం జరుగుతోందో.. ఆ పిల్లకి తెలుసా?  హీరోయిన్లకి అంతకి మించి తెలివి కానీ, వ్యక్తిత్వం కానీ కమర్షియల్ చిత్రాల్లో ఉండకూడదేమో..

ఇక “రామయ్యా వస్తావయ్యా!” లో సీనియర్ నటి రోహిణి హట్టంగళి పాత్ర ఏ ఒక్క తెలుగు వారికైనా నచ్చిందా? ఆ దర్శకుడు, హీరో, రచయిత, నిర్మాత, (ఇంకా ఎవరెవరికి ఈ పాత్ర చిత్రీకరణ లో జోక్యం ఉంటుందో తెలియదు)  ఏ ఒక్కరికీ ఏహ్యం గా అనిపించలేదా? లేక నేనే కొద్దిగా ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నానా? అని ఆశ్చర్యం వేసింది.  ఒక ఎనభయ్యేళ్ళ వృద్ధురాలు,  తన వయసుని దాచుకోవడానికి నిత్యం ప్రయత్నిస్తూ, “బామ్మా.. అని వద్దు.. బేబీ’ అని పిలువు అని వెఱ్ఱి గా ప్రవర్తించడం..  ‘నా కలల రాజకుమారుడివి నీవే’ నని మనవరాలి వయసున్న హీరో తో వెకిలి గా ప్రవర్తిస్తూ, గుండె నొప్పి వచ్చేదాకా గంతులేయడం..  ఏవిధమైన కామెడీ అది?  రోహిణి చాలా ఆర్ధిక ఇబ్బందుల్లో ఏమైనా ఉందేమో..  ఇలాంటి పాత్ర ఒప్పుకుంది.. అనిపించింది.  శృతి హాసన్ పాత్ర చూస్తే.. పాత్ర చిత్రీకరణ బాగానే ఉంది అయితే  అంత ఫుల్ మేకప్ తో, పాశ్చాత్య దుస్తుల్లో పల్లెలో తిరుగుతూ టీచర్లు ఉంటారా? మా బెంగుళూరులో MNC లో మార్కెటింగ్, సేల్స్, HR లలో కూడా అమ్మాయిలు అంత పాష్ గా తయారవడం గత ఆరేళ్లుగా చూడలేదు నేను..  ఇంటర్నేషనల్ స్కూళ్లల్లో టీచర్లయినా  అలా ఉన్నారా?   సమంతా పాత్ర గురించి ఎంత తక్కువ చెప్పుకుంటే అంత మంచిది.  అంత పెద్ద డాన్ కూతురు..  చిన్న చిన్న బ్లాక్ మెయిళ్ళకి లొంగిపోయి, తన పిచ్చి బామ్మ తో గెంతులాడిన మనిషి లో మానవత చూసి  అకస్మాత్తు గా ప్రేమించేస్తుందా? అలాంటి పిల్ల, తండ్రి ఎంత పెద్ద విలనో తెలుసుకుని  హీరో కుటుంబాన్ని, ఒక ఊరి జనాలని ఊచకోత కోసిన దుర్మార్గుడా అని బాధ పడి, ప్రాయశ్చితం గా   తన పరివారాన్ని కూకటి వేళ్లతో సహా పెకిలించి వేసిన హీరో ని పెళ్లి చేసుకుని హీరో మాజీ ప్రియురాలి ఆశయాన్ని నెరవేర్చడానికి పల్లెకి వెళ్లి టీచర్ అయిపోతుందా? భేష్!! ఒక్క సారి గా 180 degree tilt in character, అంత గొప్ప ఉదారత, నాలాంటి సామాన్యులకి సాధ్యం కాదు.

తల బొప్పి కట్టేసింది..  కొత్త తెలుగు సినిమాలు చూసి వాటిల్లోని పాత్రల ఉచితానుచితాల చర్చలు చేయకూడదనుకున్నాను.. కానీ, అన్నీ ఇలాగే ఉంటున్నాయా?ఈమధ్య ఇంగ్లిష్ వింగ్లిష్ లో శ్రీదేవి పాత్ర అన్న మాట ఒకటి గుర్తొచ్చింది.. “నేను  ప్రేమ కోసం మరీ అంత మొహం వాచిపోలేదు. నాకు కావాల్సింది కొద్దిగా రెస్పెక్ట్..’

సరే.. జనాలందరూ “Lunch Box” అని తెగ  ఉత్సాహ పడిపోతున్నారు.. ఆస్కార్స్ కోసం ప్రత్యేకం గా తీసిన సినిమా  అని  విని ప్రత్యేకం గా చూసాను.  UTV productions, కరణ్ జోహార్ .. అనురాగ్ కశ్యప్ అబ్బో పెద్ద పేర్లు..   ఇర్ఫాన్ ఖాన్, కాద్బరీస్ సిల్క్ ఆడ్ లో  కార్ లో కూర్చుని తినే అమ్మాయి,.. 

అద్భుతమైన నటులు, కళ్ళు చెమర్చే సంఘటనలు, చూస్తేనే తినాలనిపించే వంటలు, .. ఒక్క క్షణం కూడా బోర్ కొట్టకుండా పకడ్బందీ గా తీసిన విధానం.. అంతా ఓకే..  కానీ నాకు ఒకటి మాత్రం నచ్చలేదు...  

‘ఈలా’ పాత్ర.  ఆమె గురించి స్థూలం గా చెప్పాలంటే.. ఈలా ముంబై లో ఒక గృహిణి, ఏడెనిమిదేళ్ల పాప,

కారీర్/వేరే ఎఫైర్ వల్ల మాటలతోనో, భౌతికం గానో కష్టపెట్టకపోయినా  పూర్తి గా ఇగ్నోర్ చేసే భర్త.    పై పోర్షన్ లో ఆంటీ తో కలిసి వంట చేసుకుంటూ,  పాప ని పెంచుతూ,.. “నిస్సారం” గా జీవితాన్ని ఈడుస్తూ ఉంటుంది.  పుట్టింటి వైపు వారి పరిస్థితి అంతంత మాత్రమే. ఆమె తమ్ముడు మార్కులు తక్కువొచ్చాయని ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. తండ్రి కి అనారోగ్యం.  మందులు  కొనుక్కోవడానికి తడుముకోవాల్సిన  ఆర్ధిక స్థితి.  కూతురు దగ్గర్నించి ఏం తీసుకుంటాం.. అదే కొడుకుంటే ఆదుకునే వాడు అని నిట్టూరుస్తూ..

ఈలోగా ఓ పూట కాస్త “స్పెషల్’ గా భర్తని “ఇంప్రెస్” చేయాలని భోజనం  తయారు చేసి డబ్బా వాలా తో పంపుతుంది. అయితే అది 99.999% accuracy అని పేరు గాంచిన ముంబై డబ్బా వాలా ఎప్పుడో గానీ చేయని తప్పు వల్ల ఇర్ఫాన్ ఖాన్ కి వెళ్తుంది. ఆయన కష్టాలు ఆయనకున్నాయి. ముప్ఫై అయిదేళ్లు గా చేస్తున్న ఉద్యోగం పట్లా, నా అనే వాళ్లే లేని జీవితం పట్లా వైరాగ్యం పెంచుకుని ముందస్తు పదవీ విరమణ చేయడానికి నిశ్చయించుకుంటాడు. ఉద్యోగం లో అది ఆయన కి ఆఖరి నెల.  ఈ డబ్బా ఆయన జీవితం లో ఒక చిన్న ఆశారేఖ. చపాతీల మధ్య చీటీల ద్వారా క్రమం గా వారి మధ్య స్నేహ బంధం ఏర్పడటం,..   కలుసుకోవాలనుకుని నిశ్చయించుకుని మళ్లీ ఇంకో ఆలోచనల తో విరమించుకోవడం.. ఈలా తో పరిచయం వల్ల ఇర్ఫాన్ జీవితం లో మార్పులు, ఉప కథ గా మోజియుద్దీన్ కి ఇర్ఫాన్ తన పదవీ బాధ్యతలు ఇవ్వడం, అతని పెళ్లి,  కథ అలా అలా సాగిపోయి చివరకు వాళ్లు కలుస్తారా? లేదా? అన్న ప్రశ్న ప్రేక్షకులలో నిలిపి ఆపేయడం..   

బాగానే ఉంది, కానీ ఏదో వెలితి.

ఈలా పాత్ర పట్ల సానుభూతి వస్తుంది అని ఒకటి రెండు రివ్యూలలో చదివి,  క్యూరియాసిటీ తో ఈ సినిమా మీద వచ్చిన (గూగుల్ ద్వారా వెతుక్కోగల్గిన) ప్రతి రివ్యూ లోనూ ఇదే మాట..  

ఎలా సానుభూతి వచ్చింది ప్రతివారికీ?

తల్లిదండ్రుల తో ఆమె అనుబంధం.. 

ఈలా తల్లిదండ్రులకి అంత ఆర్ధిక ఇబ్బందులున్నప్పుడు ఆమె తప్ప వేరే పిల్లలు వారికి లేనప్పుడు,  తండ్రి మందులు కొనుక్కోలేక ఇబ్బందులు పడుతున్నప్పుడు, ఈలా ఏమీ చేయకుండా,..కనీసం భర్త దగ్గర ప్రస్తావన కూడా తేకుండా.. ఎలా ఉండగల్గింది? ఏం? కనీసం నాలుగు డబ్బాలైనా చేసే అమ్మే పని పెట్టుకుని తల్లిదండ్రులకి సహాయ పడలేదా? తల్లి కున్న పాటి నిబ్బరం ఆమెకుందా? అనారోగ్యపు భర్త, ఆత్మహత్య చేసుకున్న కొడుకు,  ఈలా లాంటి కూతురు, పైసా చేతిలో లేకపోయినా ‘ఏం పర్వాలేదు.. మా సంగతి మేము చూసుకుంటాం.. ఆడపిల్ల వాళ్లం.. మీ ఆయన్నేమడుగుతాం? నువ్వు జాగ్రత్త.. “ అని చెప్తుందే?

సరే అయిందేదో అయింది. తండ్రి పోయాడు.  కూతురిని తీసుకుని ఎక్కడికో పోదామనుకుంటుది తప్ప  ఒంటరి గా మిగిలిన తల్లి గురించి ఆలోచించినట్లు ఎక్కడా కనిపించదు.

భర్త తో కమ్యూనికేషన్

సరే..భర్త తనని పూర్తి గా ఇగ్నోర్ చేస్తున్నాడు,  పైనింటావిడ కీ, డబ్బాల్లో ఉత్తరాల ద్వారా పరిచయమైన ఇర్ఫాన్ కీ చెప్పుకుంటూ, కాలం గడిపేస్తుంది తప్ప ఎందుకు? అని నిలదీసినట్లు కనిపించదు.  (బహుశా..  అందంగా తయారయి భర్తని ఆకర్షించాలనిచేసే ప్రయత్నాలు చూపించారు గా? అని అడగవచ్చేమో).  చిన్న మాట గా అయినా ఒక్కసారి అడిగి చూడకుండా.. , కనీసపు ‘హింట్’ ఇవ్వకుండా ఇల్లు వదిలిపోయే నిర్ణయం తీసుకోవడం..  సరిగ్గా లేదనిపించింది.

ఇర్ఫాన్ తో అనుబంధం..

ఆరోజు పొరపాటున డబ్బా భర్త కి కాకుండా వేరే మనిషి కి వెళ్లింది. దానితో ఒక చిన్న “థ్రిల్” కి గురయ్యి, క్రమం గా ఒక సంబంధం ఏర్పరచుకుంది. తన పరిస్థుతులలో ఆమె కి అంతకు మించి “లెట్ అవుట్” బహుశా లేకపోవచ్చు. ఓకే. అలాగే భర్త ని వదిలి ఇంటి బయటకి వచ్చే నిర్ణయం కూడా ఆమెకి సరైనదే అనుకుందాం.. ఇర్ఫాన్ ఆమెకి ఉత్తరాల ద్వారా తప్ప తెలియదు. ఏ విధమైన ధైర్యం తో వచ్చేస్తోంది? అవతల పక్కనున్నది అద్భుతమైన ఉత్తరాలు రాయగల ఒక భయంకరమైన శాడిస్ట్ అయితే? ఉత్తరాల ద్వారా తన తల్లిని చూస్తానని కానీ, తన కూతుర్ని చేరదీస్తానని కానీ ప్రామిస్ ఏదైనా చేశాడా? బహుశా.. అంతర్లీనం గా  మనసు భాష ద్వారా చెప్పాడేమో?

ఇర్ఫాన్ తో వెళ్లిపోవడం లో చూపించిన ధైర్యం, తన చుట్టూ ఉన్న పరిస్థుతులని చక్కదిద్దుకోవడం కోసం చేసే ప్రయత్నం లో చూపించి ఉంటే.. ఎంత బాగుండేది?  ఇర్ఫాన్ అటూ ఇటూ ఊగిస లాడటం,.. “ఎస్కేపిస్ట్”  ఆలోచనల నుండి విముక్తి పొంది, జీవితం పట్ల ప్రేమ పెంచుకోవడం చూపించిన దర్శకుడు, ఈలా పాత్ర ని మాత్రం, అంత బేల గా చిత్రీకరించడం హాస్యాస్పదం.

నాకు పైన రాసిన తెలుగు సినిమాల్లో సమంతా, రోహిణి  పాత్రల తింగరిదనం కన్నా ఈలా పాత్ర బాధ పెట్టింది.  ఆయా సినిమాల్లో expectation కూడా లేకపోవడం, పట్టుదలతో ఆస్కార్ స్థాయి చలన చిత్రం తీశాం అని బీరాలు పోయినందువల్ల, అలాగే దాదాపు ప్రతి రివ్యూ లోనూ, అద్బుతమైన సినిమా గా శ్లాఘించబడ్డ సినిమా అవడం వల్లనేమో.. లేదా  చుట్టూ ఉన్న నిజమైన సమస్యలని ఎదుర్కుని నిలబడి పోరాడటం మాని, చిన్న పిల్ల పుస్తకం లో భూటాన్ లో ఎక్కడో ప్రజలు ఆనందం గా ఉంటున్నారనీ, ఇక్కడి రూపాయి అక్కడ ఐదు రూపాయలకి సమానమని రాసారని అక్కడకి పారిపోయే పలాయన వాదాన్ని, బేలదనాన్ని “గ్లోరిఫై” చేసినందుకేమో L

“కష్టాలంటే ఏంటో తెలియకుండా పెంచాడు మా నాన్న..

ఎందుకంటే.. కష్టాల్లోనే సుఖాలు చూసుకున్నాం మేము. అవి కష్టాలని మాకు తెలియవు.”  ఇది ఏదో, ప్రాస/హర్షద్వానాల కోసం చెప్పిన డైలాగో, కాదు.

 “బాగా కష్టాల్లోంచి పైకొచ్చిన మనిషి. కింద స్థాయి నుండి తన కృషి తో ఎదిగిన మనిషి, గంజి నీళ్ల నుంచీ, బెంజి కారు స్థాయి కి ఎదిగిన మనిషి.. “ అని పరిచయం ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూ చేసిన వ్యక్తి తో మన (రియల్ స్టార్?) శ్రీహరి అన్న మాటలివి.

 అతని పేరు చెప్పగానే మొదట గా ప్రతి వారూ చెప్పేవే ఇవి.  శ్రీహరి అంటే నాకు మొదటి నుండీ చాలా అభిమానం. అదేదో సినిమాలో రంభ కి కాబోయే భర్త గా నటించినప్పుడు మొదటి సారి గా చూశాను. ముఖం లో క్రూరత్వం+ అమాయకత్వం కలిసి ఉంటాయి అందులో. చిరంజీవి అతన్ని మూర్ఖుడిని చేసి జనాల్ని నవ్విస్తూ ఉంటాడు. తర్వాత తర్వాత చాలా సినిమాల్లో అతన్ని గుర్తు పట్టడమూ మొదలు పెట్టాను.

తర్వాత శ్రీహరి అభిమాని గా నెమ్మది గా మారిపోయాను..

అలా మొదలైంది...

ఓసారి ఏదో పత్రిక లో అతనిది బాలా నగర్/బోయనపల్లి అని చూశాను. అర్రే... మా ఊరి హీరో.. అనుకుని కుతూహలం గా బాలా నగర్ లో నా కాంటాక్ట్స్ ని అడిగాను. ‘అదేనోయ్..మన శోభన థియేటర్ ఎదురుగా ఉన్న పాత చెక్క మెకానికల్ షెడ్... ఉండేది చూడు.. అక్కడుండేటోడు..కదా.?’ అంది మా ఫ్రెండు. నాకు అస్సలూ గుర్తు రాలేదు కానీ..  మరి అవతల పక్క వాడు  రియల్ స్టార్ కదా.. అందుకని గుర్తొచ్చినట్లు అర్జెంట్ గా బల్బ్ వెలిగినట్లు నటించాను. ఇప్పటిదాకా అదే ఇమేజ్ మెయిన్టైన్  చేస్తున్నా...

పిచ్చి ముదిరి పీక్ స్టేజ్ కి ...

అయితే గత పదిహేనేళ్లుగా అందరూ నన్ను శ్రీహరి వీరాభిమాని గా గుర్తిస్తున్నారు. కుటుంబ సభ్యులు, సాటి సాఫ్ట్వేర్ కూలీలు, స్నేహితులూ, చుట్టుపక్కల మదర్స్, సిస్టర్స్.. (అమ్మలక్కలు), అందరున్నూ.. ఎప్పుడైనా ఏ సినిమాలోనైనా, శ్రీహరి పేరు టైటిల్స్ లో చూసినా, అలాగే ముఖం తెరమీదో/పేపర్ లోనో కనపడినా, ఆయన పేరు వినబడినా.. అదేదో చంద్రముఖి లో జ్యోతిక ముఖం వెలిగిపోయినట్లు నాకు ఏ పూనకం వచ్చి మళ్లీ మొదలు పెడతానేమోనని, అందరూ ‘అవును.. మాకు తెలుసు బాబోయ్.. మీ బోయన పల్లి హీరో.. మీ ఇంటిదగ్గర ఆయన మెకానికల్ షెడ్డూ, నీ డొక్కు లూనా అక్కడే నీకు రిపెయిర్ చేసి పెట్టాడు శ్రీహరో, వాళ్ల అన్నో నీకు సరిగ్గా గుర్తులేదు...” అని దణ్ణం పెట్టే స్థాయిదాకా అంచెలంచలు గా ప్చ్ .. ఏంటో అలా పెరిగిపోయింది.

ఇంకా అతి చేయచ్చు గానీ..

నేను స్కూల్ కి బస్సు లో వెళ్తుంటే పక్కన డబ్బుల్లేక సైకిల్ మీద వెళ్తూ కన్పించేవాడు.. అలాంటివి, అయితే మరీ నాకూ ఓ యాభై ఏళ్లు అని జనాలు అపార్థం చేసుకునే ప్రమాదం ఉంది కదా అని.. కొద్దిగా కంట్రోల్ అనుకోండి..

సైట్ ఇన్స్పెక్షన్ చేసి డిటైల్స్ జాగ్రత్త గా దాచుకున్నా..

ఎవరు ఎప్పుడు ఎక్కడ రియల్ స్టార్ శ్రీహరి మాటెత్తినా.. మా బోయనపల్లి వాడే.. ఆయన షెడ్ మేము ఎప్పుడూ సినిమాలు చూసే థియేటర్ ఎదురుగానే... ఉండేది.. (అబద్ధం.. మేము ఎప్పుడూ శోభనా లో సినిమా చూస్తే కదా? ఓసారి అప్పట్లో ఇండియా వెళ్లినప్పుడు ఆ థియేటర్ దగ్గరకెళ్లి ఎదురుగా పరిసరాలు నోట్ చేసుకున్నాను. ఎవరైనా అడిగినప్పుడు ఆథెంటిగ్గా నా కథ ఉంటుందని..)

వ్యక్తిగత అభిమానం Vs. ఒక ప్రాంతం, సామాజిక వర్గానికి చెందామని లేదా ఫలానాయన కొడుకు/మనవడు అని ఉండే అభిమానం..

నాకెప్పుడూ, ఇలాంటి బేసిస్ మీద ఉండే అభిమానం అంటే ఒక చిన్న చూపు..  కానీ నాకూ అలాంటి అభిమానం ఉంది అని నేను గ్రహించనే లేదు.. నిజానికి, నా సామాజిక వర్గం నుంచి వచ్చిన వారందరంటే నాకు గోప్ప అభిప్రాయం ఉందా? ఏమో? సహజం గా వాళ్లంటే ఒక చిన్న సానుభూతి, వాళ్లల్లో ఏమాత్రం విషయం ఉన్నా, గొప్పగా అనిపిస్తుందేమో.. తెలియదు. 

అలాగే అట్టడుగు స్థాయి నుంచి, గాడ్ ఫాదర్ లేకుండా కష్టపడి పైకి వచ్చాడు అందువల్ల అభిమానం?  మరి రాచరిక కుటుంబం నుండి వచ్చాడనే ప్రభాస్ అంటే ఇష్టపడుతున్నామా? 

అయితే అసలంటూ విషయం ఉంటేనే పైన చెప్పిన కారణాల వల్ల కొద్దిగా, బ్రౌనీ పాయింట్లు మనకే తెలియకుండా కలుస్తాయేమో...

వ్యక్తిగతం?

అక్షర ఫౌండేషన్ గురించి తెలుసు, శాంతి ని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాడని తెలుసు, బంజారా హిల్స్ లో ఇటు శ్రీహరి, అటు శాంతి అని నేం ప్లేట్ ఉన్న ఒక పెద్ద భవనం అతనిదని తెలుసు..  అలాగే జిమ్నాస్టిక్స్ లో జాతీయ స్థాయి క్రీడాకారుడని కూడా తెలుసు.  అయితే అంతకు మించి ఎప్పుడూ తెలుసుకునేంత ఆసక్తి నాకు లేకపోయింది. నిన్న రాత్రి మాత్రం ఒక పాత ఇంటర్వ్యూ చూసి చాలా విషయాలు తెలుసుకున్నాను. 

నాకెందుకో అతను చాలా నిజాయితీ గా సమాధానాలిచ్చాడని అనిపించింది. నాదంటూ ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉండాలి, స్క్రీన్ మీద నేను కనిపించినప్పుడు మిగిలిన వారి మధ్యలో నన్ను జనాలు చూడాలి అంటే ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉండాలని కండలూ అవీ పెంచి..  బ్రూస్లీ సినిమాల్లో అతని టెక్నిక్ ని గమనించి.. జిమ్నాస్టిక్స్ లో చెరి ఆరు సార్లు జాతీయ స్థాయి లో ఆడానని, సియోల్ ఒలింపిక్స్ లో కూడా సెలక్షన్ క్యాంప్ లో వెళ్లి వెనక్కి వచ్చినట్లు గా చెప్పాడు.

నాకు అతని మాట తీరు లో నచ్చినదేమిటంటే,.. అంతులేని నిజాయితీ ఒకటి,  కలిమి, లేమి, గెలుపు, ఓటమి, అతని మిత్రులు, బంధువులు, చిన్నప్పటి లేమి, పెట్టుకున్న కొట్లాటలు, శోభనా థియేటర్  లో పాలు పోసినప్పుడు అతను చేసిన కిరికిరీలు, సెటిల్మెంట్లు, ఒక ఎత్తైతే

శాంతి తో అతని పెళ్లి ఎలా జరిగిందో, అలాగే తన కూతురు అక్షర ఆకస్మిక మరణం,  పదేళ్ల పాటు సినీ రంగం లో నిలదొక్కుకున్నప్పుడు పడ్డ కష్టం, రాజకీయాల్లో తనకి వచ్చిన అవకాశం అన్నీ ఒకే టోన్ లో ‘as the matter of fact’ చెప్పడం.

అలాగే తన పిల్లలకి బంగారు గ్లాసు, కంచం చేయించి ఒక పూటంతా వాటినే చూస్తూండి పోయానని born with golden spoon అంటే ఇదే నేమో అని చెప్పాడు. అలాగే తాను రబ్బర్ చెప్పులు, లుంగీ కట్టుకుని, తన కొడుకుని బెంజి కారు లో తిప్పడాన్ని గురించి కూడా.

మీ ఆవిడ రోజుకి వంద సార్లు మీకు ఫోన్ చేసి కనుక్కుంటుందట. బాగా అనుమానమట? అని అడిగితే ‘లేదు. అతిప్రేమ వల్ల వచ్చిన అనుమానమది. అయినా ఇప్పుడు బాగా తగ్గింది..’ అన్నాడాయన, చాలా మామూలు గా.

అన్నిటికన్నా.. పాత్రలు, రోల్స్, ప్రాజెక్ట్స్ కాకుండా వేషాలు.. అన్న పదం వాడటం కూడా భలే అనిపించింది.  

‘నన్ను తండ్రిని చేయటానికి చాలా మంది ప్రయతించారు. నేను ఒప్పుకోలేదు. బ్రదర్ దాకా ఓకే’ అన్నాను. అప్పుడే అమితాబ్ బచ్చన్ అవదలచుకోలేదు. చాలా టైం ఉంది.. అన్నాడు.

షేర్ ఖాన్ ముందు?

భద్రాచలం, శ్రీశైలం, హనుమంతు, అయోధ్య రామయ్య, పృథ్వీనారాయణ, ఎవడ్రా రౌడీ.. విజయ రామ రాజు ల్లాంటివి సినిమాలు ఆవరేజ్ గా అనిపించినా, నాకు హీరో అతని,నటన, టైమింగ్, ఈజ్ మాత్రం తెగ నచ్చేశాయి. నాలాంటి వాళ్లు కోకొల్లలని,నిన్నటి నుండీ, ఫేస్ బుక్ లో వివిధ గ్రూపుల్లో వ్యాఖ్యలు చూస్తుంటే అర్థమవుతోంది.

చాలా మంది నా శ్రీహరి అభిమానం చూసి నవ్వుకున్న వాళ్లు “నువ్వొస్తానంటే నేనొద్దంటానా” లో అన్న గా అతన్ని చూసి, ఒప్పేసుకున్నారు.  ఇక   ఢీ సినిమా లో  “ఏమిస్తున్నర్రా వీనికి?” అని వెనక్కి తిరిగి చూసి అడిగే డాన్ పాత్ర చూసి, ‘కేవలం దీనికి ఇష్టం కాబట్టి.. మనం వ్యతిరేకిద్దాం అనుకునే నా ప్రత్యర్థి రంగాల వారూ, ఇతని లో విషయం ఉందని “రూఢి” చేసేసుకున్నారు.

ఇక కింగ్ లో.. బొమ్మలు వేయడం, బొట్టుశీను తో సెటిల్మెంట్లు, హార్డ్ వేర్ బిజినెస్ మాన్ అవతారమెత్తటం, రజనీ కాంతు లా, గంభీరం గా “సిగ్మండ్ ఫ్రాయిడ్ బుక్కు కి తెలుగు నకళ్ళుచదివిన.. “ అని చెప్పడం.. కళా వైద్యం చేయడం,.. బామ్మర్ది దావత్ ఇవ్వడం,  ఇంట్లో పెద్ద ముత్తైదువలు “పప్పన్నం పెట్టి ఊర్కోనుడు గాదు.. మాకు పట్టు శీరలు పెట్టాలే’ అంటే, “శీరలు పెట్టమంటరు ఒక్కరైన పది సంవత్సరాలనుండి నాకు ఒక్క శీర ని చూసినారే??’అని నిష్టూరాలాడటం,..ఎంగేజ్మెంట్ దినం చేసే వాళ్ల వంశం చేసే సంప్రదాయాలు, అతని భాష,..  ఒక్కటని కాదు..  విశ్వరూపం చూపించాడు అనిపించింది.   అన్న, అమాయకపు డాన్, పాత్రలకి ‘కింగ్’ అని కితాబు ఇక అందరికీ ఇవ్వక తప్పింది కాదు.

ఇక షేర్ ఖాన్ గా అతను ప్రదర్సించిన నటన, నాకే మాత్రం ఆశ్చర్యం కలిగించనే లేదు.. కానీ ఇంకాస్త నిడివి ఉంటే బాగుండు అని నిరాశ గా మాత్రం అనిపించింది. శ్రీకాకుళం బెస్తవానిగా, నాలుగు వందల ఏళ్ల క్రితం రాజు గా రెండు పాత్రల్లో మెప్పించినా నాకేమాత్రం ఆన లేదు L

ఇంకా ఈ జీవిత నాటక రంగం లో ఆయన పాత్ర నిడివి ని భగవంతుడు పెంచి ఉంటే.. సినీ రంగం లో ఎన్ని పాత్రల్లో మనల్ని ఇంకా ఎన్నెన్ని రకాలు గా మెప్పించేవాడో.. ఏమో..

నేనింత ఇమేజ్ క్రియేట్ చేశానా?

నిన్న ఆఫీసులో నాకు ఒక  క్లిష్టమైన ఒక సమస్య ని ఎదుర్కున్న  రోజు. అలాగే కుటుంబ పరం గా కూడా అతి ముఖ్యమైన రోజు.  ఫోన్లు, చాట్ చర్చలు, ఆఫీసులో ఇద్దరు ఇంజనీర్ల మధ్య వివాదాలు పరిష్కరించడం అనే పని పెట్టుకోవడం తో, తల దిమ్మెక్కి పోయినట్లయింది.  ఇంత హడావిడి లో నాకిష్టమైన వ్యక్తులిద్దరితో (కోవర్కర్లు) కలిసి పదిహేను నిమిషాల భోజనం, పది నిమిషాల నడక,. ఇంకో స్నేహితురాలితో కాఫీ, ఇంకోరితో అల్లం టీ, ఇంటికొచ్చాకా ముగ్గురిళ్ళల్లో పేరంటాలు,..

మధ్యలో  చాట్ ద్వారా,ఫోన్ల ద్వారా, మెయిల్స్ ద్వారా, ఫేస్ బుక్ సందేశాల ద్వారా ముఖతః ఎంత మంది శ్రీహరి చనిపోయినందుకు నాకు తమ విచారాన్ని తెలిపారో..  ఈరోజు కూడా నా బ్లాగు తెరిచి ఒక పేజీ అయినా రాయకపోతే.. ఇన్నేళ్లు గా నేను పెంచుకున్న అభిమానానికి అర్థం లేదు. తర్వాత ఇమేజ్ సెర్చ్ చేస్తే.. ఎంత పీలగా ఉన్నాడు ఆగస్ట్ లో? 

ఇదే నా అభిమాన నటునికి నా నివాళి..

ఈ వారం లో ఎక్కిన రెండు చెట్లు..

సీతమ్మ వాకిట్లో సిరిమల్లె చెట్టు..

కుటుంబ కథా చిత్రం.. ఫామిలీ ప్రేక్షకులని విశేషం గా ఆకట్టుకుంటుంది.. అంటే కొద్దిగా సంక్రాంతి సినిమా లా ఉంటుందేమోనని భయం ఉన్నా.. మొత్తానికి మొన్న చూసేసా.. చూశాకా అర్థమైంది. ఈ చెట్టు కుటుంబ కథా చిత్రమని ఎందుకన్నారో!

యూత్ (అబ్బాయిలు) ఎందుకు వెళ్లాలి?

బిజినెస్ మాన్ లో బాబుని మొన్నీమధ్య అతి క్రూరంగా,భయానకం గా మొహం పెట్టి సంఘ విద్రోహ పనులు చేస్తూ దేశాన్ని కంట్రోల్ చేసే పాత్ర లో చూసి అలిసిపోయారు మన యూత్.. పాపం.. వాళ్ల కలల మాటేంటి?

అందం గా తయారయి, ఇంట్లో అంతా ఒక్క మాట కూడా అనకుండా, ‘హైదరాబాదు లో ఉద్యోగం సజ్జోగం లేదు.. అసలు ఏం చేస్తున్నావు?’ అని మాట వరసకైనా అడక్కుండా అపురూపం గా చూసుకుంటూ, నోటి దురుసుదనంతో వెక్కిరింపు మాటలు మాట్లాడినా ‘అగ్గగ్గలాడుతూ’ సేవలు చేసే కుటుంబం..

కాస్త అందం గా తయారయి, చేతికి చిక్కింది నములుతూ, బేవార్స్ గా తిరుగుతూ సెంటర్ లో కూర్చుని ‘కనిపించిన అమ్మాయిలంతా రెండు నిమిషాలకే పడి పోతుంటే.. పూలెక్కడ పెట్టుకుంటావే?’ అని వాగడం, అలా ఎవరైనా రెండు నిమిషాలైనా పడకపోతే టీజ్ చేస్తూ ఎదురు తిరిగి అడిగితే ‘నువ్వు ముసలిదానివయ్యాకా.. నన్ను కూడా టీజ్ చేశారు అనే స్వీట్ మెమరీజ్ కోసమే ఏ ఏడిపించడం ‘ అనడం..

(ఏమాట కామాటే చెప్పుకోవాలి.. రోడ్డున పోయే ఆడవాళ్లకి ముసలాళ్లయ్యాకా తలచుకుని మురిసిపోవటానికి మెమరీస్ కోసం తమ కారీర్, జీవితం, తల్లిదండ్రులు పెద్ద వయసులలో కష్టపడి మేపుతుంటే అవన్నీ లెక్క చేయకుండా సెంటర్ లో కూర్చో వాలంటే ఎంత దొడ్డ మనసుండాలి? – డైలాగ్ రైటర్/డైరెక్టర్ జిందాబాద్)

తప్పించుకుని తిరుగుతున్నా, ‘బావా’ బావా’ అంటూ తిరగడం తప్ప పనీ పాటా పెద్దగా పెట్టుకోని సమంత ల్లాంటి మరదళ్లు..

ఎందుకో లక్షలు కుమ్మరించి ఐటం సాంగ్స్ చేయించడం. ఇలాంటి కారక్టర్లున్నాకా ఎవడు చూడోచ్చాడు.. అవి కావాలంటే ఏ హాల్లో చూసినా ఉంటాయి కదా..

మరి అమ్మాయిల మాటో?

మహేశ్,మహేశ్, మహేశ్.. ఆ పేరు లోనే.. ఏదో మాజిక్ ఉంది.

ఇంకా అనార్కలీ సూట్లు..

మరి మాలాంటి మహిళలు?

పైకి వెంకటేశ్ బాబు పేరు చెప్పుకుని మహేశ్ బాబునీ చూడచ్చు.. ఏ మధ్య సీరియళ్లల్లో అందరూ పట్టు చీరలేనాయే.. రోజూ మానేజ్ చేయలేం. అలాగే వేరే హీరోయిన్లేసుకునే బట్టలు రోజూ ఇళ్లల్లో వేయాలంటే మరి.. చుట్టూ జనాలు “నవరసాలు” చూపించే ప్రమాదం ఉంది కదా..

ఈజీ గా మానేజ్ చేసుకునే సింథటిక్ చీరల ప్రింట్లు చూసుకోటానికి మోడల్ గా పెట్టుకున్న ‘హోమ్లీ’ అంజలి.. మాకు వీలుగా రకరకాల ప్రింట్లు కనపడాలని బట్టలు డాబా మీద ఆరేస్తూ కనపడుతుంది చాలా సార్లు.. షాపుల్లో కూడా ఇంత ఆరేసి చూపించరు కదా..

మరి మగ మహారాజుల మాటో?

కలలలోనో, చరిత్ర పుస్తకాల్లోనో కనపడే కారక్టర్లు.. పేరు తో పిలవక్కరలేదు. సంపాదన వివరం అడగదు/ఉద్యోగం ఊసెత్తదు. ఒక మంచి మాట ఆశించదు. మొహం మీద విసుగు/కోపం తప్ప వేరే ఎక్స్ ప్రెషన్ లేకపోయినా ఒద్దిక గా, పొడులు విసురుకుంటూ, బట్టలారేస్తూ, నవార్లు నేస్తూ, ఎప్పుడూ ‘తిన్నాడో లేదో..’ అని బెంగ పెట్టుకుని బాధపడుతూ, ‘ఏఏ ఏ .... య్య్య్య్య్య్య్’ అనగానే ‘బావా అంటూ ఏది కావాలో చెప్పక్కర్లేకుండానే పరుగు పరుగున తెచ్చి పెట్టే మరదలు/బార్య..

పిల్లలకి?

వాళ్లేమైనా టికెట్లు కొంటారా? పెద్దవాళ్లకి కావాల్సినవన్నీ పెట్టారు కదా? వాళ్లే పిల్లల్ని లాక్కెడతారు. ఓ పాప్ కార్న్ పాకెట్ మొహాన కొట్టేస్తే సరి. అదయిపోయాక కొక్ ఉండనే ఉంది.

వృద్ధులకి?

‘అయ్యవార్లకు చాలు ఐదు వరహాలు. పిల్లగాళ్లకు చాలు పప్పు బెల్లాలు, పెద్దవారికి చాలు.. అచ్చమైన తెలుగు టైటిల్, కొబ్బరి చెట్లు.

ఇక అందరినీ మెప్పించిన జంట ప్రకాశ్ రాజు, జయసుధ, ఇక ఇంటర్నేషనల్ లెవెల్ నటి రోహిణి హట్టంగడి..

ఇన్నుండగా కథా, కాకరకాయా, కంకర పీసూ అంటే మరి కోపం రాదూ? పైగా ప్రకాశ్ రాజు తో సహా నీతి కూడా చెప్పించారు కదా..

ఇంతకాలం ఏదో కష్టాలొచ్చినా చిరునవ్వు తో ఎదుర్కుని కష్టపడే వారికే విజయం అనుకున్నా. ఈ సినిమా చూశాకా తెలిసింది. కష్టం వచ్చినప్పుడు ‘ఈ ఈ ఈ ‘ అని ఇకిలిస్తూ కూర్చుంటే చాలు.. ‘ఈ సీక్రెట్ తెలియక.. ఎన్ని సంవత్సరాలు కష్టపడి పని చేశాను.. ప్చ్ (((( (మన్మధుడు బ్రహ్మి స్టైల్ లో...)

అన్నట్టు గమనించారా? సీతమ్మ ఇంట్లో పెద్దావిడ రోహిణి, మధ్య వయస్కురాలు జయసుధ, థయ్య్య్య్యి మని గెంతుతూ ఉండే అంజలి పనులు చేస్తూ కనిపిస్తారు..కానీ మగవాళ్లు ఒక్క పెళ్లి లో కాస్త బిందెలు మోయడం తప్ప మామూలు గా ఇంటా/బయటా ఏదీ చేస్తున్నట్లు కనపడరు..



వంశ వృక్ష.. (కన్నడ)

ప్రముఖ కన్నడ రచయిత S. L. బైరప్ప రచించిన వంశ వృక్ష నవల ఆధారం గా తీసిన సినిమా ఇది. తెలుగు లో కూడా బాపు దర్శకత్వం లో పునర్నిర్మించారు.

ఈ సినిమా చూడాలంటే.. తీసుకోవాల్సిన జాగ్రత్తలు.. కాస్తచుట్టాలూ, పక్కాలూ రాని సమయం ఎంచుకోవడం, పిల్లా మేకా నిద్రపోతున్నప్పుడు చూస్తే మరీ బెటర్.

‘భగవద్గీత చదువుకోమ్మా! మానసిక శాంతి కలుగుతుంది’ అని మామగారు కోడలి తో చెప్పడం తో కథ మొదలవుతుంది. ‘నాకు ఎందుకో చదివినా ప్రశాంతత రావడం లేదు మామగారూ..’ అని సమాధానమిస్తుంది కోడలు.

అదొక శ్రోత్రియ బ్రాహ్మణ కుటుంబం. పెద్దాయన కొడుకు మరణించాడు. కోడలు కాత్యాయిని భర్త పోయిన దుఃఖం లో ఉంది. చిన్న పిల్లవాడిని చూసుకుంటూ, గీత, ఉపనిషత్తులలో మానసిక శాంతి ని వెతుక్కుని భంగపడి కిటికీ లోంచి తన వయసు అమ్మాయిలు నవ్వుతూ,తృళ్ళుతూ కాలేజ్ కి వెళ్లటం చూస్తూ నైరాశ్యం తో మగ్గుతూ అత్తగారింట్లో ఉంటుంది. పసి పిల్లవాడిని చూసుకోవడానికి ఇంట్లో మనిషి ఒకావిడ సహాయం ఉంటుంది. వంటగది లోకి వెళ్లాలంటే సువాసిని కాబట్టి (పూర్వ కాలం బ్రాహ్మణ కుటుంబాల్లో భర్త పోయిన స్త్రీ జుట్టు తీయించుకుంటే కానీ వంట కి,మడి కి పనికి రాదనే రూల్ ఉండేది) ఆచారం అడ్డు. అత్తగారికి గుండు చేయించి కోడలిని వంటగది లోకి సహాయం చేయడానికి తెప్పించాలని ఉంటుంది. మామగారు ఒప్పుకోరు. ఆ అమ్మాయికి ఇష్టం లేకుండా అలాంటి పని చేయకూడని భార్యకి గట్టి గా చెప్తాడు. కోడలిని ఆదరాభిమానాలతో, ఆప్యాయతతో చూస్తూ ఉంటాడు.

మామగారి కుటుంబం మంచిదే.. కాకపోతే పాతకాలం పద్ధతులు.. మనవడు తన వంశానికి,సంస్కృతీసాంప్రదాయాలకి వారసుడవ్వాలని కలలు కంటూ, అన్నీ దగ్గరుండి నేర్పిస్తూ ఉంటాడు. మామగారి దగ్గరకి వెళ్లి తనకి చదువుకోవాలనుందని చెప్తుంది. ‘నీలాంటి స్త్రీలకి అది మంచిది కాదు.’ అన్నప్పుడు ‘నా లాంటి స్త్రీయా? ‘ అని బాధ పడుతుంది. భర్తకి BA పూర్తి చేయాలని ఆశయం నెరవేరకుండానే చనిపోయారు కాబట్టి తాను ఆ ఆశయం నెరవేర్చడానికి చదవ దలచుకున్నట్టు, అదీకాక ఇంట్లో తనకు సరైన పని లేక బోర్ గా ఉన్నట్టు చెప్పుకుంటుంది. తన కొడుకు ఆశయం పూర్తి చేయాల్సిన ధర్మం మనవడిది కానీ కోడలిగా నీకు ఆ అవసరం లేదని చెప్పి పంపించినా, కోడలి కోరిక ని మన్నించి, భార్య కి ఇష్టం లేకపోయినా 12 km దూరం ఉన్న విశ్వవిద్యాలయానికి రైల్లో ఇంకో అమ్మాయితో కలిసి రోజూ వెళ్లి వచ్చేట్టు, అలాగే తన స్నేహితుడు ప్రొఫెసర్ గారికి చెప్పి సీటు వచ్చేట్టు అన్నీ అమర్చుతాడు.

‘చదువు కోసం పంపుతున్నాను.. కానీ కుటుంబ గౌరవానికి మచ్చ తెచ్చే పని చేయవద్దని సుద్దులు చెప్పి మరీ కోడలిని ఆదరం గా రైలెక్కిస్తాడు. కాత్యాయిని జీవితం లో మళ్లీ నెమ్మది గా వెలుగొస్తుంది. ఇంట్లో కొడుకుతోనూ, కాలేజీ లో పాఠాలూ, ప్రొఫెసర్ గారింట్లో మధ్యాహ్న భోజనం.. రైల్లో తన వయసు ఆడ వారితో స్నేహం ఆమె ముఖం లో మళ్లీ చిరునవ్వు తెప్పిస్తాయి. ప్రొఫెసర్ గారి తమ్ముడు, ఫారెన్ లో చదువుకుని వచ్చిన ఆంగ్ల లెక్చరర్ గిరీష్ కన్నాడ్ తో పరిచయం, స్నేహం గా, తర్వాత ప్రేమ గా మారుతుంది.

కాత్యాయిని అటు మామగారికిచ్సిన మాట, ఇటు తన జీవితం లో మంచి భవిష్యత్తు ఇస్తానంటున్న గిరీష్ మధ్య ఎటూ తేల్చుకోలేక తీవ్ర సంఘర్షణ కి లోనవుతుంది. మొత్తానికి భవిష్యత్తు పట్ల గల మోహం,ఆశ గెలుస్తాయి. మామగారు పెళ్లికి అంగీకరించి ఆమెని పంపేసినా, కోడలికి తన మనవడిని ఇవ్వటానికి మాత్రం ఒప్పుకోడు. ‘నీ కొత్త సంసారం లో నీకు సంతానం కలిగే అవకాశాలున్నాయి. నాకు వేరొక కొడుకు కలగడు.. అలాగే నా వంశంవృక్షం ఇక్కడే ఆగిపోతుంది. ముసలి వాళ్లం.. మా దుఖం చూసైనా వాడిని తనకి వదలమని వేడుకుంటాడు.

కాత్యాయిని తల్లి గా తన హక్కులు అతి కష్టం మీద వదులుకుని వెళ్లిపోతుంది. తర్వాత ఆమె జీవితం ఏమైంది? కొడుకుని వదిలి ఆనందం గా ఉండగల్గిందా? మామగారు ఏ వంశం ముందుకి వెళ్లడం కోసం తల్లీ-బిడ్డలని వేరు చేసాడో, ఆ వంశం లో ఉన్న రహస్యం ఏంటి? అది తెలుసుకున్న మామగారి మానసిక స్థితి ఏంటి? కాత్యాయని పెద్దవాడయిన తన కొడుకుని చూసి పలకరించడానికి వెళ్లినప్పుడు చూపించిన చీత్కారం తో ఏమవుతుంది? ఇదంతా చూసి తీరాల్సిందే. సంభాషణలు అన్నీ ఆణిముత్యాలే. ఆ ఆర్టిస్టుల పేర్లు తర్వాత వికీ లో చూసి ఆశ్చర్య పోయాను. నాకు మరి పాత్రలే కనిపించారు. ఈ మెయిన్ కథ కాకుండా, ప్రొఫెసర్-ఆయన phD విద్యార్థిని కథ, (తమ రిసర్చ్ కోసం జీవితం లో మిగిలినవన్నీ పోగొట్టుకున్న విధానం), అలాగే మామగారు-అత్తగారు-పనిమనిషి మధ్య కథ..

కథంటే అది,..పాత్రలంటే అవి. స్లో నలుపు-తెలుపు చిత్రం, పైగా తెలిసిన కథ ఉన్న సినిమా, సరిగ్గా భాషా రాదు. అలాంటి సినిమా చూస్తూ అంత ఉత్కంఠత నేనెప్పుడూ అనుభవించి ఎరగను.కుదిరితే మీరూ చూసేయండి.. యూట్యూబ్ లో ఉంది.

ఎవెంజర్లూ, రివెంజర్లూ..

 

ఈ వేసవి సెలవల్లో..

‘Ammaa! I am bored.. What should I do?’ పిల్లలు ఈ ప్రశ్న కి రోజూ వారీ సెంచరీ పూర్తి చేసేశారు..

వేసవి సెలవలనేసరికి అమ్మమ్మ ఊరికి పరిగెత్తటం, లేదా, కొత్త ప్రదేశాలకి వెళ్లి రావటం తప్ప, గోళ్లు గిల్లుకుంటూ కూర్చోవటం, చుట్టుపక్కల ఎవ్వరూ పిల్లలు లేకపోవటం, అనేదే మా పిల్లలకి తెలియదు.

ఈసారేమో.. ఒక నెల రోజులు వాళ్ల అమ్మమ్మగారింట్లో గడిపినా, వాళ్లూ ఉత్తర దేశయాత్రలకి బయల్దేరటం తో, బెంగుళూరికి వచ్చి పడ్డారు..

భాగ్య నగరం లో ఎండలు మండినా, .. అమ్మమ్మ, తాత గార్లు, కదలకుండా కూర్చోబెట్టి ఎక్కాలు వల్లె వేయించి, పట్టు పట్టి తెలుగు పద్యాలు, పాటలు నేర్పించినా.. పిజ్జాలూ, నూడిల్సూ, కుదరదని, ఇడ్డెన్లూ, మినపరొట్టెలూ, పెసరట్లు,.. పెట్టినా, స్విమ్మింగ్ పూళ్ళూ, ఎలెక్ట్రానిక్ ఆట సామాగ్రికీ దూరం ఉంచి, కొబ్బరి నూనె రాసి నున్నగా జడలేసి, అష్టా చెమ్మా, పులీ మేకా, కారమ్స్ కి పరిమితం చేసినా.. మాళ్ళూ, ఎమ్యూజ్ మెంట్ పార్కులూ కాదని చార్మినార్లూ, సాలార్ జంగ్ మ్యూజియం లు బస్సులెక్కించి తిప్పినా, వేసవి సెలవల్లో అమ్మమ్మ గారింటికి ఉన్న చార్మ్, ఇంక దేనికీ లేదు కదా..

బెంగుళూరు కి రావటమేమిటి? ఇదిగో ఈ ‘బోర్’ మంత్రం.. పక్కన లైబ్రరీ లో పుస్తకాలన్నీ చదివేసింది పెద్దది. అప్పటికీ ఒక ఇరవై పుస్తకాలు కొని పెట్టాను. అన్నీ అయిపోయాయి. చిన్నదానికి అబ్బే ..పుస్తకాలు అంతగా ఎక్కవు. స్విమ్మింగ్, యోగా, బాడ్మింటన్,..తిరుగుళ్లు, షికార్లు, టీవీలు, అయినా బోరే..

ఈ ‘బోర్,బోర్’ అన్న గొడవ పడే కంటే.. అదిగో పరీక్షలకి దగ్గరుండి చదివించటమే సులువేమో.. కనీసం ఏం చేయాలో తెలుసు.

ఏమయితేనేం? వేసవి సెలవల కోసం ఎదురు చూసినంత సేపు పట్టలేదు! .. వచ్చినట్టే వచ్చి, ఇట్టే అయిపోయాయి.. వచ్చేవారం స్కూళ్లు మళ్లీ తెరుస్తున్నారంటే, ఇంకా వారమే సెలవలు అని ఒక బెంగ మొదలైపోయింది.

సాయంకాలం సినిమా కెడదామా అనుకునేసరికి ఇంట్లో రెండు పార్టీలు తయారు. మా వారు,నేను గబ్బర్ సింగ్ అని, పిల్లలు ‘అవెంజర్స్’ అనీ!

ఎవెంజర్లు!

‘పోన్లే పాపం పిల్లలు ఎవెంజర్స్ అంటున్నారు.. గబ్బర్ సింగ్ లేదు, దమ్ము లేదు.. ఎవెంజర్స్ సినిమా కి వెళ్తున్నాను.. ఎవరొస్తారు నాతో?’ అని మా వారు ఆర్డర్ పాస్ చేసేశారు. . కళ్ళుమూసి తెరిచే లోపల పిల్లలు గాయబ్. ఒకళ్ల చేతిలో నీళ్ల సీసా.. ఇంకోల్ల చేతిలో బండి తాళాలు.. ‘అదేంటి? ఇప్పుడా! మా క్లాస్ మేట్ కర్ణాటక సంగీత కచేరీ కి వెళ్దాం అనుకున్నాం కదా..’ కంగారు గా అన్నాను..

‘ఓ పని చేద్దాం.. ఇంగ్లిష్ సినిమా గంటా, గంటన్నర కి మించి ఉండదు.. అది చూసి, పిల్లల్ని ఇంట్లో వదిలిపెట్టి అప్పుడు సంగీత కచేరీ కి వెళ్దాం..’ అప్పుడు అందరూ హాప్పీ... సరేనా?’ అని మావారు అనడగగానే, ‘ఇది బాగానే ఉంది.. ‘అనుకుని, నేనూ చక చకా రెడీ అయపోయా..

దారి పొడుగునా “ఆరుగురు సూపర్ హీరోలు.. ఒక్క సినిమా లో..” అని అరమోడ్పు, కన్నులతో, అత్యంత పారవశ్యం గా.. పిల్లలు.. హల్క్, మెటల్ మాన్.. అదీ ఇదీ అని ఏవేవో విశేషాలు చెప్తూనే ఉన్నారు. నాకేమో కార్టూన్ సినిమాలు పట్టవు. సూపర్ మాన్, స్పైడర్ మాన్, బాట్ మాన్ సినిమాలే చిరాకు అనుకుంటే ఒక్క సినిమా లో ఆరుగురే! ఇదెక్కడి గొడవ? అదే కళ్యాణ్ బాబైతే.. వెయ్యి సూపర్ హీరోలకి పెట్టు.. పైగా.. ఒక్క సూపర్ హీరోకి అయినా ప్రేమ వ్యవహారాలూ, డ్యూయేట్లూ ఉంటాయో ఉండవో,.. అని విసుక్కుంటూ, హాల్లో సీట్లు సంపాదించుకుని కూలబడ్దాం..

ఒక కంటికి గంత కట్టుకుని సామ్యూల్ జాక్సన్ గారు, ప్రపంచాన్ని రక్షించే బాధ్యత నెత్తి మీద వేసుకున్నారు.. యోకీ అన్న గ్రహాంతర వాసి అనుకుంటా.. వచ్చి దొరికిన వాడిని దొరికినట్టు కొట్టి, ప్రపంచాన్ని నాశనం చేయగల రసాయన స్పటికం లాంటిది కొల్లగొట్టి పారిపోయాడు. రెండువారాలే సమయం ఉంది. మన సూపర్ హీరోలందరినీ రప్పించి యోకీ ఎక్కడున్నాడో కనిపెట్టి, రేడియో ఆక్టివ్ మూలకాన్ని తెచ్చి మళ్లీ భద్రపరచాలని.. తెగ సీరియస్ గా ప్లానింగ్ జరుగుతోంది.. ఆవలింతలు.. పక్కన చూస్తే.. పిల్లలు.. సీట్లో స్టిఫ్గా కూర్చుని.. ముందుకు ఒరిగి కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని చూస్తున్నారు. హాల్లో అందరూ దాదాపు అదే అలౌకికావస్థ లో ఉన్నారు.

‘హాఆఆఆఆఅయ్’ నాకు ఆవలింతలు..

నెమ్మదిగా సీట్లో జాలబడి ఓ రెండు నిమిషాలు నా మొబైల్ ఫోన్ లో సరిగ్గా రాని ఫోటోలు తీసేయటం, పాత SMSలు తొలగించటం లాంటివి చేసుకున్నాను.

మళ్లీ ఆవలింతలు..! హిందీ లో డైలాగు వినబడింది.. కుతూహలం గా నేనూ చూడటం మొదలు పెట్టాను.

ఒక సూపర్ హీరో దారిద్ర్యం తో మగ్గుతున్న కోల్కోతా వీధుల్లో, మురిక్కాలవ లో ఒక సంవత్సరం మురగ బెట్టి రెండు వేల చిరుగుల కర్టెన్ వేసిన కొంప లో, భయానక అంటు వ్యాధి తో, (కలరా? ప్లేగ్?) మ్రగ్గుతున్న ముసలి వాడికి వైద్యం చేస్తూ, రెండు ఇంచిల మేర మురికి పట్టిన, తైల సంస్కారం లేని జుట్టు తో, ఈసురోమంటూ, (స్లం డాగ్ పిల్లలు?) ఓ అమ్మాయి, మా నాన్నకు మందియ్యి ప్లీజ్.. నా దగ్గర డబ్బుంది.. అని దీనం గా ప్రాధేయపడుతోంది.. ఒళ్లు మండింది.. మురికి వాడలవెంబడి పరుగులెత్తి హైన్యం కోరుతున్న ఒక ఇంట్లో కి వెళ్లాడు.. ‘నీ అవసరం ఉంది.. ప్రపంచాన్ని రక్షిద్దాం.. పద’ మని ఓ ఏజెంట్ తీసుకుపోయింది.. అంటే.. కోల్కోత్తా లో ప్రపంచం లో భాగం కానట్టు.. వాళ్ల మాన్హాటన్, మాత్రమే ప్రపంచం అన్నట్టు..

లోహపు మనిషి (మెటల్ మాన్) ఎగురుతూ వచ్చి నూరంతుస్థుల మేడ మీద లాండ్ అవటం తోనే, ఒక్కోటి గా ఆయన కవచ కుండలాలు విడిపోయి, వెళ్లి తమ తమ స్థానాల్లో చేరిపోవటం,.. కళ్ళ ముందు హెల్మెట్ గ్లాస్ లాంటి దాని మీద సిక్స్త్ సెన్స్ లా ప్రతీదీ కనపడటం, దాన్ని చేతి కదలికలతో కంట్రోల్ చేయటం.. ‘ ఈ అమెరికన్లు ఎంతైనా సరి కొత్త సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని భలే వా... డుకుం టారు ‘హాఆఆఆయ్’ .. ఆవలింతలు..

చల్ల గా మల్టీప్లెక్స్ లో మెత్తటి సీట్ మీద హాయిగా సుషుప్తావస్థ లోకి జారుకున్నాను.

‘అమ్మా! ఇంత మంచి సినిమా లో నిద్ర పోతావా? ‘ అని కోపం చూస్తో మా పిల్లలు అరుస్తుంటే మెలకువ వచ్చింది.. ఇంటర్వెల్ ట.. సరే.. లేచి పాప్ కార్న్ కోసం బయట పడ్డాం. మా వారు నెమ్మది గా ‘అండాళ్ళూ.. నీకేమైనా అర్థమైందా?’ అని సణిగారు. ‘ఒక్క ముక్క అర్థమైతే ఒట్టు.. ‘ అంటున్నానో లేదో, పక్కన గబ్బర్ సింగ్ నడిపిస్తున్న స్క్రీన్ లోంచి ‘కెవ్వు కేకా’ అని పాటా, ఈలలూ, హంగామా.. అక్కడికెడితే ఎంత హాయిగా ..ఈ పాటికి తిట్టుకుంటూనో, నవ్వుకుంటూనో, ఆనందంగానో, చూసేవాళ్లం కదా.. ఈ గొరిల్లా యోధుడెంటో! వీళ్లంతా, ఈ ప్రపంచ రక్షణ చేయటమేమిటో, తల రాత! అని విసుక్కుంటూ మళ్లీ మా బుట్ట పేలాల పొట్లం తీసుకుని సీట్లో కూలబడ్డాను. ఎంతకీ అవదే? నా ఖర్మ కాలి రెండున్నర గంటల సినిమా ట!

సెకనుకు ముగ్గురు కొత్త యోధులు గ్రహాంతర వాసుల అంతరీక్ష నౌక నుంచి పుట్టుకొచ్చి మాన్హాటన్ నగరాన్ని .. సారీ వాళ్ల ఉద్దేశంలో ప్రపంచం కదూ, సర్వ నాశనం చేస్తుంటే,.. ఒకడు కత్తితో, ఒకడు బాణాలతో, ఒకడు భవంతుల మీద నుంచి స్పైడర్ మాన్ లంఘించి దూకి, ఇంకోడు గోడ్జిల్లా లాగా శత్రుసైన్యాన్ని చేతుల తో ఎత్తి నేలకి కుదేసి మ్రోది,.. కష్టపడుతుంటే,.. న్యూయార్క్ వాసులు, హాహా కారాలు చేస్తూ, రోడ్ల మీద పరుగులు తీయటం... మొత్తానికి సినిమా ముగిసింది.. హాల్లోంచి పిల్లలు ఆనందంగా.. నేను, మావారు ఒక విధమైన చిరాకు తో, కూడిన విసుగు సమేతమైన నిస్సహాయ స్థితి నుండి ఉద్భవించిన తల నొప్పి తో బయట పడ్డాం..

రివెంజర్లు..

ఇంటికి వెళ్లి పిల్లలని దింపే సమయం లేదు. విశ్వవిద్యాలయం లో నాతో కలిసి చదువుకున్న మోహన్ సంగీత కచేరీ.. ఎప్పుడో లల్లాయి పదాలు, పాత సినిమా పాటలు, పాడుతుండగా ఇరవై ఏళ్ల క్రితం విన్న నా స్నేహితుడి సంగీతం ప్రోగ్రాం.. వదులుకునే సమస్యే లేదని కారాఖండీ గా చెప్పేశా.. పిల్లలు దోవ పొడుగునా, సణుగుతూనే ఉన్నా పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.. ‘ఏం? మీ అవెంజర్లు చూసినప్పుడు మా పరిస్థితీ ఇంతేగా? మీరూ వచ్చి తీరాలి.. వేరే మార్గం లేదు’ అని దటాయించి ‘బెంగుళూరు గాయన సమాజ‘ భవంతి ఎదురు గా కారు ఆపి దిగి చూస్తే, ఒక శాల్తీ లెక్క తక్కువైంది.. చూస్తే మా చిన్నది రెండు చేతులూ కట్టుకుని ‘రానని’ కార్ లోనే భీష్మించుకుని కూర్చుంది. సామ దాన బేధ, దండోపాయాదులని ఉపయోగించి అమ్మాయిని దారిలోకి తెచ్చుకుని నలభై రూపాయల టికెట్లు కొట్టించుకుని హాల్లో కి ప్రవేశించాం. ఐదు వందల మంది పట్టే హాల్లో, అక్కడక్కడా.. నలుగురూ, ఐదుగురూ,.. ముసలి వారు ఉన్నారు. యాభై ఏళ్లకి తక్కువ వయసువారు బహుశా మేము కాకుండా మా మొహనుడి భార్య మాత్రమే నేమో.. . మోహన్ స్టేజ్ మీద నించే పలకరింపుగా చేయి ఊపి అభివాదం చేశాడు.

ఏమాట కామాట చెప్పద్దూ, మా పిల్లలు ఉప్పొంగిపోయారు. ఒక విద్వాంసుడు, స్టేజ్ మీద నుంచి నన్ను పలకరించాడని.. సీట్లల్లో కూలబడ్డాకా, మా అమ్మాయి.. ‘అమ్మా! నీకొక ఫన్నీ తింగ్ చెప్తా..’ అంది..

‘ఇప్పుడు కాదు..’ అని వారిస్తున్నా, వినకుండా.. ‘చూడు.. మగవాళ్ల జుట్లన్నీ తెల్లగా, పక్కన కూర్చున్న ఆడవాళ్ల జుట్లు కాటుక లా నల్లగా..’ కిసుక్కున నవ్వాను.. కానీ..’ష్... ‘ అని సీరియస్ గా కూర్చున్నాను. ‘ఏం చేస్తాం? ఉన్నదే ఒక యాభై మంది.. సరిగ్గా వినకపోతే, అసహ్యంగా ఉంటుంది మరి..’

‘ఆట తాళ వర్ణం.. ‘ చక్కగా పాడుతున్నాడు . చిన్నదేమో.. ‘మా సినిమా లో నువ్వు నిద్రపోయావు కాబట్టి నేనూ, మీ ఫ్రెండ్ సంగీతం లో నిద్రపోతా.. రివెంజ్..’ అంది. కోపం గా చూశాను. అంతకు మించి ఏం చేయగలం?

తోడి రాగం లో కీర్తన అందుకున్నాడు మోహన్.. ఈలోగా.. మూడు బాత్ రూమ్ బ్రేక్ లు. తీసుకున్నారు పిల్లలు. ఇంకో సారి అడిగితే ఏమవుతుందో తెలుసు వాళ్లకి.. దానితో, వారిలో వారు సైగలు చేసుకుని, మాటలు రువ్వుకుని, నవ్వుకుని, ఏవో గుసగుసలు మొదలు పెట్టారు.

కీర్తన అయింది. ‘మా క్లాస్ మేట్ కి కాస్త చప్పట్లు కొట్టండి! మీ క్లాస్ మేట్ మొన్న పిచ్చి బోరింగ్ జోక్ చెప్తే , నేను హా హా హా ‘ అని నవ్వా కదే! ‘ అని మరుగున పడుతున్న పాత జ్ఞాపకాలని వెలికి దీసి మా వాళ్లతో మా ఫ్రెండ్ కి చప్పట్లు కొట్టించుకున్నా..

‘దుడుకు గల నన్నే దొర కొడుకూ బ్రోతు రా ..’ మొదలు పెట్టాడు. వీళ్లకి దుందుడుకు హెచ్చింది.. గుసగుసల కొట్లాట మొదలు పెట్టారు. ఎంత మంది ఎలా తల కాయలు ఊపుతున్నారో చెప్పుకుంటూ, నవ్వుకోవటం.. ‘ఇంకా ఎంతసేపు?.. ‘ అని విసుగు చూపించటం.. ‘ఆకలేస్తోంది..’ అనటం.. పక్కన వారు ‘షష్ష్.. ‘ అనేంతవరకూ తెచ్చుకున్నారు..

ఈ లోగా, మోహన్ వెనక్కి తిరిగి ఒక ఫ్లాస్క్ లోంచి ఏదో ద్రవం స్టీలు సీసా లోకి వంపుకున్నాడు. ఇక మా పిల్లలు గొడవ.. ‘అమ్మా.. అదేంటి? కాఫీ? చాయ్? నీళ్లేమో?’ అని. “ అంత అద్భుతం గా పాడుతుంటే, మీకొచ్చే డవుట్లు ఇవా?” అని గుస గుస గా చివాట్లు వేసాను. మా చిన్నది.. పోనీ, ఏదో పని ఉన్నట్టు ముందు వరస లోకెళ్ళిస్మెల్ చేసి రానా? తెలిసిపోతుంది?’ అని ఉత్సాహం గా ఆఫర్ చేసింది. పళ్ళు పటపట లాడించా! ‘ఓకే ఓకే.. జస్ట్ కిడ్డింగ్’ అంది.

బొత్తి గా హాల్ గోడనానుకుని బజ్జీల స్టాల్ పెట్టాడేమో? అందునా, ఏసీ ఖర్చు లేకుండా, పక్క తలుపులు తెరిచి ఉంచాడేమో.. ఉల్లి పాయ పకోడీ, అరటి కాయ బజ్జీల వాసన.. హాల్లోకి మత్తుగా, ఆవరించింది. అంతే!

ఇక మా వాళ్లని ఆపలేకపోయాను. ‘రీతి గౌళ’ రాగం అయ్యేంతవరకూ, వేరే రసాస్వాదన లో తన్మయులై లోపలికి వచ్చారు.

‘కదన కుతూహల ‘ రాగాలాపన ఇటు మోహన్ మొదలు పెట్టేసరికి వీళ్ల చిరాకు తారా స్థాయి కి ఎక్కి, వీళ్ల గొడవ భరింప రానిదై కూర్చుంది... ‘షీ ఈజ్ సో మీన్.. కాదు! అదే స్టార్ట్ చేసింది. నన్ను తిట్టింది.. కాదు కావాలని నన్ను ఎల్బో తో తోసింది..’ ఇలాగ అంటూ అంటూ, .. చిత్రం గా, రాగాలాపన ఆపి కృతి ఆరంభించగానే, పిల్లలు వద్దనుకుంటూనే, నెమ్మదిగా పాట లో లీనమైపోయారు.. తెలియకుండానే తాళం వేయటం మొదలుపెట్టారు.. అప్రయత్నం గానే ఈసారి అడక్కుండానే చప్పట్లు కొట్టారు.

ఇక ఇదే ఆఖరు ఇదే ఆఖరు.. అని పోరు పెట్టడం మొదలు పెట్టినా పట్టించుకోకుండా, మొత్తానికి కచేరీ పూర్తి చేసి బయట పడ్డాం. దోవంతా ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్లముండి పోయాం.

సంగీతం ప్రభావం వల్ల, మనస్సంతా ప్రశాంతత ఆవరించటం తో, నా ఆలోచనలు సినిమా మీదకి పోయాయి.. ‘ఎంత టెక్నాలజీ! పూర్వం సై ఫై సినిమాలకీ, ఎవెంజర్ సినిమా కీ ఎంత తేడా! అంత అద్భుతం గా ఎలా తీయగలిగారు.. అక్కడక్కడా, హాస్యాన్ని కూడా సందర్భానుసారం గా సంభాషణల్లో, బలవంతాన చొప్పించినట్లు కాకుండా.. ఇలాగ ఏదో ఆలోచిస్తూండగా, ఏదో తేడా గా అనిపించి వెనక్కి తిరిగి చూశాను..

చిరంజీవి పాట ‘యమహా.. నగరీ, కలకత్తా పురీ..’ పాట సన్నగా పాడుకుంటూ, ‘అమ్మ ఫ్రెండ్ పాడిన పాట అచ్చం ఇలాగే ఉంది కదూ..! It must be in the same raagaaa.. ’ అని మా రివెంజర్లు మాట్లాడుకుంటూ..

మా సింగం సజెస్ట్ చేసిన ‘తమిళ పడం’ సినిమా..

క్యూబ్ లో నేనూ, మా సింగం ( నా సహోద్యోగి) యమా సీరియస్ గా పని చేసుకుంటున్నాం. మా బాసు గారు వెనక నుంచి వచ్చి అంత కన్నా సీరియస్ గా.. ప్రాజెక్ట్ డెడ్ లైన్ పొడిగించబడింది. అమెరికా టీం వాళ్లకి వేరే ఏవో ఎమర్జెన్సీల వల్ల మా పని చేయరు. అని చెప్పి, ఆ వార్త మా మెదడు లో పూర్తిగా ఇంకే లోపలే ఆయన కి ఏదో ఫోన్ కాల్ వచ్చి చక్కా వెళ్లి పోయాడు. ఇంక సగం వాక్యం రాసిన డాక్యుమెంట్ అలాగే వదిలేసి బ్రేక్ రూమ్ లో కెళ్లి పిచ్చాపాటీ లో పడ్డాం. మాతో పాటూ, ఇంకో నలుగురు చేరారు. ఇలాంటి సమయాల్లో మనకి ఉండే టాపిక్కులు ఏముంటాయి? ఆఫీస్/దేశ రాజకీయాలు, మా కంపెనీ కాకుండా అన్ని కంపెనీల్లో ఎంత చక్కటి జీతాలు, గట్రా ఇస్తున్నారో, ఎవరు ఎక్కడ ఇళ్లు కొనేస్తున్నారో అయ్యాక ఇంక మిగిలింది సినిమా యే కదా! బిజినెస్ మాన్ జోకులు, పవన్ కళ్యాణ్ జోకులు, బాలకృష్ణ /జూనియర్ NTR జోకుల్లాంటివి తెలుగు వాళ్లు చెప్తే, తమిళులు, హిందీ వారు వాళ్ల సినిమా స్టార్ల జోకులు చెప్తూ అలరిస్తుండగా మా సింగ పెరుమాళ్ ఇవన్నీ కాదు కానీ క్రిందటేడు ‘తమిళ్ పటం’ అని ఒక సినిమా వచ్చింది. ఒక్క సినిమా చూసారంటే అన్ని సినిమాలూ చూసినట్టే.. ‘నాను గారంటీ’ అనేశాడు. నేనూ ఎక్కడో ఆ సినిమా గురించి చదివాను. సాధారణం గా సింగం మాట మీద నాకు చాలా గురి. క్యూబ్ కెడుతూనే, ఆన్ లైన్ లింక్ నాకు ఇచ్చాడు.

రేపెలాగా గణతంత్ర దినోత్సవం .. ఇంట్లోనే ఉంటాం కదా అప్పుడు చూద్దామనుకున్నాను. లింక్ పని చేస్తోందో లేదో చూద్దామని చూస్తే ఏముంది.. ఆంగ్ల సబ్ టైటిళ్లు లేవు. సర్లే అని వదిలేసి వేరే పనుల్లో పడ్డాను. రాత్రి, మీటింగ్ కాన్సెల్ అయింది. పిల్లలు గణతంత్ర దినోత్సవం కార్యక్రమాలకి తయారవుతూ చాలా బిజీ గా ఉన్నారు. కాస్త బ్లాగులు చూద్దామని లాప్ టాప్ తెరిచాను. ఎదురు గా ‘తమిళ్ పటం ‘ సినిమా డౌన్ లోడ్ అయి ఉంది. సరే చూద్దాం ఎప్పుడు అర్థం కాక బోర్ అనిపిస్తుందో అప్పుడే మానేద్దాం. అని మొదలు పెట్టాను.

ఈ మధ్య కాలం లో భాష పూర్తిగా అర్థం కాకపోయినా అంతగా పొట్ట చెక్కలయ్యేలా నవ్వించిన సినిమా ఇదే..

సబ్ టైటిల్స్ కూడా లేకుండా చూసి ఒక రివ్యూ రాసే సాహసానికి ఉసి గొల్పిన సినిమా ఇది. అప్పటికప్పుడు కొంత మంది స్నేహితులకి ఫోన్ చేసి మరీ చూడమని బలవంతం పెట్టేందుకు ప్రేరేపించిన సినిమా ఇది.

“బామ్మా! ఇన్నాళ్లుగా నీ హృదయం లో సమాధి చేసిన రహస్యం చెప్పమ్మా చెప్పు.. నేనెవర్ని? నా తల్లిదండ్రులెవరు? నా ఊరేది?” అని హీరో చచ్చే భావోద్వేగం తో అడిగితే.. నింపాదిగా ‘అదేం పెద్ద విషయం కాదు.. నువ్వడగలేదు.. నేను చెప్పలేదు! అయినా ఇన్ని సినిమాలు చూస్తావు .. GK బొత్తి గా లేదేంటి? “ మెడ లో లాకెట్ చూసుకో.. అంటే కనీస స్పృహ లేని కథా నాయకుడు పాతికేళ్ల జీవితం లో మొట్ట మొదటి సారి లాకెట్ తెరిచి తల్లి దండ్రులని చూసుకుని కన్నీళ్లు పెట్టుకునే సీన్, చూసి చిరునవ్వైనా రాకుండా పోదు.

హీరోయిన్ తండ్రి ‘నీ అంతస్తేంటి నా అంతస్తేంటి? అని హీరో ని అడిగితే, నీకన్నా బోల్డు రెట్లు సంపాదించి హీరోయిన్ ని పెళ్లి చేసుకుంటానని చాలెంజ్ చేసి హీరో పౌరుషం గా బయటకెళ్లి ఒక పాట అయ్యేలోపల పాల పాకెట్లు, పత్రికలూ వేసి, పండ్లమ్మి, పాత ఇనప సామాన్లు కొని, పార్కులో ప్రేమికులకి పల్లీలమ్మి, కత్తులకి పదును బట్టి, కూలీ పని చేసి వేలాది కోట్లు సంపాదించి (అదీ హీరోయిన్ తండ్రి కప్పు కాఫీ తాగే లోపల!) పది ఫారిన్ కార్లలో రావటం చూస్తే నవ్వే నవ్వు.

ఇక, చెల్లి కాలేజ్ కెళ్తే, అరిచేతుల మీదుగా నడిపించే అన్నలు, రైలు డబ్బా మీద ప్రేమలేఖలు రాసే గంగోత్రులు, కాలేజ్ కెళ్లే నలభై ఏళ్ల లేత బాయ్స్, జులపాల జుట్ల విలన్లు, చిన్న స్టికర్ పెడితేనే ప్రేమికురాలు కూడా గుర్తు పట్టనంత మారిపోయే హీరో రూపం, చూస్తేనే పొట్ట చెక్కలవటం ఖాయం.

హీరోయిన్ ని ఇంప్రెస్ చేసేందుకు హీరో ఒక్క రాత్రంతా కష్టపడి భారత నాట్యం నేర్చుకుని ప్రదర్శన ఇచ్చిన సీన్ చూసి నేనైతే కుర్చీ లోంచి కింద పడి నవ్వాను. (ముఖ్యం గా భాగ్య రాజా స్టెప్ లు చూసి నాట్యం నేర్చుకోవాలని చూడటం)

వీధి లో దుండగులు ఫుట్ పాత్ మీద అమ్ముకునేవారి మీద చేసే జులుం అన్యాయాన్ని ఎదిరించటానికి ఒక పెడల్ వేసి సైకిల్ చక్రం తిప్పి పెద్దయి వచ్చి వారిని చితక్కొట్టిన సీన్ అవగానే దళపతి అయిపోయి, రజనీ కాంత్ లా డాన్స్ వేసే సీన్ ‘అబ్బ! ఎన్ని సినిమాల్లో చూశాం?’ అనిపించక మానదు.

దరిద్రం ఓడుతున్న ఇంటి తలుపు తీస్తూనే అత్యంత ఆధునిక సదుపాయాలతో కూడిన ఇళ్లు, భయంకరమైన టెక్నాలజీ తో కట్టిన విలన్ల డేన్లూ, ఆదిమ మానవుడి కాలం నుండీ ఒకేరకం గా కనిపించే CBI కార్యాలయాలూ, పోలీస్ ఆఫీసర్లూ.. డాక్టర్లూ,

పనీ పాటా లేకుండా పతంగులకోసం మాంజా కోసం గాజు ముక్కల్ని మరిగిస్తున్న హీరోనీ, అతని బేవార్స్ స్నేహితుల దగ్గరకి కాలనీ సమస్యలు చెప్పుకోవటమే నవ్వు తెప్పిస్తే, ప్రజలకోసం తన డబ్బునీ, బండి నీ లంచం ఇవ్వటం చూస్తే గిగిల్ గిగిల్..

గజనీ, అపరిచితుడు, అపూర్వ సహోదరుల తరహా లో విలన్లని చంపే పద్ధతులు చూసి నవ్వీ నవ్వీ, డొక్కల నొప్పులు..

ఇక అన్నింటి కన్నా హైలైట్ హీరో ప్రేమ ట్రాక్, హీరోయిన్ కనపడుతూనే, లైట్లు వాటంతట అవే వెలగటం, గంటలు మోగటం, రోడ్డు మీద కనపడే ప్రతి ఆడ మనిషి లోనూ హీరోయినే కనిపించటం.. కాలేజీ ఇంటర్ కాం లో మైక్ లో ‘ ఐ లవ్ యూ’ చెప్ప టానికి క్యూ, ఊరంబడా చిత్తం వచ్చినట్టు కలిసి తిరిగి, ప్రధానం సమయం లో మాత్రం తెగ సిగ్గు పడటం.. ‘అబ్బ.. ఒక్కటని చెప్పటానికి లేదు’.

ఆంగ్లం లో విడిపోయిన కుటుంబ సభ్యులు ఎమోషనల్ పాట పాడుతూ కలవటం కూడా తెగ నచ్చింది..

క్లైమాక్స్ లో ఫైట్ అయితే చెప్పనే అక్కరలేదు.

సినిమా లో మొదటి సీన్ లోనే వర్షపు రాత్రి గుడిసె లో ఒక తల్లి ప్రసవ వేదన! మంత్రసాని, గుడిసె బయట తండ్రి ..అంతా మామూలే. బిడ్డ క్యార్ మన్నాడు.

‘మళ్లీ మగ బిడ్డ!’ ఆ ఊరి ఆచారం ప్రకారం బిడ్డ కి జిల్లేడు పాలు పోసి చంపేయమని తండ్రి మంత్రసాని కి ఆదేశం,.. హృదయ విదారకం గా ఏడుస్తున్న పురుట్లో పసి కందు ని మంత్రసాని తీసుకెళ్లిపోతుంది. ‘ఎందుకు? ఎందుకు? ఎందుకు? ‘ దానికో ఫ్లాష్ బాక్. ఆ ఊరి ‘పెదరాయడు’ ఒకానొక చారిత్రాత్మక తీర్పు ఇస్తూ, ‘ఈ ఊరి మగ బిడ్డలు పెరిగి పెద్దయి, చెన్నై కి వెళ్లి అక్కడ పంచ్ డైలాగులు కొడుతూ, హీరోలయిపోయి, మొదటి సినిమా రిలీజ్ అవకుండానే ముఖ్యమంత్రి పదవి కి అభ్యర్టులవుతున్నారు.. కాబట్టి.. పుట్టిన మగ పిల్లలకి.. జిల్లేడు పాలు..

మంత్రసాని హృదయ విదారక మైన పాట పాడుతూ, జిల్లేడు పాలు పట్టబోయేంతలో, ‘బుడ్డ సూపర్ స్టార్’ “ఆగు!! నన్ను గూడ్స్ బండి ఎక్కించు.. అన్ని సినిమాల్లో గూడ్స్ బండి చెన్నై కే వెళ్తుంది కదా!” అంటాడు. ఈవిధం గా బామ్మగారిని మురిపించి, ఆవిడ తోడుగా మదరాసు మహానగరానికి చేరతాడు.

వెంటనే అలవాటు ప్రకారం చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ పైన జూమ్ చేస్తుంటే ఒక ఆటో డ్రైవర్ వచ్చి.. ‘ఏంటి? మళ్లీ ఇంకో హీరో వచ్చినట్టున్నాడు చెన్నై కి? ఏం బాబూ? మద్రాసంటే ఇక రైల్వే స్టేషన్ ఒక్కటే ఉందా? బీచ్ ఉంది.. కాలేజీ ఉంది.. పోరా..’ అని బెదిరిస్తాడు. ఇలాగ చెన్నై కి చేరిన బాబు హీరో గా ఎదిగిన విధానం, అతని విజయాలు ఈ సినిమా కథ.

మనల్ని ఈసినిమా ఎంత నవ్వించినా తెర పైన పాత్రం చాలా చాలా సీరియస్ గా చేశాయి. అలాగే సంగీతం, ఛాయాగ్రహణం చాలా బాగున్నాయి. హీరో చాలా చాలా ప్రతిభావంతుడు. డైలాగులు పెద్దగా అర్థం కాకపోయినా తెలుగు సినిమాలూ అదే అదే చూపించి మనల్ని ఈ సినిమా చూడటానికి రెడీ చేసేసాయి.

మా అత్తయ్య వాళ్ల ఊర్లో ఒకావిడ అంతంత సొమ్ము పోసి కొంటున్నాం టికెట్టు అని కనీసం 18 రీళ్లయినా ఉండే సినిమాకే వెళ్తాను.. అనేది. అలాగ, ఈ ఒక్క సినిమా చూస్తే వంద సినిమాల పెట్టు.

ఈ సినిమా సమీక్ష కోసం :

http://www.indiaglitz.com/channels/tamil/review/11518.html

ఆలమూరు సౌమ్య రాసిన సమీక్ష చిత్ర మాలిక లో :

http://chitram.maalika.org/%E0%B0%A8%E0%B0%BE%E0%B0%95%E0%B1%81-%E0%B0%A8%E0%B0%9A%E0%B1%8D%E0%B0%9A%E0%B0%BF%E0%B0%A8-%E0%B0%AE%E0%B1%82%E0%B0%A1%E0%B1%81-%E0%B0%A4%E0%B0%AE%E0%B0%BF%E0%B0%B3-%E0%B0%B8%E0%B0%BF%E0%B0%A8/




చూసి చెప్పండి మీకెలా అనిపించిందో..

బంగారు మనిషి

శుక్రవారం రాత్రి నాకు పదిన్నర కి ఈ టీ వీ లో సెకండ్ షో చూడటం మహా సరదా! మర్నాడు సెలవ, కాస్త ఆలస్యం గా లేవచ్చు, (సోమ- శుక్ర) వారం రోజుల్లో అస్సలూ టీవీ చూడను.

ఈ మధ్య పనెక్కువై కాస్త ఆ అలవాటు అటకెక్కింది. చాన్నాళ్లకి నిన్న రాత్రి మళ్లీ అవకాశం దొరికింది. సరే అని కూర్చున్నా. కొద్దిగా తొందర గా వచ్చినట్టున్నాను. వావ్! అంటూ సాయి కుమార్ కిక్కెక్కిస్తున్నాడు.. (వావ్, మంచి కిక్కెక్కించే షో.. ) సరే కాసేపాగి వద్దామని వచ్చి చూసేసరికి సినిమా టైటిల్స్ వచ్చేస్తున్నాయ్. పేరు తెలియ లేదు. తర్వాత నెమ్మదిగా గూగుల్ సర్చ్ ద్వారా అర్థమైంది.. 'బంగారు మనిషి' (1976)

మొదటి సీన్ లో పేద్ద బంగళా లో, లక్ష్మి తండ్రి తన చిన్న నాటి స్నేహితుడికి వ్యాపారం లో నష్టం వచ్చిందని తెలిసి తన దగ్గర ఉన్న డబ్బంతా ఇచ్చి ఆ పైన అప్పు పత్రాల మీద సంతకం కూడా పెట్టాడు. అంతే! సగం సినిమా అర్థమైంది. మిత్రుడు చేయబోయే మోసం, వీళ్లకి పోబోనున్న ప్రాభవం, లక్ష్మి చెంగావి రంగు చీర, జాకెట్ తో, ‘కాలేజీకి వెళ్ళొస్తానని చెప్పి కార్ ఎక్కి ఒక నిర్జనమైన రోడ్డు మీద పోతోంది. అంతలో ఎన్ టీ ఆర్ స్క్రీన్ నిండా, తెల్ల చొక్కా, చెంగావి రంగు బెల్ బాటం పాంటూ వేసి. ఆయన ముఖం మీద పడేలా విగ్గు పెట్టుకుంటే, పక్కన లక్ష్మి నెత్తి మీద పేద్ద విగ్గు అటూ, ఇటూ వేలాడేలా ! ఇద్దరూ ఒకే కాలేజ్, బాగుంది. ఈయన లెక్చరర్, అమ్మాయి విద్యార్థిని అనుకున్నాను. తీరా చూస్తే ఇద్దరూ ఓకే క్లాస్, నిజమే నాదే తప్పు. ఓకే ఒక్క పుస్తకం చేతిలో పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు అనగానే అర్థమయి ఉండాల్సింది. ‘ కారెక్కమంటూ’ లక్ష్మి, ‘వద్దు, ఆడపిల్లకి చెడ్డపేరు తేలేను’ అంటూ వేణు (అదే మన ఎన్ టీ ఆర్ గారు) వాదించు కుని, చివరకి లక్ష్మి ని కరుణించి కారెక్కాడు. కానీ వేణు చెప్పిందే నిజం. లోకులు కాకులు, వీళ్ల మీద పిచ్చి కూతలు కూశారు, గోడల మీద బొమ్మలు గా వేశారు. వేణు హర్ట్! లక్ష్మి వారికి తగిన విధం గా బుద్ధి చెప్పి, కాలేజీ తోట లోకి వేణుని వెతుక్కుంటూ వచ్చి, ‘మేలుకోవయ్యా వేణు గోపాలా! ‘ అని పాడుతోంది.


ఈ పాట మాత్రం ఎందుకో చూడబుద్ధి కాక, పక్క చానెల్ లో నాగార్జున, నయనతార పాట ఏదో వస్తుంటే అది చూశాను.అదవ్వగానే ఇంకో పాట ఏదో చూస్తూ ఉండి పోయా. కాసేపయ్యాక మళ్లీ ఇటు వచ్చి చూస్తే, ‘బంట్రోతు గుమ్మడి’ కలెక్టర్ కుర్చీ కి మొక్కుకున్నాడు. కలెక్టర్ ముక్కామల(?), మంచి డాబు గా హుక్కా పీలుస్తూ ‘ఏంటి రంగా? నాకన్నా ముందు ఆ కుర్చీ కి దణ్ణం పెడుతున్నావే?’ అన్నాడు. ‘ఆహా! గుహుడి లా మొహం పెట్టి గుమ్మడి చెప్పే డైలాగులు వినే అవకాశాన్ని వదులుకోకూడదని కాస్త ముందుకి వంగాను.

‘బాబు గారూ! ఈ కుర్చీ లో కలెక్టర్లు ఎందరో వచ్చారు, వెళ్లారు! కొందరు ఆ కుర్చీ లో కూర్చుని ప్రజల మీద కరుణ కురిపించితే, మరి కొందరు కన్నెర్ర చేసి దుష్ట శక్తులని అణిచినా, అది ఆ కుర్చీ ఇచ్చిన అధికారమే బాబూ. ఆ కుర్చీ ఇచ్చిన అధికారమే! నిజమైన దేవుడిని నేనెప్పుడూ చూడలేదు. అలాంటి అధికారాన్నిచ్చే ఈ కుర్చీ యే నాకు దేవాలయం, దానిని అధిష్టించే కలెక్టరే నాకు దేవుడు. అని అరమోడ్పు కన్నులతో, దణ్ణం పెట్టి బయటకి వెళ్లాడు. అది చూసి, కలెకటారు బాబు ‘అందరూ రంగడిలా ఉంటే ఎంత బాగుంటుంది?’ అనుకున్నారు. ఈ సీన్ లో మీకు గుమ్మడి హావభావాలెలా ఉంటాయో చెప్పవలసి వస్తుంది అంటే, మీరు తెలుగు వారు కారని అర్థం, లేదా మీలో తెలుగుదనం పాళ్లు కాస్త తక్కువ అయి ఉండవచ్చు.

ఇంతలో రేషన్ షాప్ లోనూ, నకిలీ సారాయి దుకాణాల్లో , ప్రభాకర్ రెడ్డి జరిపించే అక్రమాలూ, ప్రభాకర్ రెడ్డి కొడుకు రంగనాథ్, ఇంటికి వేణుని కాఫీకి తెస్తే, బంట్రోతు కొడుకు ని తెస్తావా అని అవమానం, ..

‘ఆ.. ఆ.. ఆ.. ‘ ఆవులింతలొస్తున్నాయి..

నాకు ఈ పాటికి మాంచి ఆకలేస్తోంది. కలెక్టర్ ఆఫీస్ లో ఉన్న నానా రకాల ఉద్యోగుల మధ్య కామెడీ సీన్ నడుస్తోంది. అల్లు రామలింగయ్య ఆడ క్లర్కులని ఆట పట్టిస్తున్నాడు. సరే నేను తీరిగ్గా వంటింట్లో ఒక కప్పు ఆకుపచ్చ చాయ్ చేసుకుని, ఒక ఫుల్కా మీద జామ్ రాసుకుని వచ్చి కూర్చున్నా.. సీన్ మారింది. వేణు నిలువు చారల చొక్కా, చెక్స్ పాంట్ వేసుకుని, కిటికీ బయట నుంచుని తల్లి దండ్రుల మాటలు వింటున్నాడు.

గుమ్మడి : ‘మన బాబు చదువు అర్థంతరం గా ఆగిపోకూడదు, మంచి చదువు చదివి సమాజానికి ఉపయోగపడేలా ఒక స్థాయికి మన బాబు ఎదగాలి! బాబుని ఎంత కష్టమైనా చదివిస్తాను. చివరకి నా ప్రాణాలు పోయినా సరే. ఈ విషయం లో వెనక్కి తగ్గేది లేదు’ (పది సార్లు బాబు అంటూ, మనకి రిపీటెడ్ గా వేణు చిన్న వాడు, కాలేజ్ లో చదువుకునే యూత్ అని గుర్తు చేయటమన్నమాట!)

పండరీ బాయి కన్నీరు కారుస్తూ, : ‘హంత మాటనకండి! రాలిపోయే ఆకుల్లాంటి వాళ్లం మనం. వేణుని చదివించటమే మన జీవిత ధ్యేయం!’ నేను బహుశా మొదటి సారి ఆవిడ శాలువా కప్పుకోకుండా నటించటం చూడటం.. శాలువా లేకున్నా బానే ఆనంద భాష్పాలు రాల్చింది. పర్వాలేదు.

వేణు ముఖం ఆందోళన తో, తండ్రి మాటలు ఒకటి కి రెండు సార్లు అతని మస్తిష్కం లో రీ సౌండ్ అవుతుంటే ఇక భరించ లేక, బాగా చదువుకుని మంచి స్థాయి కి వచ్చాకే తిరిగి ఇంటికి వస్తానని ఉత్తరం ముక్క రాసి వెళ్లిపోయాడు. అప్పుడు అర్థమయింది. కాబోయే దేవుడు ఈయనేనని. లక్ష్మి తండ్రిని అనుకున్నట్లే ఆ చిన్న నాటి స్నేహితుడు మోసం చేసినట్టున్నాడు, ఇంటికి స్వాధీనం చేసుకోవటానికి వచ్చిన సేట్ గారి ముందే తండ్రి పోయాడు. గుడిసె లోకి లక్ష్మి, తల్లి, తమ్ముడు, చెల్లెళ్లని తీసుకుని వెళ్లి పోయింది.

ఛా! నేనే ఒక ఇరవయ్యేళ్ల క్రితం పుట్టుంటే ఇలాంటి సినిమాలని మొదటి అరగంట చూసే రివ్యూలు రాసి పడేద్దును! బాడ్ లక్! అనుకున్నాను.

సీన్ మారిపోయింది. కొత్త కలెక్టర్ గారు రైలుకి వచ్చారు, ఊళ్లో జనాలు ఒక పక్క, బక్క బంట్రోతు ఒకపక్క నుంచున్నారు, గాగుల్స్, సూటూ బూటూ వేసి వేణు దిగి అటూ ఇటూ చూశాడు. ఒక పక్క పూల దండలతో పురప్రముఖులు,మరో పక్క అపర కుచేలుడిలా గుమ్మడి. దిగి అందర్నీ డిజాప్పాయింట్ చేసేసి ‘నాన్నా!’ అని తండ్రికి నమస్కరించి,.. కౌగిలించుకుని, కన్నీరు, ఉద్వేగం, ఆనందం.. ‘అబ్బ బ్బా.. వర్ణించలేను..’ ఏ తండ్రికైనా ఇంకేం కావాలి?
ఎందుకో 'బావా ఎప్పుడు వచ్చితీవు? ' గుర్తొచ్చింది.

బస్తీ లో బంట్రోతు గుమ్మడి పెంకుటింట్లోనుంచి ఆఫీసుకెళ్ళటానికి తయారీ. తండ్రికి తన స్వంత చేతులతో కాఫీ ఇచ్చి, ‘నాన్నా.. నా కోసం కార్, డ్రైవర్.. నాతో రా నాన్నా! ‘ అని ఆర్తి గా అన్నాడు ‘లేదు బాబూ! బంట్రోతు వాహనం ఇదే, అయినా బంట్రోతు కలెక్టర్ వచ్చే లోపల ఒక అరగంట ముందుగా వచ్చి సీటు అదీ దుమ్ము దులపాలి ‘ అంటూ మూల నున్న తన సైకిల్ ని చూపించాడు.

ఆఫీసు లో తన చిన్ననాటి స్నేహితుడైన శరత్ బాబు ప్రదర్శించిన అతి చనువు ని కంటి చూపుతో కంట్రోల్ చేసి, ‘బంట్రోతు తండ్రి కి పని చెప్పలేక సంఘర్షణ తో, బ్రతికి చెడి అదే ఆఫీస్ లో స్టెనో గా చేరిన ఒకనాటి ప్రేయసి లక్ష్మి ని రోజూ చూస్తూ అసలే సీరియస్ మనిషి మరికాస్త గంభీరం గా, టెన్స్ గా తయారయితే, ఇది చాలదన్నట్టు మన ప్రభాకర్ రెడ్డి కొడుకు, తన ఆప్త మిత్రుడైన శ్రీధర్ ఎస్ పీ గా అక్కడికే పోస్టింగ్ రావటం.. వేణు నిజంగా గొప్పవాడు. ఎలా నలిగిపోయాడో, భరించాడో.. మనసు ద్రవించుకుపోయింది. కరిగి నీరైంది.

(అన్నట్టు శరత్ బాబు, శ్రీధర్ ఎంత లేతగా ఉన్నారో వేణు బాబు పక్కన)

అప్పుడెప్పుడో నా స్నేహితురాలి భర్త నాకు బాస్ అవబోయాడు. మా బాసు గారి దగ్గరకెళ్లి ‘బాబోయ్ నా వల్ల కాదు’ అన్నాను. ‘you must be above this Krishna!’ అని తెగ కన్విన్స్ చేయటానికి ప్రయత్నం చేశాడాయన! ‘ఎంత చెప్పినా వినడే?’

సరే అని నా కారణాలు చెప్పటం మొదలు పెట్టాను.

“ఈయన గారికీ, వాళ్లావిడకీ జరిగే చిన్ని గిల్లి కజ్జాల దగ్గర్నించీ, మహా సంగ్రామాలదాకా నాకు తెలుసు.. అలాగే వారింట్లో అత్తాకోడళ్ల కథ ఒక వైపు నుండి నాకు తెలుసు, వాళ్లావిడ పూరణ్ పోళీలు చేస్తే ఈయనే నాకు డబ్బా కట్టిస్తాడు, ప్రతి ఏటా ఆవకాయ ఆయన కుటుంబానికి కూడా మా అమ్మే పెడుతుంది. ‘నన్నొగ్గేయండి!!’

ఆయన ఇంకా సద్ది చెప్పటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు....

ఏం చేయను ఇంక? చెప్పాను.. ‘బాసుగారిని తనివి తీరా కాస్త తిట్టుకోవటానికి ఉండదు..’ దీనికి ఆయనకే ఏం సమాధానం చెప్పాలో తోచక..’సరే ఆయన కి నువ్వు రిపోర్ట్ చేయక్కర్లేదు లెమ్మన్నాడు. అదంతా గుర్తొచ్చి నవ్వుకున్నాను...

తండ్రి, ఇద్దరు మిత్రులు, ప్రేయసి ఓకే ఆఫీస్ లో .. దుర్మార్గుల భరతం ఎలా పడతాడు? ఈలోగా, ఇంతమంది ‘మంచి’ వాళ్లు, కావలసిన వాళ్లు ఒకేదగ్గర, దేవుడు లాంటి వేణు బాబు ఆఫీస్ లో పని చేస్తుంటే వారికొచ్చిన మనస్పర్థలేంటి? అవి వారు ఎలా పరిష్కరిస్తారు? ఎవరి కోసం ఎవరు ఎప్పుడు త్యాగం చేస్తారనేదే సస్పెన్స్.. ఆవలింతలు ఎక్కువయ్యాయి, సర్లే.. చూసింది చాలు.. అని ఇక ఆపేసా.

ఎవరైనా ఈ సినిమా నిన్న చూసుంటే, చివరకి శరత్ బాబుకీ, విలన్ కూతురికీ, ఒక పెళ్లి, NTR కీ, లక్ష్మికీ ఒక పెళ్లీ, అల్లు రామలింగయ్యా, ప్రభాకర్ రెడ్డీ జెయిల్ కీ (కన్నకొడుకే బేడీలు వేసి....) , రావు గోపాలరావు చనిపోగా, చివరి సీన్ లో మిగిలిన వారంతా పధ్ధతి గా ఒక వరస లో నుంచుని, కమెడియన్ వేసిన జోకుకి నవ్వో, లేక అందరూ మూకుమ్మడి గా ‘బంగారు మనిషి అని NTR ని పొగుడుతూంటే, వినమ్రం గా NTR, గుమ్మడి, పండరి బాయిలు తృప్తి గా వీరందరినీ తమ చల్లని చూపులతో చూసుకుంటూ, శుభం కార్డ్ పడటం..

కాకుండా ఇంకే రకమైన ఎండింగ్ అయినా ప్లీజ్, ప్లీజ్ చెప్పరూ?

కుచ్ కుచ్ హోతాహై...

చదువుకునే రోజుల్లోనో, మొదట్లో ఉద్యోగం చేసే రోజుల్లోనో ఎప్పుడో గుర్తులేదు ఈ సినిమా విడుదల అయినట్టుంది (ఈ మధ్య చాలా మంది అమ్మాయిలు.. ఉత్సాహం లో “ఓహ్ యముడికి మొగుడు నేను నాలుగో క్లాస్ లో ఉండగా విడుదలైంది..” ఆలాగ.. ఒక్క గూగుల్ సర్చ్, ఒక్క కూడిక వచ్చిన వాళ్ళకి తమ వయసు చెప్పెసుకోవటం.. చూసి చాలా తెలివి గా ఎలా చెప్పానో చూశారా? 

ఒక రేజ్.. అందరూ ఎంత ఉత్సాహం తో సినిమాకి బళ్ళు కట్టించుకుని మరీ వెళ్లినట్టున్నారు. (ఆటో బళ్లు, మోటార్ సైకిళ్లు అవీ..) ఈ సినిమా చూడని జన్మ వ్యర్థమన్నారు.. షారుఖ్ ఖాన్, కాజోల్, కొత్తమ్మాయిట రాణి ముఖర్జీ, జోయ్ ముఖర్జీ కుటుంబం లోంచిట. కాజోల్ కి కజిన్ ట. సల్మాన్ అతిథి నటుడు.. ఇంకేం కావాలి? నేనూ వెంటనే వెళ్లిపోయా.. టికెట్ దొరకక ఈవిల్ డెడ్ హిందీ అనువాదం చూసి తల నొప్పితో రూమ్ కి వచ్చా! (ఆ హాల్ పక్కన చవక గా దొరికే పాత సినిమాలు తెప్పించి ఆడించే ఒక థియేటర్ ఉండేది లెండి.. సినిమా కని బయట కెళ్తే ఏదో ఒకటి చూడకుండా రాకూడదని మాకు నియమమాయే! తప్పదుగా!). మళ్లీ మరింత ముందు రెండు క్లాసులు బ్యాంకు కొట్టి మరీ వెళ్లాను. అబ్బే దొరకలేదు.. ‘పాప్ కొ జలాకర్ రాఖ్ కర్ దేంగే’ సినిమా చూసి చలించిన మమ్మల్ని ఎవరో దయామయులు హాస్టల్ కి చేర్చారు. మూడవ సారి పొద్దున్నే హాల్ కి చెక్కేసి కూర్చుని మొత్తానికి చూశాం.. అందరూ అబ్బో ఆహా.. అన్నారు కానీ.. నాకు ఎందుకో నచ్చలేదు. “నీది మరీ చాదస్తం కృష్ణా! సినిమా ని సినిమా గా చూడు! సమాజానికి స్ఫూర్తిదాయకమవ్వాలని అనుకోకు.” అని స్నేహితులంతా హిత బోధ చేశారు. అప్పటికి ఊరుకున్నాను.

కానీ బుర్ర లో ఎక్కడో తొలుస్తూనే ఉంది. ఒకరిద్దరు సన్నిహితుల దగ్గర అన్నాను.. ‘నాకు అర్థం కావట్లేదు..కాజోల్ షారుఖ్ ఖాన్ ని ఓడించినంత కాలం స్నేహితురాలి గా చూశాడు. కులాసా గా తిరుగుతూ, ఆటలు ఆడుతూ, అల్లరి చేస్తున్న అమ్మాయి స్నేహానికి పనికొచ్చింది. ప్రేమకి,పెళ్లికి మాత్రం కాదు..’ అని..


‘నీ మొహం! షారుఖ్ ఆ అమ్మాయి పట్ల ఉన్న స్నేహం, ప్రేమ అని తెలుసుకోలేకపోయాడు..’ ఆ అమ్మాయి జీవితం లోంచి వెళ్లిపోయాకా కానీ తెలిసి రాలేదు..’ అని అరమోడ్పు కన్నులతో పారవశ్యం గా చెప్తే..’హబ్బో.. ఏమో లే’ అనుకున్నాను.

షారుఖ్ చదువు పూర్తి చేసుకుని, జీవితం లో సెటిల్ అయి, పెళ్లి చేసుకుని ఒక బిడ్డని కని,.. ఆ బిడ్డకి తొమ్మిదో ఏడు వచ్చేంత వరకూ..అంటే ఒక దశాబ్దం పట్టదూ? ఈలోగా కాజోల్ అల్లరి తగ్గించి, ప్రశాంతత ని అలవరచుకుని, నెమ్మదితనం నేర్చుకుని, బాస్కెట్ బాల్ మానేసి, భారత నాట్యం నేర్చుకుని, పాటల్లో ప్రావీణ్యం సంపాదించి, జుట్టు పెంచుకుని,చీర కట్టు తో, నగలు,నాణ్యాలు తదితర ఆక్సె సరీలు ఏర్పరచుకుని సాంప్రదాయ సిద్ధం గా, పరివర్తనం చెంది .. ఏదో ఇన్నేళ్ళకి పెళ్లి చేసుకుందామని సల్మాన్ ఖాన్ తో ‘అడ్జస్ట్’ అవుదామని నిర్ణయించుకుని తన మానాన పెళ్లి నిశ్చయ తాంబూలాదులు పుచ్చుకొని పెళ్లికి ముహూర్తం పెట్టుకుంటుంటే మళ్లీ ఆ పిల్ల మనసు మళ్లించి ..

అబ్సర్డ్ అని తెల్చేసాను.

 అయినా.. ఆనందం ఉన్నంత కాలం కాజోల్ మాడర్న్ బట్టలేసుకుని ప్రేమ లో విఫలమైన వెంటనే అర్జెంట్ గా బజారు కెళ్లి సల్వార్ కమీజులు తెచ్చుకుని మొదటి సారి దుఃఖపడుతూ ఏడుస్తూ విడిపోతూ.. అంటే..భారతీయ దుస్తులు దుఖానికి ప్రతీక అనా కరణ్ జోహార్ ఉద్దేశ్యం? అంతే! నన్నొక మనిషిలా గుర్తించటం మానేశారు నా స్నేహితులు.. ఇన్నేళ్లయిపోయినా ఆ విషయం లో దెప్పి పొడుస్తూనే ఉంటారు. అప్పటికీ చెప్తూనే ఉన్నాను. “ సినిమా బోరింగ్ గా ఉండదు నాకు నచ్చుతుంది బాబోయ్” అని. వినరే! హతవిధీ! ఏదో మహా నటి సావిత్రి అంటే నాకు వెగటు.. NTR కృష్ణుడి వేషం లో సూట్ అవడు. శంకరాభరణం లో పాటలు బోరు అన్న వాళ్లని కూడా ఇంత ఘోరం గా చూడరు. ఏం చేస్తాం?

చదువూ,ఉద్యోగం, పెళ్లీ, పిల్లలూ.. ఈలోగా ఈ సినిమా చర్చ నా జీవితం లోంచి వెళ్లలేదు.. పాత స్నేహితురాళ్లు ఎప్పుడు కలిసినా ఇదే గొడవ.. నీకు మరీ చాదస్తం! అని.. నాకూ ఉక్రోశం వచ్చి మూడు సార్లు చూశా.. అబ్బే నా అభిప్రాయం మారట్లేదు. మా వారు అంతకు మునుపు చూడలేదట ఆయనా ఈ సినిమా కి ఫాన్ అయిపోయారు. మా అత్తగారూ భాష పెద్దగా అర్థం కాకపోయినా ‘చాలా బాగున్నట్టుంది ఈ సినిమా ‘ అని సినిమా అభిమానుల సంఘం లో మెంబర్ షిప్ తీర్థం పుచ్చేసుకున్నారు. పైగా.. ఇంత మంచి సినిమా పరిచయం చేసినందుకు నా మీద అభిమానం కాస్త పెరిగిందేమో కూడానూ. ఈ విషయం ఎప్పుడో ఎవరికో మా అత్తగారు చెప్తే.. వాళ్లు నా పుట్టినరోజు సందర్భం గా ఈ సినిమా DVD కొని ప్రేమ గా ఇచ్చారు. ఇంకేం? బోర్ కొట్టినప్పుడల్లా ఇంట్లో ఈ సినిమా చూసేయటం!!.. నాకూ పాటలూ, సరదా సన్నివేశాలూ ఇష్టమే కానీ చాప కింద నీరు లాగా మా ఇంట్లో జరిగే ఒక కొత్త మార్పు ని నేను గ్రహించుకోలేక పోయాను.

 పిల్లలు!! ఒకరోజు పరీక్షలు అయిపోయిన సందర్భం గా ఇంట్లో కాస్త, సరదా గా పార్టీ ఏర్పాటు చేశాను. సినిమా చూస్తాం అంటే సరే అని DVD బాక్సు వాళ్ల దగ్గర పెట్టి వెళ్తే ఆరేళ్ల నుండీ పదకొండేళ్ల అమ్మాయిలు ఒక పదిహేను మంది ఈ సినిమా చూస్తామని.. ఆశ్చర్యం వేసింది. వార్నీ.. ఈ జెనరేషన్ పిల్లలకి కూడా నచ్చుతుందా? వద్దు.. వేరేది చూడండన్నా. లేదూ.. ఇదే చూస్తాం.. అని అందరూ! చేసేది లేక సరే అని వాళ్ల మాటలు విందాం అని కూర్చున్నా కొద్ది దూరంలో.


ఒక పాప అంటోంది. ‘ He is very cute nah?’ ‘ఆహా!’ అనుకున్నా.


‘Actually you know Kajol is better looking than Rani. Wonder why Shahrukh prefers her..’ ‘వార్నీ..’ అనుకున్నా.


ఇంకో అమ్మాయి ఆరిందాలా సమాధానం చెప్పేస్తోంది.. ‘She is boyish! not at all like a girl..you know..’ ‘వామ్మో’ అనుకున్నా....

కాజోల్ వెళ్లి పోతోంది. రైల్లోంచి చున్నీ గాల్లోకి ఎగరేసింది.. రాణీ అందుకుంది.. ‘Why is she giving away her chunnee?’ ఒక పిల్ల దౌట్.. ‘It is symbolic! It means she is giving away her boyfriend to Rani’ ‘ఓర్నాయనోయ్’ నా రియాక్షన్!

సినిమాలో షారుఖ్ కూతురు తల్లి రాసిన ఉత్తరం చదవటం ఆపి కళ్ళు తుడుచుకుంది. పిల్లలూ అంతే!! సినిమాలో పిల్ల లాగా ఈ పిల్లలు కూడా కాజోల్, షారుఖ్ తిరిగి కలుసుకుంటే చూడాలని కళ్లల్లో కోటి ఆశలు.. నాకేమో గంగవెర్రులెత్తుతోంది ఒక పక్క!! ఇంకా నయం కాసేపుంటే అలాంటి అవకాశం తమకు రాలేదని బాధ పడతారేమో ఈ పిల్లలు..


ఈలోగా..షారుఖ్ చెప్తున్నాడు. కాజోల్ లక్షణాలు.. వాస్తవానికి కాజోల్ పూర్తి గా మారిపోయింది. మొదటి సారి చూసే పిల్లలు ‘థాంక్ గాడ్’ ‘Now he will like her.. Oh wow she is getting engaged  to Salman Oh no! ‘ ముందు గా చూసేసిన పిల్లలు ‘No worries! wedding gets postponed. In the meanwhile Shahrukh will get her!’ ఇంక ఆగలేక పోయా.. ఈ సినిమా వద్దు.. చిన్నపిల్లలవి చూడండి. లేదా.. వేరే పనులేమైనా చూసుకోండి.అని గద్దించాను.


తర్వాత నెమ్మదిగా ఎక్కడో తోసేశా DVD ని. పిల్లలు చూసి చాలా కాలమైంది. ఏదో ఆఫీస్ లో పెద్ద ఎమర్జెన్సీ.. పగలు రాత్రి ఏకం చేసి మరీ పని చేయాల్సి వచ్చింది. ఆదివారం ఉదయానికి చిత్తడి అయిపోయా. మొన్న రెండు సార్లు కాస్త గంభీరమైన సినిమాలకి తీసుకెళ్లి పిల్లల్ని ఇబ్బంది పెట్టాం. ఈరోజు పిల్లల్ని 3D సినిమా ట చూపిద్దామా? అని మావారడిగారు. నాకు అస్సలూ ఓపిక లేదు. వద్దు బాబూ.. TV లో చూద్దాం ఏదైనా..అని చానెళ్లు తిప్పుతున్నాం. ‘క్యా కరూ హాయే కుచ్ కుచ్...హోతాహై’.. పాట.. ‘ఓహ్ అంజలి సినిమా వస్తోంది అక్కా! ‘ అని మా చిన్నది. ‘అవునా? వస్తున్నా! ‘ అని పెద్దది.


బద్ధకం ఒక్కసారిగా వదిలిపోయింది. ‘పదండి పదండి.. సినిమాకి వెళ్దాం. టీవీ కట్టేయండి..’ అని బయల్దేరదీసాను అందర్నీ..


అవునూ.. నాకూ, రాం గోపాల్ వర్మ కీ మాత్రమేనా? ఇలాగ? ఎవరైనా ఉన్నారా ఇంకా ఈ సినిమా నచ్చని వారు?