గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు... రాధా మామియార్, సెంథిల్ మామ

“రాధా మామీ వస్తోంది.. లోపలకి పోదాం. లేకపోతే అరగంట దాకా వదలదు!! పద పద.. “..అని గబుక్కున ఇంట్లోకి లాక్కెళ్లి పోయింది రెండో నంబరావిడ.. అతి లాఘవం గా మిగిలిన జనాలు కూడా ఆవిడకి కనబడకుండా అందరూ భాగో అని తలుపులేసేసుకున్నారు..

(రాధక్క - మైత్రి)

‘అరే.. ఎవరబ్బా..ఆవిడ.. అంతలా హడిలిపోతున్నారు జనాలు’ అనుకుని కర్టెన్ లోంచి నెమ్మది గా తొంగి చూశాను. జుట్టుకి మైదాకు పెట్టి పెట్టి ఎర్రగా ఉంది. కాస్త భారీ మనిషి ముసలావిడ.. రోడ్డు మీద కొద్దిగా బాలన్స్ చేసుకుంటూ నడుస్తోంది.. నాకెప్పుడూ ఆవిడ తో మాట్లాడే సందర్భం రాలేదు.. నేను ఇక్కడ దిగే సమయానికి ఆవిడ కోడలి డెలివరీ కి అమెరికా వెళ్లిందట. అందువల్ల పరిచయ భాగ్యం కలగలేదు.

తర్వాత తీరిగ్గా కాస్త తెహ్కీకాత్ చేస్తే బయట పడ్డ విషయాలు.. రాధా మామియార్ కి కనీసం అరవయ్యయిదు వయసు. ఆవిడ భర్త సెంథిల్ గారికి ఓ డెబ్భై ఉంటుంది. కొడుకులు ముగ్గురూ ఖండానికొక్కరు గా వెళ్లి సెటిల్ అయ్యారు. ప్రతి సంవత్సరం,.. లండన్ కో, ఆస్టేలియాకో, అమెరికా కో ప్రయాణం కడుతూనే ఉంటారు భార్యా భర్తలు. కాలనీ లో ఉన్నప్పుడు వాళ్లని భరించడం మానవ జాతి తరం కాదు.

సెంథిల్ మామ రహస్యం చెప్తే మా నలభై ఇళ్లవాళ్లకీ మైక్ లో చెప్పినట్టు ఉంటుంది. ఇక గళమెత్తి ఏదైనా పద్యం అందుకుంటే చిన్నస్వామి స్టేడియం వాళ్లు మైకూ, స్పీకరుల్లాంటి ఖర్చులు లేకుండా ఈయన చేతే అక్కడ క్రికెట్ మాచిలకి కామెంటరీలు చెప్పించీగలరు. ఇక రాధా మామియార్ కి తను పెద్దదాన్ని అని ఒప్పుకోవడం ఇష్టం ఉండదు..ఇరవైల్లో, ముప్ఫైల్లో ఉన్న ఆడవాళ్ల తో అక్కా అని పిలిపించుకోవాలని బాగా తహ తహ. విధి వశాత్తూ రోజు లో ఏ సమయం లో ఎక్కడ కనిపించినా.. ఇక కనీసం ఒక గంట ఇంక ఆవిడ వదలరు.. గడగడా మాట్లాడుతూనే ఉంటుంది.

ఈ విషయాలు విన్నాకా నేను ప్రత్యేకం గా ఆవిడ తో పరిచయం పెంచుకోవాలని ప్రయత్నించలేదు. రోడ్డు మీద కనిపించినప్పుడు పలకరింపు గా ఒక చిరు నవ్వు., ఎవరో తోస్తే వంచినట్టు తలని అరక్షణం దించి, ఏదో పని మీద వెళ్తున్నట్టు ఉరుకులూ పరుగులూ పెట్టడం. మావారు మేనేజ్మెంట్ కమిటీ లో ఉండటం వల్ల సెంథిల్ మామ మాత్రం ఆ సంవత్సరం కోశాధికారి గా పనిచేయడం వల్ల చాలా సార్లు ఇంటికి వచ్చి ఏవో డబ్బుల లెక్కలు మాట్లాడుకోవడం మాత్రం జరిగేది. ఆయన మొదట్లో వచ్చి మాట్లాడేప్పుడు మావారి ని ఎందుకు అంతలా అరుస్తున్నారు అని ఒకటి కి పది సార్లు తొంగి చూసి, కొన్నాళ్లకి ఆయన తీరే అంత అని అర్థమయ్యాకా పట్టించుకోవడం మానేశాను.

ఈలోగా పంద్రాగస్తు వచ్చేసింది. మరి పొద్దున్నే ఖచ్చితం గా ఎనిమిది కల్లా జండా ఎగరేద్దామని నిర్ణయించుకుని అందరం ఠంచన్ గా తొమ్మిదీ, తొమ్మిదీ పదికి బద్ధకం గా జండా కర్ర దగ్గర నుంచున్నాము. ఈలోగా గున గునా నడుస్తూ రాధా మామీ.. ఆవిడని చూసి అప్పడిదాకా ముఖం గంటు పెట్టుకున్న వాళ్లు ఆవిడని చుట్టు ముట్టేసి ‘బాగున్నారా మామీ.. కనిపించడం మానేసారే? ‘ అని కుశలం అడుగుతుంటే ముక్కున వేలేసుకోవడం నా వంతైంది. ఆవిడ తీవ్రం గా ‘ఎనిమిది గంటలకి రమ్మంటే సంవత్సరానికి రెండు సార్లు కూడా స్నానాలు చేసి ఇక్కడకి రాలేరా? నేను ఇది మూడోసారి రావడం.. ఒక్కరూ లేరని వెనక్కి పోవడం.. ఏంటమ్మా? ఒక్క పూట కాస్త ఉదయమే లేవ లేరా? మీరే ఇలాగైతే మీ పిల్లలకి ఏం క్రమశిక్షణ నేర్పుతారు? ‘ అని అందరి మీదా విరుచుక పడింది.


నాకు భలే కిక్ వచ్చింది. నేనూ పిల్లలకి అల్పాహారం పెట్టేసి హడావిడి లో ఉదయం చాయ్ కూడా మానుకుని జెండా కర్ర దగ్గర పడిగాపులు కాస్తుంటే.. నాకూ ఇంచుమించు అదేస్థాయి అసహనం వచ్చింది. కానీ ఆవిడ లా బయట పడక నోరు మూసుకుని కృత్రిమ చిరునవ్వు అతికించుకుని తిరుగుతున్నాను. ఆవిడ వాక్ప్రవాహానికి అడ్డు వేయడానికే అన్నట్టు జండా ఎగరేసే కార్యక్రమం మొదలై పోయింది. పదకొండు గంటలకి మళ్లీ అందరూ కలవాలనీ, అప్పుడు అంత్యాక్షరీ, క్రికెట్ కార్యక్రమాల తర్వాత భోజనాలనీ నిర్ణయించుకుని అందరూ ఎవరిళ్ళకి వాళ్లు బయల్దేరారు. పిల్లలు, మావారు క్రికెట్ వైపు వెళ్లడం తో, నేనూ ఏదైనా టిఫిన్ తినేసి హాయిగా మాంచి పుస్తకమో, లేక టీవీ లో సినిమాయో చూద్దామని ఉత్సాహం గా ఇంటికేసి అడుగులేస్తుంటే, వెనక నుంచి ‘కృష్ణా.. ఉదయపు కాఫీ తాగలేదన్నావు కదా ఇంకా? నీతో ఈ రోజు పరిచయం సందర్భం గా ఫిల్టర్ కాఫీ పెడతాను మా ఇంటికి పద..’ అని మొహమాట పెట్టేసింది రాధా మామీ.


సరిగ్గా పని చేయనప్పుడు కాబిన్ లోకి .మేనేజర్ వెనక వెళ్తున్న ఉద్యోగి వెళ్తుంటే మిగిలిన వాళ్లు చూసినట్లు కొంతమంది జాలిగా, కొంతమంది ‘బాగా అయ్యింది దీనికి’ అన్నట్టు చూస్తున్నారు. నాకూ కొద్దిగా బెరుకు గా అనిపించింది.. ఇంట్లోకి వస్తూనే గమనించింది.. హాల్లో రకరకాల పత్రికలు చిందర వందర గా.. ఒక పక్క బల్ల నిండా మందులే. ఇంకో పక్క తాగేసిన కాఫీ కప్పులు.. మడత పెట్టాల్సిన బట్టలు. వంటింట్లో కి నడిస్తే అక్కడ సింక్ నిండా అంట్లు, పొయ్యి మీద ఉదయం పొంగిన పాల తాలూకు మరకలు, రాత్రి మూకుడు లోంచి ఎగిరి తప్పించుకున్న తాళింపు గింజలు.. అరుగు నిండా సామాన్లు.. ఆవిడ ఏమాత్రం సిగ్గు పడకుండా ఫిల్టర్ కాఫీ కప్పులోకి పోసి ‘పద..హాల్లో కూర్చుందాం.. ఇక్కడ చాలా సఫోకేటింగ్ గా ఉంది.. ‘ నన్ను సోఫాల్లోంచి పత్రికలని ఓ వైపు తోసుకొమ్మని, ఆవిడ బట్టల మూటని దీవాన్ మీదకి పెట్టి కబుర్లు చెప్పడం మొదలు పెట్టింది. చక్కటి ఆంగ్లం.

ఐదు నిమిషాల్లోనే ఆవిడ అద్భుతమైనభాషా జ్ఞానం నాకు అవగతమైంది. ఇంకో పది నిమిషాలకి ఆవిడకి సంగీతం లో ప్రవేశం ఉందనీ, మొక్కలంటే ప్రాణమనీ, ఈ వయసు లో పది కిలోమీటర్లు వెళ్లి సంగీతం నేర్చుకుంటుందనీ, చిన్న స్కూల్లో ఆంగ్లం, లెక్కలూ చెప్తుందనీ, అప్పుడప్పుడూ ఆడపిల్లల సంక్షేమ హాస్టల్ లో వాలంటీరింగ్ చేస్తుందనీ అర్థమైంది.

వచ్చేసేముందు అన్నాను... 'రాధా మామీ,.. ఇంత చక్కటి ఇంగ్లిష్ ఎలా మాట్లాడుతున్నారు? ఒక పక్క తమిళ్, ఇంగ్లిష్ పెద్ద పెద్ద నవల్లు చదువుతున్నారు.. ఒక పక్క భజన సంఘాలు, పూజలు..కిట్టీ పార్టీలు, సాంఘిక సంక్షేమ కార్యక్రమాల్లో ఆసక్తి.. ఇదంతా చేయటానికి ఎంత ఓపిక, ఆసక్తి ఉండాలి.. మీరు చాలా యూనీక్ పర్సన్ '

వెంటనే.. ఆవిడకి ముఖం లో అప్రసన్నత ఆవహించింది. 'నన్ను మామీ అనద్దు. పేర్లతో పిలుచుకుందాం. నన్ను రాధా అని పిలువు. లేదా.. నీకన్నా పెద్ద కాబట్టి రాధక్కా /రాధాజీ అని పిలిచినా ఓకే.. ' నేను ‘అలాగే అలాగే ‘అని కంగారు గా అనేశాను. ఆవిడ కూడా తగ్గి ‘నేను సింగపూర్ లో పుట్టి పెరిగాను. నాకు 18 ఏళ్లు వచ్చేసరికి మా నాన్నగారికి జబ్బు చేసి అర్జెంట్ గా పెళ్లి చేసేస్తే బాధ్యత అయిపోతుందని మెడిసిన్ చదువుతున్న నన్ను బలవంతం గా మీ అంకుల్ కి ఇచ్చి పెళ్లి చేసేశారు. ఆయన ఇండియా కి వచ్చేసి ‘నువ్వు వస్తే రా.. నేను మాత్రం విదేశాల్లో ఉండే ప్రసక్తే లేదు..’ అనడం తో చదువు ఆపేసి వచ్చేయాల్సివచ్చింది. ఈలోగా వరసగా ముగ్గురు పిల్లలు.. ‘ అనేసి ఆపేసింది.

తర్వాత ‘చూడు ఇల్లు.. It’s all mess. Clean & neat house is a sign of a wasted life’ అని నమ్ముతాను. నాకున్న ప్రతి క్షణాన్నీ నాకిష్టం వచ్చినట్లు గడపటానికి ఇష్టపడతాను’ అందావిడ.

ఆరోజు అంత్యాక్షరీ లో ఎవ్వర్నీ పాడనీయకుండా ఆవిడే అన్నీ పాడేసిందనీ, ఎవ్వరికీ మాట్లాడే చాన్స్ ఇవ్వకుండా ఆవిడే మాట్లాడేస్తోందనీ అందరూ విసుక్కుంటూనే ఉన్నారు. తర్వాత ఆవిడ నన్నూ ఎప్పుడూ వదిలేది కాదు. ఎప్పుడో స్కూల్లో కడుపు నొప్పి సాకు తర్వాత, మళ్లీ ఆవిడ తో కబుర్లకి ‘మీటింగ్ ఉంది.. పిల్లలకి పరీక్షలు.. చుట్టాలొస్తున్నారు.. ‘ లాంటి సాకులు చెప్పి తప్పించుకోవడం లో Expert అయిపోయాను. తోట పని చేసుకుంటున్నా, ఎవరితోననైనా కబుర్లు చెప్తున్నట్టు కనిపించినా అంతే సంగతులు. ఖాళీ గానే ఉన్నావు కదా అని ‘రాధక్క’ నుంచి అలా కబుర్లు జీవనది ప్రవహిస్తూనే ఉండేది. అప్పుడప్పుడూ కొత్తరకం సాంబారు. పోరియల్, కేకులు, పాస్తా లూ తెచ్చి ఇస్తూ ఉండేది.  నాకు ఆవిడ ని తప్పించుకు తిరిగే ప్రణాళికలేయడం దినచర్య లో భాగమైపోయింది.

(సెంథిల్ మామ - ధాత్రి)

ఈలోగా సెంథిల్ గారిమీద అందరూ విసుక్కోవడం విపరీతమైపోయింది. ఆటోలో మోటారు బాగుచేయించుకుని వచ్చిన కాలనీ సిబ్బంది ని ‘ఆటో ఫేర్ కి రసీదు ఇస్తే కానీ బిల్లు పాస్ చేయననీ, అలాగే కాలనీ లో నాలుగు మొక్కలేస్తే.. ఛీప్ గా వస్తున్నాయని రాసీదులివ్వని చోట కొన్నారని తెలిసి డబ్బులు రిలీజ్ చేయలేదని ఒక గొడవ.. అంతకుముందు పని చేసిన కోశాగారాధికారి రిజిస్టర్ లో బాలన్స్ షీట్ సరిగ్గా టాలీ అవలేదని.. కాలనీ వాసులు నీళ్లు ఎక్కువ వాడేస్తున్నారని విమర్శిస్తున్నాడని ఎప్పుడూ ఆయన నిరంకుశ ధోరణి చర్చలే. అన్నింటికీ మించి ఆయన కసురుకున్నట్టు మాట్లాడటం మాత్రం తెల్ల కాలర్ ఉద్యోగులెవ్వరికీ కిట్టక అంతా లబలబ లాడిపోయారు.


ఆయన టర్మ్ అయ్యేసరికి ఆయనకి కాలనీ నిండా విరోధులే. ఆవిడ ని చూస్తే చాలు పరుగున ఇంట్లోకెళ్ళి తలుపులేసుకునే వారే ఎక్కువ. నేను మాత్రం ప్రతి ఆగస్టు 15 కీ, జనవరి 26 కీ ఆవిడ ఇంట్లో ఫిల్టర్ కాఫీ కార్యక్రమం మాత్రం వదల్లేదు. ఆవిడ పుస్తక పరిజ్ఞానం, సంగీతం విజ్ఞానం, సామాజిక స్పృహ .. వహ్వా..వహ్వా.. కానీ ఇలాగ అందరినీ ఊదరకొట్టకుండా ఉంటే ఎంత బాగుండు? అని రోజూ అనుకునేదాన్ని.

ఈలోగా.. ఓరోజు రాధా మామీ కింద పడిందని, కాలు ఎత్తలేక పోతోందని విన్నాను. ఆవిడ ఉంటే విముఖత వదిలి అందరూ తండోపతండాలు గా వెళ్లి పలకరించి వచ్చాం. నాకు ఎక్కువ కుదరకపోయినా.. చాలా మంది ఆవిడకి వంటావిడ కుదిరేలోపల కూరో, కుమ్మో అన్నంతో ఇచ్చి రావడం అలవాటు చేసుకున్నారు. ఆవిడ ధోరణి లో మార్పు లేదని, ఇంకా కబుర్లతో వాయిస్తూనే ఉందని విన్నాను. నేనూ సాయంత్రం నడక చివ్వర్లో ఓ నిమిషం ఆగి పలకరించి పరిగెత్తుకొచ్చేసేదాన్ని. ఆవిడ ఎలాగైనా లేచి నడవాలని ఒక పట్టుదల తో ఉండేవారు. భయంకరమైన విల్ పవర్. ఓసారి వెళ్లినప్పుడు ‘ఇంకో నిమిషం ఉందా నీ దగ్గర కృష్ణా’ అని అడిగారావిడ. ‘ష్యూర్ చెప్పండి అక్కా..’ అంటే.. లోపల అల్మారా లో ఒక పాకెట్ లో చీరలున్నాయి. ఇలా తీసుకురా.. అందావిడ. సరేనని తెచ్చాను.. అన్నీ పరవమంది. పరిచాకా, నువ్వొకటి తీసుకో.. అంది.

‘బానే ఉంది. నాకెందుకు? అస్సలూ వద్దు’ అనేశాను. ‘లేదు. మీ అందరికీ ఇద్దామని.. తెప్పించాను..’ నా పిల్లలెవ్వరూ రాలేదు.. మీరే కదా నాకు ఇంత సహాయం చేశారు! మేము ఇక్కడినుంచి వెళ్లిపోతున్నాము.. వచ్చేవారం.’ అంది. ‘అయ్యో మనిపించింది.’ కానీ వాళ్లు వెళ్లేది సిటీ మధ్యలో అపార్ట్మెంట్ లో మొదటి అంతస్తు లోకి.. ఎదురుగా డాక్టర్, బొక్కెన కి తాడు కట్టి కిందకి వదిలితే కూరగాయలు, పచారీ కొట్టు సామాన్లు, చప్పట్లు కొట్టి పిలిస్తే ఆటో సదుపాయం,.. అపార్ట్ మెంట్ లో బోల్డు మంది సీనియర్ సిటిజన్లు..ఎదురింట్లో ఆవిడ అక్కగారి కొడుకు..

నిజమే అదే కదా కావాలి వాళ్లకి ఈ వయసులో.. రెండు కిలో మీటర్లు నడిస్తే కానీ బస్సు/ఆటో దొరకని చోటు, డాక్టర్ కావాలంటే అరగంట వెళ్ళాల్సి వస్తే.. ఉప్పు కి అరకిలో మీటర్, కాయగూరలకి రెండు కిలో మీటర్లు వెళ్లాల్సి వచ్చే చోట, తన అనుభవ సారాన్ని రంగరించిన కబుర్లు వినేందుకు మనిషి లేని చోటు.. ప్రేమ గా అదిలిస్తే, క్రమశిక్షణ, సిన్సియారిటీ ని బోధిస్తే ‘shouting/interfering ’ అనుకుని విసుక్కునే చోటు..

అది నందనవనమైతే ఏంటి? ఇల్లు విశాల భవనమైతే నేంటి..కాలుష్య రహితమైతే నేంటి.. “Good Decision, we will miss you Radhakkaa..’ అన్నాను.. మనస్పూర్థి గా.. ఆవిడ ఒకింత సిగ్గు గా.. ‘You are like my daughter.. Call me Radha maaami.. No akkaa business’ అనేసింది. సెంథిల్ మామ దగ్గర్నించి కూడా సెలవు తీసుకుని కొద్దిగా బరువు గా అనిపిస్తుండగా వచ్చేశాను.

ఇప్పుడు మా కమ్యూనిటీ లో శబ్ద కాలుష్యం తక్కువైంది బాబూ.. ఎవ్వరూ వచ్చి ఆపేసి కబుర్లు చెప్పేయరు. సమయపాలన గురించి లెక్చర్లు ఇవ్వరు. అకౌంట్లు మెయింటెయిన్ చేయడం గురించి నిలదీయరు.. కాలనీ నీళ్లు వృధా చేస్తే అడిగే వాళ్లుండరు. ఏంటో...చుట్టూ ప్రశాంతతే! అది తినూ, ఇది తాగూ.. అని బలవంత పెట్టేవారు లేరు. నాకు ఈసారి జనవరి 26 న కమ్మటి కాఫీ చేతికిచ్చి ఎవ్వరూ మిల్టన్ పొయెట్రీ, త్యాగరాయ కృతుల చర్చలు చేయరు. టీవీ లో ఏదో ఒక చానెల్ లో సుత్తి ప్రోగ్రాం హాయి గా ఎంజాయ్ చేయవచ్చు...

గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు - మా పచ్చ పిచ్చి కథ.

కొత్త ప్రెసిడెంట్ ఎన్నికలొచ్చేశాయి. అంటే ఈ ఎన్నికలు రివర్స్ అశ్వమేథ యాగం లాంటివి అన్నమాట. ప్రెసిడెంట్ కిరీటం పట్టుకుని పాత ప్రెసిడెంట్ దీనంగా, ఆశగా వీధి లో కాపు గాసి ఉండి, ఏమరుపాటు గా రోడ్డు మీదకి వచ్చిన మొదటి వ్యక్తి నెత్తి మీద పెట్టేసి, దాగుడు మూతల ఆట లో లాగా, ‘అంతే, అంతే! దొరికాడు కొత్త అద్యక్షుడు’ అని హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకోవటం.. (మరి వేరే ఎవరికీ పెద్దగా ఇంటరెస్ట్ ఉండదు గా?) అలాగ ‘బుక్కయి’ పోయిన (ఇరవయ్యోనంబరాయన) మా నూతన అద్యక్షుల వారు సాధారణం గా ఊర్లో ఉండరు, దేశాలు పట్టుకుని తిరుగుతూ ఉంటారు, అంటే ఆయన ఉద్యోగం అలాంటిది. “నా వల్ల మీకేం ఉపయోగం ఉండదు. మీకు ఏవైనా సమస్యలుంటే నేను అందుబాటు లో కూడా ఉండనే.. మరి నన్నెన్నుకుని మీరేం సాధిస్తారు? నన్నొదిలి పెట్టండి “ అని అత్యంత దయనీయకరం గా వేడుకున్నా.. “అబ్బే మేమంతా ఉన్నాం.. మీకు సహాయం చేస్తాం.. అదీ ఇదీ” అని సర్ది చెప్పి కిరీటాన్ని ఫెవికాల్ తో ఆయన తలకాయ మీద అంటించేశాం.. ముహూర్త బలం బాగున్నట్టుంది. ఆయన కి ఒక్కసారి గా కాలనీ వాసులకి ఏదో ఒకటి చేసి ‘చరిత్ర సృష్టించాలని ‘ దుగ్ధ మొదలైపోయింది.

ఈ లోగా ఒక రెండు మూడు నెలలు గా ఖాళీ గా ఉన్న నాలుగో నంబర్ ఇంట్లోకి కొత్త కుటుంబం దిగింది. పిల్లలు సంబరపడి సామాన్లు మోసుకొచ్చిన ట్రక్ వెనగ్గా పొలోమని వెళ్లి చూసి పెదవి విరిచి వచ్చేశారు. ఆ ఇంట్లో దిగిన వారికి పిల్లలు లేరట. పిల్లల్లా పెద్దవాళ్ళం ట్రక్ వెనక పరిగెత్తలేం, అలాగని క్యూరియాసింటీ చంపుకోలేము కదా.. రొటీన్ గా నడవటానికి వెళ్తున్నట్టు కళ్ళచివర నుండే ఎలాంటి సామాన్లున్నాయి, ఏంటి అని గమనించి వచ్చేశాం. లెదర్ సోఫాలూ, నగిషీల డిజైన్ల అల్మారాలూ, చెక్క సామాన్లూ అలాంటివి, వాళ్లింటికి వెళ్తే ఎలాగూ చూస్తాం కానీ, ముందర సామాన్లు దింపుతున్నప్పుడే చూస్తే ఎంత మజా అసలు!






ఆశ్చర్యం గా అలాంటివేవీ కనపడలేదు. అన్నీ మొక్కలే. రంగు రంగుల పూల మొక్కలు, బోన్సాయ్ చెట్లు, కూరగాయల మొక్కలు, తోట పనిముట్లు, ఎరువుల బస్తాలు... ఈలోగా నాలుగు రౌండ్లు నడిచేసరికి మట్టి,ఆకుపచ్చ రంగు బట్టలేసుకుని, పెద్ద ముక్కుపుడక, చాలా ఫాషనబుల్ గా ఒకావిడ వచ్చి పరిచయం చేసుకుంది. తనకి పర్యావరణ సరంక్షణ అంటే పిచ్చి అని, మొక్కలే తన ప్రపంచమనీ,.. చెప్పింది. చూస్తూ చూస్తుండగానే తన ఇల్లంతా ఆకుపచ్చగా మారిపోయింది. ఇంటి చుట్టూ పైనా, కిందా, ఇంట్లో కూడా ఎక్కడ చూసినా మొక్కలే. తలుపులకి నాచు రంగు వేయించింది. వంటింటికి ముదురాకు పచ్చా, హాల్లో లేతాకుపచ్చా.. పూజ గది కి చిలకాకు పచ్చా.. వేయించింది.

ఆమె స్పూర్థి తో కాలనీ వాసులకి ‘పచ్చ పిచ్చి’ ఒక్కసారి గా పట్టుకుంది. ఏ ఇంట్లో చూసినా కొత్తగా పూల కుండీలు, ఇంట్లో పెట్టుకునే మూలికలూ, ఎడారి మొక్కలూ, పాకే తీగలు, నారు మడులూ,పండ్ల మొక్కలూ, డాబాల మీద వాటర్ ప్రూఫ్ కోటింగులు వేయించి ఆకుకూరల మడులు, అబ్బబ్బ.. ఒక్కటని కాదు. వంటింట్లో మొదలుకుని స్నానాల గది దాకా మొక్కలతో, నిండి పోయాయి. అందరూ ఒక్కొక్కరు గా తోట పని కోసం ఒక బట్టలేంటి, చేతి తొడుగులు, పనిముట్లు, కొనేసుకున్నారు. శని,ఆదివారాల్లో ఇక కమ్యూనిటీ వాసులు ఉదయం నుండీ తోట పనే.. ఇల్లంతా నింపేసి, వాకిలంతా పరిచేసి, చోటు చాలక ఇంటి ముందు సొసైటీ వారు వేసిన చెట్టుకి కూడా ఏవో తీగలు పాకించేశారు. నేనూ ఒక సన్నజాజి తీగని పాకించాననుకోండి.


ఎక్కడ మొక్కలు తెచ్చారు, విత్తనాలు ఎక్కడ శ్రేష్ఠం, పేడ ఎక్కడ దొరుకుతుంది, ఎవ్వరింట్లోనూ కనిపించని అపురూపమైన మొక్కలు ఎక్కడ దొరుకుతాయి, అనేవే చర్చలు.. వారాంతాల్లో మాళ్ళూ, సినిమా హాళ్ళూ మానేసి అందరూ నర్సరీ ల చుట్టూ పరుగులెత్తారు..


మా కొత్త వైస్ ప్రెసిడెంట్ గారికి ఈ మాత్రం చాన్స్ ఇస్తే అల్లుకుపోడూ.. వెంటనే ఒక తోటపని నైపుణ్యం గల ‘కన్సల్టెంట్’ ని పిలిపించి గెస్ట్ లెక్చర్లు ఇప్పించేసాడు. ఆయన చెప్పినట్టు అందరూ వారి వారి ఇళ్ల వెనక పెద్ద గొయ్యి తవ్వి సేంద్రియ ఎరువు తయారీ చేయాలనే శపథాలు తీసేసుకున్నారు.. ట్రాక్టర్ల కొద్దీ పేడ వచ్చేసింది. ఇంట్లోంచి ప్రతి చిన్న వ్యర్థ పదార్థమూ గొయ్యి లోకే..


కొన్ని వారాలయ్యేసరికి అందరి ఇళ్లూ పాచ్చ్చ్చ్చ్గా.. నాలుగో నంబర్ ఆవిడంటే నిజమైన ఆసక్తి కాబట్టి ఎప్పుడూ మట్టి లోనే కాఫీ కప్పుతోనో, పేపర్ తోనో, పుస్తకం తీసుకునో.. కనిపిస్తూనే ఉండేది, కానీ, మిగిలిన వారు మాత్రం నెమ్మది గా ఒక్కొక్కరు గా తోట పని లోంచి తప్పించుకుని పని వాళ్ల మీద వదిలేశారు. అందరిళ్ళ ముందరా, ఒక్కసారి గా తోటమాలులకి గిరాకీ పెరిగిపోయింది.

మా ఇంట్లో కాసాయని ఏదో ఒకటి ఇంకోళ్ళకి సగర్వం గా పంపుకోవటం,.. ‘ఇన్ని చిక్కుడు కాయలు ఏం చేసుకుంటాం.బాబూ..’ అని విసుక్కోవటాలూ.. మొదలైంది. మామూలు మొక్కలూ, విత్తనాలూ, ఒకళ్లకొకరు ఇచ్చుకున్నా, ఫలానా మొక్క వాళ్లింట్లో తప్ప దొరకదని అనిపించుకోవాలనే యావ అందరికీ ఎక్కువైపోయింది. ఇక వాకింగ్ లో మా ఆడవారికి మంచి మసాలా దొరికినట్టయింది. ‘రోజూ చూస్తున్నాను. తొమ్మిదో నంబరావిడ వాళ్ల టమాటా మొక్కలు ఎండిపోయి ‘సైజ్ జీరో కరీనా ‘ ల్లా కనిపించాయి. మరి ఇన్ని నవ నవ లాడే టమాటాలు తెచ్చి మాకు ఎక్కువయ్యాయి అని ఎలా ఇస్తోంది.. బజార్ నుండి కొనే ఇస్తోంది.’ అని రహస్యాలని చేదించిన వారు కొందరు..





మా మామిడి చెట్టు కన్నా మీ మామిడి చెట్టుకి ఎక్కువ పళ్లెలా వచ్చాయని కుళ్లుకునేవారు కొందరైతే, మేకులు కొడితే జామచెట్టు విరగకాస్తుందని, పాత తోలు చెప్పుతో కొడితే నిమ్మచెట్టు రెపరెప లాడుతూ ఎదుగుతుందని.. సెలవిచ్చిన వారు కొందరు. నేనూ ఒక ‘బలహీన క్షణం’ లో పాత చెప్పు తీసి కొడదామా అనుకుని, తర్వాత తీరిగ్గా సిగ్గు పడి నిమ్మచెట్టు కాయకపోతే, పోయే.. మొక్కని చెప్పు తో కొట్టే సమస్యే లేదని ఊరుకున్నాను.


ఆరో నంబర్ ఆవిడ ఆరోజు పొరపాటున ఓ తొండ మీద కాలేసింది.. తర్వాత ఆవిడ చేసింది భరత నాట్యమో, బ్రేక్ డాన్సో ఇప్పటికీ ఎవరూ తేల్చుకోలేక పోయారనుకోండి.. మూడో నంబర్ ఆయన బట్టల అలమర లో ఒక ఎలక దూరింది.. గొయ్యి లో కుళ్లిన కూరగాయల వాసన కాస్త కష్టమై ఎరువు తయారీ ఇంచు మించు అందరిళ్ళల్లోనూ ఆగింది. పూలు,ఆకులూ చెత్తా పడుతున్నాయని ఒకరు, ఇళ్లు బురదవుతోందని కొందరు, ఎలర్జీలు అన్న సాకు తో కొందరు, కాపు కొచ్చిన కూరల్ని,పాదులని పందికొక్కులు మిగల్చట్లేదని కొందరు, పిట్టలు కాపురం పెట్టి ‘ఆగం ఆగం’ చేస్తున్నాయని మరి కొందరు ఏదైతేనేం మొక్కలు తగ్గించేశారు.

ఛత్రపతి శివాజీ తల్లి గారు ఓసారి అంతఃపురం కిటికీ దగ్గర దువ్వుకుంటూ ‘కాజువల్’ గా చూస్తే.. అల్లంత దూరాన మొఘల్ చక్రవర్తి ఔరంగజేబు ఆక్రమించిన ‘సింహగ ఢ్’ కోట కనిపించిందిట. ఆవిడ ఆక్రోశం తో కొడుకుని పిలిపించి మళ్లీ సింహగ ఢ్ ని మన ఆధీనం లోకి తెచ్చుకోవాలని ఆదేశించిందిట. ఆయన మరుక్షణం, కుమారుడి పెళ్లి ప్రయత్నాల్లో ఉన్న తానాజీ ని పిలిపించి తల్లి ఆదేశం చెప్పి కోటని గెలుచుకుని రమ్మన్నాడట.


అలాగ మా గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కి ఛత్రపతి, ధర్మప్రభువులు, ప్రెసిడెంట్ గారి తల్లి వచ్చి.. బాల్కనీ లో చాయ్ చప్పరిస్తూ ‘ఈ చెట్లేంటి? ఈ వాలకం ఏంటి? సొసైటీ వేసిన చెట్లని కొమ్మలు కొట్టించి చెట్టు మూలం దగ్గరున్న చిన్న మొక్కలనీ, తీగలనీ పీకించేయి.. ‘ అని ‘ఆర్డర్లు’ జారీ చేసేసింది.


అంతే.. మాతృవాక్య పరిపాలన ఏనాడూ తప్పని మా అద్యక్షుల వారు వెంటనే ఒక ఈ మెయిల్ పంపి కాలనీ వాసులు గగ్గోలు పెడుతున్నా అన్ని చెట్ల బేస్ లు శుభ్రపరిపించాడు. చెట్ల కొమ్మలు కొట్టించాడు.. దానితో నిజమైన ‘పచ్చ పిచ్చి’ ఉన్న వాళ్లు కన్నీరు కార్చి, కవితలు రాసి ఈ మెయిళ్ళు పంపుకుని ఆందోళనలకి దిగి కుమిలి కుమిలి కృశించగా.. ‘అబ్బ! వెలుతురొచ్చినట్టయ్యిందని’ మిగిలిన తాత్కాలిక హరిత ప్రేమికులు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.. కార్ పోర్టికోల మీద పాకించిన తీగల్ని పీకి పారేసి, రూల్ ప్రకారం కంపల్సరీ గా ఉంచాల్సిన లాన్ మాత్రం మిగిల్చి, చుట్టూ గచ్చు చేయించుకుని ‘నీటు’ గా చేసుకుని గత స్మృతులని నెమ్మదిగా మరిచిపోయారు. మరి కొందరు కాస్త నీటి కరువు వచ్చినప్పుడు ‘మనకే లేనిది.. మొక్కలకెక్కడి నుంచి తెస్తా’ మంటూ మానేశారు..


అయితే, తోటమాలి మీద ఆధారపడేవారూ, మొక్కల ప్రేమికులూ, వాళ్ల ఇళ్లని ఇంకా ఆకు పచ్చగా దివ్యం గా ఉంచుతూనే ఉన్నారు. నీరు లేకపోనీ, కూరలు కడిగిన నీరో, వార్చిన గంజో, ఇంకా గతి లేకపోతే బట్టలుతికిన నీరైనా మొక్కలకి పెట్టుకుంటూ కాలక్షేపం చేస్తూనే ఉన్నారు.. అదండీ మా హరిత విప్లవం కథా కమామీషూ..

గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు - I am ok, You are not ok!

ఆగస్ట్ పదిహేను మళ్లీ వచ్చేస్తోందా? ఈలోగా మొన్నటి చబ్బీస్ జనవరి గురించి మాట్లాడుకుపోతే.. మరీ కొత్తావకాయ పెట్టాక పాత సంవత్సరం ప్లాస్టిక్ డబ్బాలో పెట్టి, ఎండిన, రంగు మారిన ఆవకాయ లాంటి కబుర్లయిపోతాయి కదా.. అసలే ఇప్పటికే లేట్ లెండి.

మొన్న క్రిస్ మస్ సెలవలకి ముందుగా ప్లాన్ చేసుకున్న కుటుంబాలు ఎంచక్కా వెకేషన్లకి పరిగెడితే.. కాలనీ బోసిపోయింది. ఎక్కడికీ టికెట్లు దొరకక ఉద్యాన నగరి లోనే ఉండిపోయిన వారు క్రెడిట్ కార్డ్ మాగ్నెటిక్ స్ట్రిప్ గీతలు పడేంత వరకూ గీకి గీకి అస్సలూ అవసరం లేని వస్తువులన్నీ తెగ కొనేసి, రిలీజ్ చేసిన సినిమాల్లో కాస్త 'గుడ్డిలో మెల్ల ' అనిపించినవి చూసి తలనొప్పులు తెచ్చుకుని కచ్చ గా తీరిగ్గా ఉన్నారేమో.. గొడవలు అక్కడ రాజుకున్నాయి.

ముప్ఫయ్యవ నంబర్ ఆయన కి కాలనీ లో సీనియర్ సిటిజన్లకీ మొదటి గొడవ.. రాత్రుళ్లు గాట్టిగా మాట్లాడుతూ వాకింగ్ చేస్తున్నారు. దాని వల్ల పడుకోవటానికి కష్టం గా ఉంది.. అని. ఇదేమైనా బౌద్ధుల/జైనుల ఆశ్రమమా మౌనం గా నడవటానికి? అంతగా కష్టం గా ఉంటే చెవిలో దూది పెట్టుకుని పడుకోండి.. అని పెద్దవాళ్లు విసుక్కున్నారు. కాలనీ మెయిలర్ భగ భగ మంది. ఈ-మేయిలాస్త్రాలు విసురుకున్నారు..

నాలుగో నంబర్ ఆవిడ పూల తీగ విరగ బూసి ఎండుటాకులూ, పూలూ ఐదో నంబరాయన వాకిట్లో పడుతున్నాయట. సరే అని ఆవిడ రోజూ పనమ్మాయి ని అటువైపు కూడా చీపురు వేయమని పురమాయించింది. కానీ.. మాకు చీకటవుతోంది.. కాస్త అరటి చెట్లు కొట్టించేయండి.. అన్న మాట వింటూనే గయ్యి మని లేచిందీవిడ. మీ ఇంట్లో పాలు తాగి పిల్లి మా ఇల్లు పాడు చేస్తోంది. అని ఎదురు దాడి చేసింది. దానికి 'మేము మాత్రమే దానికి పాలు పోస్తున్నామని రుజువేంటి.. వేరే ఏ ఇంట్లోనూ అది తిండి ముట్టదని ప్రూవ్ చేస్తే నేనే వచ్చి అంతా శుభ్రపరుస్తాను. అని ఈయనా చాలెంజ్ విసిరాడు. ఫలితం.. మాటలాగిపోయాయి. పిల్లి మీదా, కాకి మీదా పేర్లు పెట్టుకుని కాస్త వాగ్యుద్ధాలు..

ఇరవై ఎనిమిదో ఆయనకి పండక్కైనా, తద్దినానికైనా షార్ట్స్ లోనే తిరగటం అలవాటు. ఆగస్టు పదిహేనుకీ అవే కురుచ వస్త్రాలతో జండా వందనం చేశాడని, ఇరవయ్యొకటవ ఇంటాయన మనోభావాలు దెబ్బదిన్నాయి. కనీసం గణతంత్ర దినోత్సవం రోజున పధ్ధతి పాటించాలని ప్రతిపాదిస్తూ ఒక మెయిల్. 'చాట్! నన్నంటాడా? అయినా ఆయనకేం దేశభక్తి ఉండేడ్సింది? నాది RSS. నేను క్రమశిక్షణ కలిగిన స్వయం సేవక్ ని. నన్నింత మాటన్నాక నేను రాను. మీరే చేసుకోండి.. పధ్ధతి గా ..' అని అలిగి అటకెక్కాడు.


పిల్లల నాటకాల్లో వాళ్ల పిల్లలకి ప్రాముఖ్యత లేని పాత్ర లిచ్చారనీ, నాట్యం లో వెనక వరస లో నిలబెట్టారనీ.. స్పీచ్ అవకాశం వాళ్ల పిల్లలకి ఇవ్వలేదనీ.. ఇలాగ తల్లుల గొడవలు.

పిల్లలకి మ్యూజిక్ బాండ్ ఏర్పాటు చేసారు. మా కాంప్లెక్స్ లో ఒకప్పటి ఒక కాలేజ్ సూపర్ స్టార్, ప్రస్తుతపు మామూలు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్/తండ్రి. అందరూ ఎంతో ఉత్సాహం గా మొదలు పెట్టారు. రోజూ ప్రాక్తీసే. ఇంకో రెండు రోజుల్లో ఫంక్షన్ అనేసరికి మూడు మైకులు ఉంటాయనగానే.. మైక్ నాకు ఉండాలని, అబ్బే నా గొంతు బాగుంది నాకే ఉండాలని పిల్లల కస్సు బస్సులు. తల్లుల రికమెండేషన్, గొడవలూ..


పెసిడెంట్ గారికీ తొమ్మిదో నంబర్ ఆయన కీ పచ్చ గడ్డి వేస్తే భగ్గుమంటుందని ప్రతీతి. తొమ్మిదో నంబర్ ఆయన పూల కుండీలు తెప్పించి ఇంటి బయట రోడ్డుకి దగ్గర గా పెట్టించి తోటమాలి లేడని ఆఫీస్ కెళ్లి వచ్చేసరికి 'ఎన్నాళ్ళకి దొరికావు !' అని ఆనందంగా ఆ కుండీలు తీయించి లోపల పెట్టించి పెద్ద మెయిల్ పంపారాయన. దానికి తొమ్మిదయన నిప్పులు దొక్కిన వాడిలా చిందులేస్తూ.. ఆవేశపడి వెళ్తే పెసిడెంట్ గారు ఊర్లో లేరని తెలిసింది. దానితో ఆయన కుతకుత లాడుతున్నాడు. అవకాశం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు.


ఇలాగ హై వోల్టేజ్ ట్రాన్స్ ఫార్మర్ పక్కన ఉన్నట్టు .. కాలనీ లో గంభీర మైన వాతావరణం. కొంత మంది మరీ సెన్సిటివ్ తల్లి దండ్రులు పిల్లల్ని కూడా కలవనీయకుండా అడ్డుకుని గొడవల్ని ఇంకో ఎత్తుకి తీసుకెళ్లారు.

ఈ పండుగ ప్రిపరేషన్లకి మాత్రం నన్ను ఎంత మంచి మనసున్న దానిననీ, అద్భుతమైన నైబరనీ, అత్యంత రుచికరమైన వంటలు చేస్తాననీ, అందర్నీ కలుపుకుపోయే స్వచ్చమైన స్వభావమనీ, ఇంకా ఎన్నో రకాలు గా కృష్ణ సహస్ర నామాలు చదివినా.. నేను దీపావళి దెబ్బ నుండి ఇంకా కోలుకోకపోవటం తో.. అస్సలూ లొంగలేదు.. (ఏ మాట కామాటే చెప్పుకోవాలి.. లోపల లోపల సంతోషించి మా బాసూ, మా ఇంట్లో వాళ్లూ కూడా ఇలాగే అనుకుంటే ఎంత బాగుండు? అనుకున్నాను లెండి..)


ఇక ఆరోజు అందరం ఎనిమిది కల్లా జండా కర్ర దగ్గర సమావేశం అయ్యాం. ఒక కాలనీ కి చెందిన వారిలా, కలిసి ఉత్సాహం గా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ కోలాహలం గా ఉండే వారు.. ఏదో అఖిల పార్టీ సమావేశం లో జగన్ కి ఒక పక్కన కిరణ్ కుమార్,ఇంకో పక్క చంద్రబాబు,ఆయన పక్కన లక్ష్మీ పార్వతి కూర్చున్నట్టు,

ఇంకోవరస లో చిరంజీవి కి ఒకపక్క రోజా, ఇంకో పక్క మోహన్ బాబు కబుర్లాడుకుంటున్నట్టు, పోనీ అని ఆయన పక్కకు తప్పుకుని ఒక చోట కూలబడితే అక్కడ జీవితా రాజశేఖర్ లు తగిలినట్టు..  పోనీ అటుపోదాం అంటే.. వీజీ శాంతి  పక్కన తప్ప ఖాళీ సీట్ లేనట్టు.


కొద్ది దూరం లో గంగా భవాని, నన్నపునేని రాజకుమారి ఒక పక్క కూర్చున్నట్టు... తటస్థులు బిక్కు బిక్కు మంటూ ఒక మూల కూర్చుని కాసేపు.. లాభం లేదని కాస్త హడావిడి చేస్తున్నాం.

ప్రత్యేకం గా టీ పెట్టాలంటే వేన్నీళ్ళు కాచక్కరలేదు. కుర్చీల మధ్యనుండి అలా కెటిల్ తీసుకెళ్తే చాలు. పొగలు కక్కే చాయ్ తయార్!

ప్రోగ్రాం మొదలైంది. జండా వందనం, పిల్లల ఆటపాటలు, నృత్యాలు,.. స్కిట్స్.. బాగానే నడుస్తున్నాయి.

పెసిడెంట్ గారు, తొమ్మిదో నంబర్ ఆయనా మంచి వాగ్యుద్ధం చేసుకున్నారు. అందరికీ సాంస్కృతిక కార్యక్రమాల కన్నా.. అదే ఎక్కువ రంజింపచేసిందని వేరే చెప్పక్కర్లేదనుకుంటాను?

నెమ్మదిగా అందరూ పిల్లల పాటలు, డాన్సులు సరదాగా చూస్తున్నారు. పెద్ద పెద్ద డ్రం సెట్లు తెచ్చి మైక్ అదీ పెడుతూనే..పిల్లల కేరింతలు కొట్టేస్తున్నారు.బయట నుండి అద్దెకి తెచ్చిన స్పీకర్లు పెట్టి కరెంట్ కనెక్షన్లు ఇచ్చి తెగ హడావిడి, కోలాహలం లో ఎప్పుడు మబ్బులు కమ్ముకున్నాయో గమనించనే లేదు. నీటి చుక్కలు టాప్ టాప్ మని గుండె లటుక్కుమంది. అద్దెకి తెచ్చిన ఎలక్ట్రిక్ సామాన్లు, మా కాలనీ వాసుల సరదా కోసం తెచ్చిన ఖరీదైన డ్రమ్స్, మైక్స్ అలాగ అన్నీ!!!

పిల్లలు అరుపులు. ఒక రెండు క్షణాలు నిశ్చేష్టులై ఉండి పోయినా.. సద్దుకుని అందరూ పరుగులు తీసారు లాన్ లోకి. ఒకళ్లు మోటార్ సెట్ మీద కప్పే టార్పాలిన్ షీట్ తెచ్చి కప్పటానికి ప్రయత్నిస్తే..ఇంకోరు మధ్యలో కర్రలు పెట్టి గొడుగు లా నిలపటానికి..

ఈలోగా పెద్దాయన హడావిడి లో వైర్ కాలికి తట్టుకుని పడిపోబోయారు. ముప్ఫయ్యవ నంబర్ ఆయన ఆపి చేత్తో నడిపించి గొడుగు కిందకి తెచ్చారు.

నాలుగో నంబర్ ఆవిడా, ఐదో నంబర్ ఆయనా కలిపి ఒక కర్ర ని అడ్డం గా పైకి పట్టుకున్నారు. మరి గొడుగు ఎత్తు పెంచాలా?

ఇరవై ఎనిమిదవ నంబర్ ఆయన పండగ బహిష్కరించినా, వాళ్ల పిల్లలు సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలలో పాల్గొనటం తో ఆయన వర్షం లో ఇరుక్కున్న కుటుంబం కోసం వస్తూ.. ఇరవై ఒకటవ ఆయన చేతినుండి ఇంకో నాలుగు కర్రలు అందుకుని రాటల్లా నిలబెట్టారు...

కాలనీ ఆడవారంతా పిల్లలు తడవకుండా, ఇన్స్త్రు మెంట్లు ముట్టుకోకుండా కాపాడారు. ఇంత చేసినా ఒక పక్క టార్పాలిన్ కి చిల్లు పడితే.. పెసిడెంట్ గారు.. తొమ్మిదో నంబర్ ఆయన ని.. 'అదిగో నా కార్ పైన వేసిన కవర్ లాక్కు రావయ్యా.. ఇక్కడ ఎలెక్ట్రిక్ కనేక్షన్లకి ప్రమాదం.. అని అరిచాడు. ఇద్దరూ నీరు పడకుండా ఆపారు.

వర్షం పెరగటమే కానీ తగ్గదే? పిల్లలు మాత్రం ఖుష్! గెంతులే గెంతులు. పెద్దలు కూడా కొద్దిగా తడుస్తూ, వణుకుతూ.. జోకులేసుకుంటూ వృద్ధులనీ, పిల్లల్నీ సంరక్షిస్తూ ..

ఈ పిల్లా మేకా (మైకూ) వర్షం బారీన పడకుండా ఒక కృష్ణుడు కాదు ఒక యాభై కృష్ణుళ్ళు ఉన్నారా అన్నట్టు. ఒక విధమైన తృప్తి.. ఆనందం!!


ఆ వర్షం మా కమ్యూనిటీ జనుల మనసు లో గడ్డ కట్టిన చిన్న చిన్న మనస్పర్థలని, ముందర తడిపి, మెత్తపరచి, నెమ్మదిగా చిత్తడి చేసి, కరిగించింది. వర్షం నీళ్ళల్లో కలిసి ప్రవహించి మా rain water recycling plant 's reservoirs లోకి చేరింది. మళ్లీ ఆ నీరు తాగి మేము కొత్త గొడవలు పెట్టుకునేంత వరకూ మేమంతా 'I am ok, you are ok, We are all Ok' :)

గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు - పండగ భోజనం ఏర్పాట్లు..

దీపావళి పండగ.. (ఇదేంట్రా.. బ్రహ్మానందం అదేదో సినిమాలో చేసినట్టు.. హోలీ పండగప్పుడు దీపావళి కథ మొదలెడుతుందీవిడా.. అనుకుంటున్నారా? మనం కాస్త స్లో అన్నమాట!) వాళ్ల వాళ్ల ఇండ్లల్లో  ఏం చేసుకుంటున్నారో తెలియదు కానీ,.. కాలనీ లో మాత్రం  సామూహికంగా ఝం ఝం లాడించేయాలని నిర్ణయం జరిగిపోయింది. కాలనీ కల్చరల్ కమిటీ లో కొత్త గా ఇంట్లోకి దిగిన మాంచి ఉత్సాహమైన అమ్మాయి చేరింది.   పిల్లా, జెల్లా లేరేమో.. సమయం కూడా బాగానే ఉన్నట్టుంది...

ఆ అమ్మాయి ఉత్సాహం చూసి .... మాలాంటి వాళ్ళకీ కాస్త ప్రేరణ కలిగి ప్లానింగ్ మొదలు పెట్టేసాం. నాకు సాధారణం గా అంత టైం/ఇంటరెస్ట్  ఉండటం అరుదు కానీ.. ఒకళ్లు కాస్త ముందుకు రావటం తో.. వెనక ఉండి చేయ గలిగినంత చేయచ్చని.. అదీ గాక మరి ఫస్ట్ లేడీ కదా మరి నాకొక ఇజ్జత్, గట్రా ఉండాలి కదా.. మా వారి ప్రెసిడెంట్ గిరీ లో .. సాంస్కృతపరం గా కూడా పేరు గడించవచ్చు..


ఇంకేం? ఆఫీస్ నుండి వచ్చాక పిల్లలు ఆటలకి బయల్దేరుతూనే. నేనూ కల్చరల్ కమిటీ మీటింగ్ కి వెళ్లాను.. ఇంట్లో అంట్లు తర్వాతైనా తోమచ్చు.. కాలనీ లో కాస్త మంచిపేరు తెచ్చుకుంటే ఎంత డాబు గా ఉంటుంది?  "అబ్బా..కృష్ణ గారు ఎంత ఆక్టివ్.. ఇల్లూ, పిల్లలూ, ఆఫీసూ  మానేజ్ చేసుకుంటూనే.. కాలనీ లో దీపావళి వేడుకలు ఎంత అద్భుతం గా జరిపించారు? " ఆహా.. ఆలోచనల తోనే ఒళ్లు పులకరించిపోయింది..  రాత్రి ఆఫీస్ మీటింగ్ లోపల చేయాల్సిన వంట, తిండి, పిల్లల హోంవర్కూ..మీటింగ్ లో కి కావలసిన నాలుగు స్లైడ్లూ.. అబ్బే... దీపావళి ధమాకా ఆలోచనల వీటో ఓటు ముందు వీగిపోయాయి...

మనం అసలు ఏది మొదలు పెట్టినా , మొదట ప్లాన్ చేసినా తిండేగా? అసలు ఆ మీటింగ్ లోకి ఏం తినాలో కూడా ఫోన్ల ద్వారా తెగ చర్చలు జరిపి.. ఫలితాలు రాక.. కావలసిన వాళ్లు ఎవరి చాయ్/కాఫీ వాళ్లే తెచ్చుకోవాలని నిర్ణయం తీసుకునేటప్పటికే చావు తప్పి కన్ను  లొట్ట పోయినంత పరిస్థితి.. ఏర్పడింది...అలాంటిది నలభై ఇళ్ల వారు చేరి పండగ భోజనం ఏం తినాలో చర్చించాలంటే ఎంత కాంప్లెక్స్?

"పండగ భోజనాల బాధ్యత ఎవరు తీసుకుంటారు? కృష్ణాజీ ఆప్ లేంగే క్యా? " అని అడగ్గానే.. ..రోజంతా ఆఫీస్ లో ఏదో కస్టమర్ ఇష్యూ తో  కొట్టుకోవటం వల్ల ఏర్పడిన మతి భ్రమణమో,  ఏం జన్మలో ఏం పాపం చేసానో..  (అంటే ఈ జన్మ లో చేయలేదని కాదు.. వీటి ఎఫెక్ట్ ఇంకో రెండు మూడు జన్మలదాకా..  రాదని ఒక పిచ్చి నమ్మకం.. అదిచ్చిన ధైర్యం! ) దర్పం గా 'ఓకే' అని తల పైకీ కిందకీ స్టైల్ గా ఊపుతూ చూసాను..అందరివంకా.. 

కొందరు శ్రేయోభిలాషుల కళ్లల్లో జాలీ,  నేనంటే విసుగు, చిరాకు ల్లాంటి భావాలున్న ఉన్న కొందరి మొహాల్లో.. టీవీ సీరియల్ కారక్టర్ల మొహాల్లో లాంటి వర్ణించలేని ఫీలింగ్ చూసా.. ఎందుకో ఒక్క క్షణం కొద్దిగా గుగుర్పాటు లాంటిది వచ్చింది.. ( రాం గోపాల్ వర్మ షోలే చూసాక వచ్చిన భావం లాంటిది )  కానీ.. 'భోజనాలదేముందీ? నాలుగు హోటళ్లు చూసి ఏదో ఒక దాంట్లో ఆర్డర్ చేసేయటమే.. మనమేమైనా గుండిగలు మోయాలా.  గానుగలు తిప్పాలా? " అని నా ఆలోచనలని తిప్పి కొట్టి.. ఇంటికి నడిచా..


వారాంతం దాకా అసలు పండగ గురించి ఆలోచనలు రాలేదు.. అసలు అలాంటి ఆలోచన వచ్చినట్టు తెలిసినా.. మా బాసాసురుడు ఇంకొంచం పని ఇచ్చి ఆ కొద్ది తీరిక సమయానికీ కూడా పని చెప్పటానికి సిద్ధం గా ఉన్నారాయే...  శుక్రవారం సాయంత్రం కార్ దిగి లోపలకి వస్తుంటే.. పండగ కి ఎంటర్టైన్మెంట్ బాధ్యత తీసుకున్నావిడ హడావిడి గా నలుగురినేసుకుని నడుస్తుండటం కనిపించింది.. పలకరింపుగా నవ్వా..

ఆవిడ అరనిమిషం ఆగి 'హాయి కృష్ణాజీ. ఎలా అవుతోంది మీ ప్రిపరేషన్? రెండు డాన్సులూ, ఒక నాటకం, స్కిట్, బింగో గేం ప్లాన్ చేశా.. సామూహిక పూజా, ముగ్గులూ,.. ఏర్పాటు చేశా.. అలాగే పాటలూ, ఫాషన్ షో కూడా పెడుతున్నా..  హాండీ క్రాఫ్ట్ స్టాల్ లాంటిది కూడా ట్రై చేస్తున్నా!!" అంది.. నా గుండె లో రాయి పడింది. 'వామ్మో.. నేను అసలు పండగ గురించే ఆలోచించలేదు.. చచ్చాన్రా!!! ' అని మనసులో అనుకుని.. పైకి మాత్రం గంభీరం గా.. 'యా.. కన్సిడరింగ్ వేరియస్ ఆప్షన్స్ యూ నో..' అన్నాను.. ఆవిడ ..'ఓకే..' అని వెళ్ళింది..

సరే.. ఇక లాభం లేదని శనివారం మొదలు పెట్టాను నా డిన్నర్ ప్లానింగ్.. మనమే అంతా ఎలా నిర్ణయిస్తాం? కాస్త అందర్నీ కనుక్కుందాం అని రెండో నంబర్ ఆవిడ కి ఫోన్ కొట్టా..  " ప్లేట్ 250 Rs కి తక్కువ అయితే మేము రాము డిన్నర్ కి .. ఆగస్ట్ 15 కి సొసైటీ లో సెలెబ్రేషన్ అప్పుడు మాకు ఫుడ్ పాయిజనింగ్ అయింది. ఛీప్ గా పెడితే..మేము రాము..' అంది.   'ఓహ్.. ఖరీదైన ప్లేట్ ఐతే శుచికరం గా ఉంటుందని ఎలా చెప్పగలం? ...' అని ఇంకా ఏదో అంటుండగా ఆవిడ.. 'మా నాన్న గారు  పేద్ద ఆఫీసర్... మాకు చిన్నప్పటి నుంచీ ఖరీదైన జీవితం అలవాటు..' అంది.. 'ఆహా.. చిన్నప్పటి నుండీ స్మార్ట్ గా ఉండంటం లాగా నా? ' అని మనసు లో అనుకుని.. పైకి మాత్రం వెర్రి నవ్వు నవ్వి.. "తర్వాత చెప్తా అప్ డేట్" అని చెప్పి  తర్వాతి నంబర్ తిప్పా.

ఆవిడ.. 'మానేజింగ్ కమిటీ పెట్టుకుంటుందా? మనమే పే చేయాలా? ' అని అడిగింది.. 'మనమే ..' అంటుండగానే.. 'మా చుట్టాలొస్తారు దీపావళి కి.. మేముండము.. ' అని ఆదరా బాదరా గా పెట్టేసింది..  'వార్నీ... అదే సొసైటీ పెడుతుంది ఖర్చు అంటే బంధు మిత్ర సపరివార సమేతం గా  వస్తుందేమో..' అనుకున్నా..


ఎక్కువ మందిని కనుక్కుంటున్న కొద్దీ.. ఒక్కొక్కళ్ళూ వాళ్ల అద్భుతమైన ఆలోచనలతో.. నాకు కళ్ళు తిరిగేలా చేసారు.  ఒకళ్లు అందరం.. ఇంటికొక వంట చొప్పున చేద్దామని, ఆ ఖర్చు తగ్గిద్దామనీ, ఇంకొకరు.. ప్లేట్ కి ౧౦౦ కి మించి పెట్టద్దని, వేరొకరు South Indian వంటలైతే రామని.. వేరొకరు రాత్రి పూట పూర్తి స్థాయి డిన్నర్ వేస్ట్.. అనీ.. ఒకళ్లు కారాలు ఎక్కువ అయితే తాము రామనీ.. ఒకళ్లు తమ పిల్లలు మహా అంటే ఒక్క రొట్టె ముక్క తింటారు కాబట్టి వారికి సెపరేట్ గా పే చెయమనీ.. 

తల  పట్టుకుని కూర్చున్నా.  ఇప్పుడర్థం అయింది...ఎవ్వరూ భోజనాల బాధ్యత ఎందుకు తీసుకోలేదో.. అయినా.. ఏదో ఏడాదికి ఒక్క సారి, ఒక్క పూట ఏదో తినే వంట గురించి ఇంత రభసా? పది మంది తో సరదా గా తినాలి కానీ...అని నాకు బాగా చనువు ఉన్న పక్కావిడ తో అంటే.. 'పది మంది తో మంచి తిండి తినాలి కదా.. దీపావళి అంటే దేశం లొ అందరికీ ఇంపార్టంటే... ఆ రోజు ఎవ్వరైనా.. మంచి విందు భోజనం చేయాలనుకుంటారు కదా..? ' అంది..  నేను బెంబేలెత్తాను. .


దానితో ఆడవాళ్లతో కాదు.. మగవారితో ఆడిగితే ఆఫీస్ లంచుల్లా కాస్త ఈజీ గా ఏదో ఒకటి అని వదిలేస్తారేమో.. అని కొంత మంది మగవారిని కదిపి చూశా..వాళ్లు మరీ.. 'మొదట ఎవరి దగ్గర కెళ్లారు? మా ఒపీనియన్ కోసం ముందర రాలేదు కాబట్టి నేనేమీ చెప్పను.. పదహారో నంబర్ ఆయన సౌత్ ఇండియన్ కావాలన్నాడా? అయితే.. పంజాబీ అయితే తప్ప నేను రాను.. అందరికీ ఆం లైన్ వోటింగ్ పెడితే? ' లాంటి సజెషన్లతో.. విసుగెత్తించారు. ఇక లాభం లేదని వెళ్లా.. పాత ప్రెసిడెంట్ గారింటికి..  ఆయన కూర్చుని  చిద్విలాసం గా నవ్వి.., 'పది మంది దగ్గరికెందు కెళ్లావు? మీరు ఒకరిద్దరు కోర్ కమిటీ చేసుకో.. లేకపోతే.. అంతా నీమీదకే వస్తుంది.. ఒకళ్లు ఉత్తర భారతీయులయ్యేట్టు, ఒకళ్లు గుజ్జు, లేక మరాఠీ వారయ్యేట్టు కూడా జాగ్రత్త పడు ' అని జాలి గా గీతోపదేశం చేశారు.  

ఒక ఆ ప్రయత్నాల్లో భాగం గా ఒక పంజాబీ అమ్మాయిని అడిగాను.. 'కోర్ ఫుడ్ కమిటీ లొ మెంబర్ గా ఉంటావా?' అని.. ఆ అమ్మాయి . 'ఉంటా.. కానీ.. నాకు మంచి పంజాబీ ఫుడ్ పెట్టిద్దాం.. నాకొక రెస్టారెంట్ తెలుసు.. అక్కడ పొద్దున్న ఫ్లైట్ లొ పనీర్ పంజాబ్ లోంచి వస్తుంది.. ఇంగువ దగ్గర్నించీ..అక్కడినుంచే తెప్పిస్తారు..multi cuisine andra family restaurants లాగా ఎవరో తెలుగు కుక్స్ తో వండించి ఇదే పంజాబీ భోజనం అని చెప్పరు..' అని పారవశ్యం గా చెప్తూ పోతోంది.. 'ఆహా.. ' అనుకుని... ఇక మధ్య దేశం వారి నడిగితే ఇంకే అభిప్రాయాలు చెప్తారో.. అని విరక్తి కలిగి.. ఇంటికి చేరాను. పండుగ చూస్తే నాలుగు రోజుల్లో..

 'అవునూ.. ఎందుకు నేను అందర్నీ ప్లీజ్.. చేయటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను? అసలు సాధ్యమేనా? మా ఇంట్లోనే ఒకళ్ల మాట ఒకరికి పడదు.. ' అని ఒక ఆలోచన వచ్చింది.. మన ఇంట్లో అంటే మన డబ్బు కాబట్టి మనమే బాధ్యత పడతాం కాబట్టి.. ధైర్యం గా ఖర్చు పెడతాం. మరి జనాల డబ్బు అంటే...value for money అందివ్వాలనే టెన్షన్ లో ఇదేంటి ఇంత కష్ట పడటం? అయినా..నా మీద బాధ్యత పెట్టినప్పుడు నా ఇష్టం.. మహా అంటే.. తిండి బాగాలేదు.. కృష్ణ టేస్ట్ చెత్త.. అంటారు.. దానితో..ఇక ముందు కూడా నాకు బాధ్యత అప్పగించరు.. కదా..  అని ఉత్సాహం గా.. ఐదేళ్లు దాటిన మనిషికి 150 Rs చొప్పున పండుగ భోజనం తిందామనుకునేవారు చెల్లించాలని నోటీస్ పంపి..  ఆఫీస్ పక్కన ఉన్న ఒక 'multi cuisine andhra family restaurant' లో రెండు నార్తూ, రెండు సౌతూ, రెండు సలాడ్లూ, రెండు స్వీట్లూ ఆర్డర్ చేసి గమ్మున ఊరుకున్నా.. 

అదేదో పాత హిందీ సినిమా లో దేవానంద్ లా దీపావళి డిన్నర్ అప్పుడు ఎవ్వరి కళ్ళల్లోకీ చూడకుండా..  నుదుటి వంకా.. జుట్టు వంకా.. చూస్తూ పిల్లలున్న వైపు గడిపేసా.. ఫీడ్ బాక్ ఇవ్వటానికి వచ్చేటప్పుడు.. రింగ్ టోన్ నొక్కేసి.. ఫోన్ వచ్చినట్టు నటించి.. 'చాలా కొంపలు ముంచే ఇష్యూ.. అటెండ్ అవకపోతే.. నా తల తీసే ప్రమాదం ఉందన్నంత బిల్డప్ ఇచ్చి బయట పడ్డా.. 


అబ్బా!!..నేను దొరుకుతానా? బాసులు, కో వర్కర్లు, చుట్టాలు,పిల్లల స్కూల్ టీచర్లు.. ఎందరి ఫీడ్ బాక్ లు సాధ్యమైతే తప్పించుకుని, తప్పదంటే విన్నట్టు నటించి.. ఇంకెప్పుడూ ఈ తప్పిదం చేయను అన్నట్టు ముఖం పెట్టి బయట పడలేదు? 

అప్పటికీ కొద్ది మంది పట్టు వదలని విక్రమార్కులు నా వెంట బడి మరీ ఇచ్చారనుకోండి..అబ్బే..మనం హర్ట్ అయితేగా.. కొద్ది మంది వెనకేం తిట్టుకున్నా, ముఖం మీద మాత్రం భోజనం బాగుందని ఇచ్చారు..  

కాకపోతే .. సెక్యూరిటీ, హౌజ్ కీపింగ్ వాళ్ల గురించి మర్చిపోవటం వల్లా.. కొంతమంది ఐదేళ్ల లోపల అని తల్లిదండ్రులు రాయించినా,.. కేటరర్ ఒప్పుకోకపోవటం వల్లా..  వాళ్లకి టిప్స్ సంగతి మర్చిపోవటం వల్లా.. దాదాపు 1500 Rs  ఖర్చు నా ఖాతా లో పడింది... చాల్లే దీనితోనయినా వదిలింది... ఇంక ఈ జన్మ కి వచ్చిన పేరూ, ప్రతిష్టా చాలు..  అని నిర్ణయించుకుని ఇదిగో..ఇలా ఊరూ పేరూ లేని మంద లో గొర్రె లాంటి జీవితం గడిపేస్తున్నా...

గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు - ఒక్క కప్పు చక్కెరిచ్చారంటే ..

సినిమాల్లో ఇంట్లో ఆడవాళ్ళని చక్కటి హెయిర్ స్టైల్స్, డిజైనర్ వేర్ బట్టలతో, ఫుల్ మేకప్ తో ముఖం మీద చిరునవ్వు చెక్కు చెదరకుండా.. పిల్లలనీ, భర్తనీ ఆనందంగా, హాయిగా స్కూళ్ళకీ, ఆఫీసులకీ పంపిస్తూ, ఉంటారా? భర్తలేమో బోల్డు రొమాంటిక్ మూడ్ తో, పిల్లలు కిల కిలా నవ్వుతూ, కడిగిన ముత్యాల్లా చక్కటి యూనీఫాం లేసుకుని టిఫిన్ చేస్తూ, పరుగులు తీస్తూ చక చక లాడిపోతూ ఉంటారా?  అదేంటో మాకు ఒక్క రోజూ అలా జరగలేదు, జరగదు,జరగబోదు.


మా వాళ్ళు బద్ధకం గా, నిద్ర మత్తులో.. చిరాకు మొహాలతో, టై కనిపించలేదని ఒకళ్ళూ, సైన్స్ ప్రాజెక్ట్ కి ఇదే లాస్ట్ రోజని ఒకళ్ళూ, నిన్నేం చేసావు? 9 కి స్కూలైతే ఇప్పుడా చెప్పేది? @్*్$@్ అని అరుపులూ,.. ఈ హడావిడి లో కాలుతున్న గిన్నె ముట్టుకోవటమో, బస్సు వచ్చిందని తినీ తినక పరుగులు తీయటమో..  చేస్తున్నప్పుడు మోగుతుందండీ మా ఇంటర్ కాం.  


పోనీ ఎత్తకుండా వదిలేద్దామంటే.. రెండో నిమిషం లో సదరు కాలర్ ఇంటి బెల్లు మోగించీగలరు..  సరే అని,.. దోశ పెనం  ఆఫ్ చేసి పరుగున వస్తే .. ' హాయ్ క్రిష్నా.. తుమ్హారే పాస్ ఏక్ ఎక్ష్ట్రా వైట్ టీ షర్ట్ హై? ' అని నాలుగో నంబర్ ఆవిడ ఫోన్.  వొళ్ళు మండింది. కానీ.. లేదనటానికి లేదు. ఎందుకంటే ఆవిడకి తెలుసు.. నేను పద్ధతి గా శనివారం ఉతికి, ఆదివారం ఇస్త్రీ చేయించి పెడతానని..  తనకేమో చికాకు. ' స్కూల్ డ్రెస్ ఉతుక్కోరా? వాళ్ళకిచ్చింది మళ్ళీ పిల్లలకి వేయకు.. ' అని వార్నింగ్..


'ఆగండి.. ప్లీజ్.. ఆవిడ వచ్చేస్తుంది..వింటే బాగుండదు.. ' అని బ్రతిమలాడుకుంటూనే.. మా చిన్నమ్మాయి కి ఒక లుక్కిచ్చాను. దాని వెనక ఒక సుదీర్ఘ గాథ ఉంది.


2 నెలల క్రితం ఒకావిడ సాక్స్ అరువు తీసుకుని వెళ్తుంటే.. 'ఆంటీ.. ' అని పిలిచింది. ఆవిడ ముద్దుగా.. 'ఏంటమ్మా? ' అంటే.. 'కెన్ యూ ప్లీజ్ మేక్ ష్యూర్ టు రిటర్న్? ' అంది. ఆవిడ ముఖం లో రంగులు మారిపోయాయి.. నేను ఆవిడకేదో సర్ది చెప్పి.. ఆవిడ వెళ్ళాక.. దీనికి క్లాస్ తీసుకున్నాను.


దీనికేమో.. కంఫ్యూషన్.. 'అదేంటి ? అది నా వస్తువు. నేను ఎవరికైనా ఇస్తే.. నువ్వు నన్ను అడుగుతావు కదా? ' అంది.  'అలా కాదమ్మా... ఇచ్చింది నేను కదా.. చిన్న పిల్లవి.. ఆంటీ ని అలా అడిగితే.. బాగుండదు.. నీ తోటి వాళ్ళనయితే అడుగు .. కానీ, పెద్దవాళ్ళని అడగటం సభ్యత కాదు ' అని చెప్తే.. 'కానీ ఆవిడ ఇవ్వకపోతే..మనకి ఒక జత సాక్స్ తక్కువ ఉంటాయి కదా? ' అంది. ఆరోజున జరిగిన ప్రశ్నోత్తర పరంపర తరువాత..  ఒక ఒడంబడిక చేసుకున్నాము. నేను అప్పిచ్చిన వస్తువులకి నేను బాధ్యురాలిని,.. అలాగే అదిచ్చిన వస్తువుకి అది బాధ్యురాలు. ఒకరి అప్పుల్లో ఇంకొకరు కల్పించుకొన రాదు.. గట్రా ' .. ఇప్పుదు నేను దానికిచ్చిన లుక్ వెనక అంత అర్థం ఉందన్నమాట ..
అశ్చర్యం ఏంటంటే.. ఆ తర్వాత కూడా ఆవిడ రెండు మూడు సార్లు సాక్స్ అడిగింది. కాకపోతే వెనక్కి ఇచ్చినప్పుడల్లా.. సాక్సులతో పాటూ, ఒక చాక్లేటో, బిస్కట్ ముక్కో.. వడ్డీ గా..


మా కాంప్లెక్స్ లోకి వచ్చిన తర్వాత,  'అప్పు ' అనేది మన జీవితం లో ఎంత గా పెనవేసుకుపోయిందో అర్థమయింది.


బిర్యానీ చేస్తున్నాను.. మీ దగ్గర మసాలా లు ఉన్నాయా ? అని ఫోన్.. 'ఆ ఆ రండి.. పర్వాలేదు..' అన్నాను. ఆవిడ వెళ్ళేటప్పుడు మొహమాట పడుతూనే 2 కాప్సికం లూ, ఒక పెద్ద ఆలుగడ్డ, 2 కారట్ లూ, తీసుకెళ్ళింది. ఆ చేత్తోనే రెండు కీరా లున్నూ.. మరి బిర్యానీ లోకి రాయితా లేకపోతే బాగుంటుందా?  పూర్వం బ్రాహ్మలకి ఇచ్చే స్వయం పాకం  కాన్సెప్ట్ గుర్తుకొచ్చింది.  ఈవిడ ఒక ఎత్తైతే.. ఇంకో ఆవిడ 'మీ ఇంట్లో గోధుమ పిండి ఉందా? ' అంది.  ఉంది, రమ్మంటే.. చిన్న డబ్బా తీసుకొచ్చింది. 'మా వారు పిజ్జా ఆర్డర్ చేశారండీ.. మా అత్తగారు పిజ్జా తినరు. ఆవిడకి మటుకు 2 పుల్కావులు చేశానంటే..  రేపు బజారు కెళ్ళినప్పుడు.. అన్నీ తెచ్చుకుంటాము..' అంది. 'మా తల్లే.. ' అనుకుని.. పోన్లే.. పుల్కాల్లోకి ఆధరువులకి కావలసినవి అడగలేదు ' అని ఆనంద భాష్పాలు కార్చినంత పని చేశాను. 


మా అమ్మ ఈ మధ్య వచ్చినప్పుడు 'ఇదెక్కడి గోలే.. ఇలాంటి అప్పులు కనీ వినీ ఎరగం .. చెప్పటానికేమో గేటెడ్ కమ్యూనిటీ.. అందరికీ సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగాలు.. ఫారిన్ కెళ్ళి తిరిగి వచ్చినవాళ్ళు.. కాని తెల్లారితే చాలు .. ''మజ్జిగుందా? మెంతులున్నాయా? మైదా పిండుందా?  చీ చీ ' అని తన నిరసన నానా విధాలు గా వ్యక్తం చేసింది. 


'అదేంటమ్మా అలాగంటావు? మీకంటే.. ఇల్లు దాటి రెండడుగులేస్తే చాలు దుకాణం. మరి మాకో.. కనీసం 2 కిలో మీటర్లు నర సంచారం లేదు కదా.. మెయిన్ రోడ్డెక్కాలి.. బండి చేతిలో ఉండాలి,.. కొంతమందికి బండి ఉన్నా డ్రైవింగ్ రాదు కాబట్టి డ్రైవర్ ఉండాలి.. ' అని సమర్థించాను మా కాలనీ వాళ్ళని.'


'అవును లే.. స్విమ్మింగ్ పూల్, జిమ్మూ, బాట్మింటన్ కోర్టూ కావాలంటే 2 అడుగులేస్తే చాలు.. ఉప్పు లాంటి తుచ్చమైన పదార్థాలు కావాలంటే మాత్రం 2 కిలో మీటర్లు వెళ్ళాలి.. వారెవ్వా' అన్నారు మా నాన్నగారు. 


అనగానే నవ్వొచ్చింది కానీ, అది నిజమే.. ఇరవై నాలుగ్గంటలూ డ్రైవర్లు అందుబాటులో ఉండరు కదా.. పైగా.. దుకాణాలు ముందర, ఫోన్ లో ఆర్డర్ చేస్తే 15 నిమిషాల్లో తెచ్చి పడేసేవారు. కాస్త వాటి మీద ఆధారపడుతున్నామని తెలిసాక,.. నెమ్మదిగా 2 గంటలైతేనే కానీ డెలివర్ చేయట్లేదు.  కొన్ని పెద్ద కమ్యూనిటీలల్లో ఒక మనిషి పనే ప్రతి గంటా.. దుకాణం లోంచి ఆర్డర్ చేసిన వస్తువులని గుమ్మం ముందుకి చేరవేయడం ట!!


'అవును.. ఇళ్ళు కొనుక్కునే ముందర,  ఆ ఏముంది.. కార్లున్నాయి, స్కూటర్లున్నాయి, డ్రైవర్ ఉంటాడు,.. కావాలంటే దుకాణం అతను సామాన్లు ఇంటికి చిటికెల మీద తెచ్చి పడేస్తాడు..  ' అనే assumptions మీద కొనేస్తారు..  మారే డ్రైవర్లు, వాళ్ళ సెలవలు, దుకాణం అతని latency లాంటివి పట్టించుకోరు .. తర్వాత ఏముందీ... కాస్త బియ్యం ఇస్తావా? బూట్లిస్తావా? ' అని ఇంకోళ్ళింటి మీద కి వెళ్ళటం..' అని వాక్ప్రవాహం  కట్టలు తెంచుకోకముందే టాపిక్ మార్చేసి.. వేరే పనుల్లో పడ్డాం.


ఈ దుకాణాలు దూరమవడం తో అయిన అలవాటు,.. నెమ్మదిగా సాక్సులూ, స్కూల్ డ్రెస్సులూ, అడగటం దాకా వచ్చిందన్నమాట.  ఈ విధం గా ఏడాది లో కాలనీ ప్రజానీకం, గార్డెన్ లోకి గడ్డపారలూ, పార్టీలకి చీరలూ, రాయితా లోకి పెరుగూ, రొట్టెల్లోకి గోధుమ పిండీ, ఉప్మా లోకి బొంబాయి రవ్వా, లాంటివి ఇచ్చి పుచ్చుకోవటం లో సిద్ధహస్తులమైపోయాం.


 మొదట్లో ఆశ్చర్యంగానూ, చిరాకుగా నూ ఉండేది, నెమ్మదిగా ఇవి నాకూ బాగానే అలవాటయినట్టున్నాయని నాకు క్రిందటి వారమే అర్థమయింది.


ఇంట్లో అందరికీ ఒకరి తర్వాత ఒకరికి, వైరల్ జ్వరాలు తగలడం తో ఎక్కువ గా దీపావళి కి బజారు పనులు చేసుకోలేకపోయాము. మా ఆడపడచు కుటుంబాన్ని పండగ కి సరదాగా రమ్మంటే, తెల్లవారుఝామునే రైలు దిగారు, అందరం కాఫీలు తాగుతూ, కబుర్లు చెప్పుకుంటుండగా.. 'పండుగ కదా..మంచి ముగ్గు పెడదాం  రమ్మని మా అమ్మాయి ని అడిగితే సరే అంది.  అప్పుడు గుర్తొచ్చింది.. 'అయ్యో ముగ్గు, రంగులు మర్చిపోయాం కొనటం ' అని. పోన్లే మైదా/బియ్యప్పిండి తో లాగించేయవచ్చు. పసుపూ, కుంకుమా ఉండనే ఉన్నాయి రంగులేయటానికి.. ' అనుకుని చూస్తే..గుర్తొచ్చింది.  పిజ్జా చేస్తున్నాం.. మైదా పిండి తక్కువైందని ఇరవయ్యో నంబరావిడ మైదా పిండి అప్పుగా తీసుకెళ్ళిన సంగతి!!!


మా పక్కావిడ ని క్షణం ఆలోచించకుండా అడిగేశాను.. 'ముగ్గు పిండి కాస్త ఇస్తారా ? ' అని. ఆవిడ.. అంత మామూలుగానే .. ముగ్గు పిండి , రంగుల పెట్టే ఇచ్చింది. ఈలోగా.. ఫైనల్ గా మా అమ్మాయి.. చాక్ తోనే వేస్తానందనుకోండి..


ఆవిడ, 'కొంజెం మన్ జల్ వేణుం.. ' అంది. పులిహార చేద్దామనుకుంటోందట. మా ఆడపడచు ముక్కున వేలేసుకుంది.,,   ఏదో అవసరార్థం అడిగారంటే తప్పులేదేమో కానీ.. పులిహార లోకి పసుపూ, ఇంటి ముందుకి ముగ్గూ .. 'ఇదేంటి వదినా..' అంటూ..  నాకూ సిగ్గేసింది.. 


ఇకనుండీ ఇంటి ఎవరైనా వచ్చినప్పుడు ముగ్గు పిండి  అప్పు అడగకూడని దృఢ నిశ్చయం చేసుకున్నాను. ఒకవేళ నేనడిగినట్టు కనిపిస్తే.. మీరు నాకు గుర్తుచేయాలి సరేనా?


పాత గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు.. 




http://krishna-diary.blogspot.com/2010/08/blog-post.html

గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు - మడిశన్నాక కూసింత ..

తిని తొంగుంటే చాల్దు.. మడిశన్నాక కూసింత కలాపోశన ఉన్నా లేకున్నా, సామాజిక స్పృహ అయితే ఉండాలనీ, సాటి మానవులని ఆదుకుని మనకున్నంత లో ఎదుటి వాడికి కాస్త పెట్టాలని అందరిలానే మా కాంప్లెక్స్ వాళ్ళమూ అనుకుంటూ ఉంటాం...

అందరం దాదాపు సాఫ్ట్ వేర్ కంపెనీల్లో వెలగబెడుతున్నాం కదా.. శంకర నేత్రాలయ, కరుణాశ్రయ (కాన్సర్ లాంటి వ్యాధులతో దీర్ఘ కాలం గా బాధ పడుతూ, మరణానికి చేరువ లో ఉన్న వారికోసం సంస్థ), అక్షయ పాత్ర (బడి పిల్లలకి మధ్యాహ్న భోజన పథకం), స్పాన్సర్ ఎ చైల్డ్ .. ల్లాంటి వాటికి ఎంతో కొంత దానం చేసినా, ఇంకా ఏదో చేయాలన్న తాపత్రయం .. మా కాలనీ వాసులని చాలా కాలం గా దహించివేస్తోంది.. కాకపోతే మనం చేసే సహాయం లో ప్రతిపైసా బాధితులకి మాత్రమే అందాలన్న ఆతృత తో అలాంటి అవకాశాల కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉన్నాము.

మా తోటమాలి కి ఇద్దరు కూతుళ్ళు.. ఇద్దరూ కాలనీ వాసుల ఇళ్ళల్లో పనికి వచ్చేవారు. తోటమాలి, "మా బిడ్డలకి పెళ్ళిళ్ళు కాలేదు.. కుదిరాయి కానీ కట్నానికి లేదు, వెండి 50 తులాలు పెట్టాలి, ఎక్కడా? తల్లా రోగం తో తీసుకుని గుడిసె లో పడుంది.. దాని వైద్యానికే సరిపోవట్లేదు .. ఎవరు చేస్తారు?" అని బాధ పడుతూ ఉండేవాడు..

"అమ్మయ్యా!! మన సమాజ సేవ కి అర్హులు దొరికారని" మహదానందం గా అందరం విర్రవీగాం. 40 ఇళ్ళల్లో కనీసం 20 ఇళ్ళ వాళ్ళం ఈ పెళ్ళిళ్ళు జరిపించి తీరాలని, ఆ పేద తల్లి కి సంపూర్ణారోగ్యం దక్కేంత వరకూ విశ్రమించేది లేదని నిశ్చయించుకున్నాం.

ఒకావిడ పాత మంచాలు అమ్ముదామనుకున్నది వీళ్ళకే ఇచ్చేసింది.. ఇంకో ఆవిడ కుక్కర్ కొనిపెట్టింది. ఒకాయన తోటమాలి భార్యకి ఇచ్చిన మందుల చీటీ కి మందులు కొని ఇచ్చాడు.. పిల్లలు అమెరికా లో ఉన్న ఒక ఒంటరి ముసలాయన, ఆర్థిక సహాయం పెద్ద మొత్తం లో చేసారు. పెళ్ళి దగ్గర పడుతోంది అనగా.. ఆడ పిల్లలు పని మానేశారు. 10-15 రోజులు అడ్జస్ట్ చేసుకొమ్మని తోటమాలి బ్రతిమలాడగా.. ఈ మాత్రం చేయలేమా అని దయ, జాలి, అభిమానం, ముప్పిరి గొనగా అందరం సహకరించాం..

'నమో వెంకటేశా' యో లేక 'అదుర్సో' సినిమాకి మల్టీప్లెక్స్ లో టికెట్లు దొరకలేదని ఎలాగైనా చూద్దామని చిన్న థియేటర్ కి వెళ్దామని వెళ్తే మా మాలీ, వాళ్ళ కుటుంబం లో చాల మంది ఆడవాళ్ళూ, పిల్లలూ కూడా ముందు వరసల్లో కనపడ్డారు.. తోటమాలి పెద్దమ్మాయి అయితే పిల్లలని చంకలో ఎత్తుకుని ఎవర్నో అమ్మా అని పిలుస్తోంది కూడా.. ఇంటర్వెల్లో వెళ్ళి నిలదీశాను. మాలీ భార్య కూలీ కెళ్ళి వచ్చి సినిమా చూస్తోంది, కూతుళ్ళతో, అళ్ళుళ్ళతో.. మేము పెళ్ళి చేయిద్దామనుకున్న అమ్మాయిల్లో ఒకమ్మాయి పిల్ల తల్లి కూడా!!!

ఈ సంఘటన తర్వాత, సమాజ సేవ పిచ్చి కాస్త కంట్రోల్ లోకి వచ్చింది. కొత్త పని మనుషులూ, కొత్త మాలీ,.. నడుస్తోంది జీవితం. ఇంతలో అంధ్రప్రదేశ్,కర్ణాటక రాష్ట్రాల్లో వరదల వార్తలకి అందరం మళ్ళీ చలించిపోయాం.. కానీ ఎవ్వరికీ అపాత్ర దానం చేయకూడదన్న సంకల్పమాయె.. ఏం చేస్తాం? ఒకరెవరో వాన్ లో వస్తువులూ, ఆహార పదార్థాలూ ఇచ్చి వస్తాం అంటే ఇల్లంతా ఖాళీ చేసి నాలుగు వాన్లు పట్టేంత సామాగ్రి చేసాం. 2 ట్రిప్పుల్లో సామాన్లు 300 కిలో మీటర్లు డ్రైవ్ చేసి మరీ ఇచ్చి వచ్చాం.

తర్వాత మళ్ళీ మా సమాజ సేవ కిక్ వచ్చి ఏం చేయవచ్చా అని ఝండా కఱ్ఱ కింద మీటింగ్ పెట్టాం.. ఏం చేసినా తక్కువే వరద బాధితులకి .. మేము చూసి వచ్చిన ఊళ్ళల్లో ఒక ఊళ్ళో స్కూల్ కి గదులు కూలిపోయాయి.. అవి కట్టిస్తే? అన్న ఆలోచన వచ్చింది. 'అబ్బే చూశాం కదా ఎంత మోసపోయామో.. చస్తే డబ్బులిచ్చేదు లేదని.. మనమే వెళ్ళి శ్రమ దానం చేద్దాం అని ప్రపోజల్ వచ్చింది. అంతే.. అది దావానం లా వ్యాపించింది. పిల్లలకి కూడా సమాజ సేవ పట్ల అవగాహన వస్తుంది అని ఇంక ఆగేది లేదని అందరం వెళ్దాం అని ప్లానింగ్ మొదలు పెట్టేసాం..

వాల్వో ఏ సీ బస్సూ, రాత్రి అక్కడే ఉంటాము కాబట్టి ఒక నలభై కి.మీ. దూరం లో ఉన్న మంచి ఏ సీ హోటల్లో గదులూ బుక్కయ్యాయి. మాకెవ్వరికీ ఇటుకలెత్తటం, మాల్ కలపటం, గోడలు కట్టటం రాదు.. అందుకని ఒక మేస్త్రీ, కూలీ ని మాట్లాడుకున్నాం గైడ్ చేసేందుకు.. దెబ్బలు తగిలితే వాడటానికి ప్రథమ చికిత్స సామాగ్రి, తినుబండారాలు లాంటివి అన్నీ వేసుకుని ఒక శుభ ముహూర్తాన, శుక్రవారాన బయల్దేరాం. అందరి మొహాల్లో, మదర్ థెరెస్సాల్లా, బాబా ఆంప్టేల్లా వద్దన్నా తేజస్సు ఉట్టిపడుతోంది, ఒలికిపోతోంది,...

శనివారం అరపూట తయారవటానికీ, పని అర్థం చేసుకోవటానికీ పట్టింది. ఈలోగా లంచ్ బ్రేక్. సరే తిన్నాక విశ్రాంతి,.. మళ్ళీ మొదలు పెట్టి నాలుగిటకలు వంకర టింకర గా పెడుతూ ఫొటోలు తీసుకునేసరికి సూర్యాస్తమయం! ఈలోగా చిన్న చిన్న దెబ్బలూ, బాండేజిలూ, పిల్లలకి అలుపూ, విరామాలూ, టీ బ్రేకూ..

మళ్ళీ మర్నాటికి వచ్చేసరికి గోడ ఒక పక్క కూలి ఉంది.. నిలిచి ఉన్న గోడకూడా ఏదో చెప్పలేని తేడా తో .. ఉంది. మేము మాట్లాడుకున్న కూలి ఎగ్గొట్టాడు ఆవేళ. మేస్త్రీ.. "పోన్లెండి ఈ గోడ నేను చూసుకుంటాను.. వేరే వైపు మొదలెట్టండి" అన్నాడు.. పిల్లలు 10 నిమిషాల్లో జారుకోగా ఆడవారు అరగంటకీ, మధ్యవయస్కులు ముప్పావుగంటకీ మాయం! మిగిలిన వారు అపసోపాలు పడుతూ, ఏదో మూడడుగుల ఎత్తు గోడ కట్టారు. సాయంత్రం త్వరగా బయల్దేరదామని ఒకటే పోరు అందరూ.

దానితో పని అక్కడే వదిలేసి.. మేస్త్రీ తో మాట్లాడి కట్టినంతవరకూ క్యూరింగ్ అవీ చేయమని.. బెంగుళూరికి చేరుకున్నాక డబ్బు పంపిస్తామనీ, దానితో పని పూర్తి చేయాలనీ చెప్పి బయట పడ్డాం. మా తిండి తిప్పలకీ, షోకులకీ, హోటల్కీ, బస్సుకీ, దోవలో పెట్టిన చిల్లర ఖర్చులకీ.. 2 స్కూళ్ళు కట్టచ్చేమో!! :-)

తర్వాత మళ్ళీ శ్రమ దానం టైప్ సేవ జోలికెళ్ళద్దని అనుకున్నాం.. ఆరు నెలలు గా ఎవరూ వాలంటీరింగ్ ఐడియాల చర్చ చేయట్లేదు.. అని అనుకుంటూ ఉన్నాను.

మొన్నీ మధ్య మా ఇస్త్రీ అమ్మాయి తన బిజినెస్ వేరే వాళ్ళకి అమ్మేసినట్టుంది.. కొత్త కుటుంబం వస్తోంది బట్టలు తీసుకెళ్ళటానికి. వాళ్ళబ్బాయి భార్గవ (8) చాలా చురుకు! పెద్ద లెక్కని ఇట్టే చేసేస్తాడు. వాడికి ఒక తమ్ముడూ, చెల్లెలూ..

"ఏరా స్కూల్ కెళ్ళవా?" అంటే "వెళ్తాను ఆంటీ.." అంటాడు.. "మరి పది అవుతోంది .." అంటే.. "ఇదిగో ఈ బట్టలు తీసుకెళ్ళి వెళ్తాను ఆంటీ.." అని!!

ఒక నెల గడిచాక వీడికి చదువు చెప్తేనో? అని ఆలోచించాను.. ఉత్సాహం గా వాళ్ళ నాన్న తో మాట్లాడితే తెలిసింది.. కాలనీ లో నాకన్నా ముందు బోల్డు మంది లైన్లో ఉన్నారని. వాళ్ళకి చదువు చెప్పటానికి 'ఆల్ మోస్ట్' కొట్టుకుంటున్నారని. ఈలోగా ఒకాయన .. మాకు చాన్స్ లేకుండా ప్రభుత్వ పాఠశాల నుండి తీసేసి.. ప్రైవేట్ స్కూల్లో వాళ్ళకి ఫీజు కట్టేసారని.. పుస్తకాలూ, యూనీఫాంలూ కొనేసారనీ :-( ఏం చేస్తాం.. మళ్ళీ సమాజ సేవ భాగ్యం తృటి లో తప్పిందని నిట్టూర్చాను..

ఈలోగా వెయ్యి కళ్ళతో చుట్టూ గమనిస్తూనే ఉంటాను దొరక్క పోతుందా ఏదైనా అవకాశం అని... మీకూ ఏమైనా ఐడియాలుంటే చెప్పేయండే? ఇంకోళ్ళు కొట్టేసేలోపల నేను వాడేసుకుంటాను ఆ ఐడియాల్ని..

PS: టపా సరదాగా రాసినా నిజానికి నాకు అందర్నీ చూస్తే చాలా గర్వం గా ఉంటుంది. అందరూ ఏదో ఒక ఆర్గనైజేషన్ లో ఆక్టివ్ గా ఉంటారు, వాళ్ళ ఊళ్ళల్లో, పేద చుట్టాలకీ, లేక వారి పని వాళ్ళకీ, చదివిన స్కూల్ కీ, ప్రకృతి ఉత్పాతాలవల్ల దెబ్బ తిన్నవారికీ ఎంతో కొంత సహాయం చేస్తూనే ఉంటారు..

పాత గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు..


http://krishna-diary.blogspot.com/2010/06/blog-post_26.html

http://krishna-diary.blogspot.com/2010/06/blog-post_05.html

గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు - పెసిడెంట్ గారి పెళ్ళాం..

మా చిన్నారి కాంప్లెక్స్ కి మళ్ళీ ఒక పెసిడెంటూ, సెగ్రెట్రీ, అరడజన్ మంది మెంబర్లూ,.. బిల్డర్ దగ్గర్నించి తీసుకుని, ఎసోసియేషను తయారు చేసుకున్నాం. బ్రిటిష్ వాళ్ళు వెళ్తూ, వెళ్తూ ఎలాగైతే.. ఇండియా, పాకిస్తాన్ గా అఖండ భారతాన్ని విడగొట్టి వెళ్ళారో,.. మా బిల్డరూ ఇంచు మించు అదే పని చేసి వెళ్ళాడు. ఉత్తర దేశీయ మహరాజులూ, తమిళ పులులూ.. మిగిలిన వాళ్ళం ..తెలుగు,మరాఠీ, గుజరాతీయిలు.. మైనారిటీలు గా నిలిచిపోయాం.

బిల్డర్ ఏ విషయం అడిగినా.. అయ్యో అవతల వర్గం వాళ్ళలా అన్నారే అనటం,.. రెండు వర్గాలూ వాదించుకుంటే.. తప్పించుకుపోవటం.. జరుగుతూ.. కొన్ని అసోసియెషన్ మీద వదిలి హాయిగా నిష్క్రమించాడు. తర్వాత మొదలైంది అసలు కథ.

హాండోవర్ మీటింగ్ అయ్యాక, తాత్కాలిక కార్యాచరణ కమిటీ అయితే ఏర్పడింది. మెంబర్లంతా కూర్చుని అద్యక్షుణ్ణి ఎన్నుకోవటమూ అయింది. ఆయన తమిళ్.. దాంతో తమిళ హవా సాగింది మొదటి సంవత్సరం. ఆయన ఒక పేరున్న కంపెనీ లో డైరెక్టర్. ఆయన నేతృత్వం లో ఏమి నిర్ణయం తీసుకున్నా ఉత్తరభారతీయులు వ్యతిరేకించేవారు. ఆఖరికి 'సూర్యుడు తూర్పున ఉదయిస్తాడు ' అని ఆయన అంటే కూడా వ్యతిరేకించటమే! దానితో.. ఈసారి ఉత్తర భారతీయుడు ప్రెసిడెంటయితే... చెప్దామని రెడీ గా ఉన్నారు తమిళులు. తెలివిగా ఈసారి పోటీ చేయకూడదని వాళ్ళూ నిర్ణయించుకున్నారు.

వారికీ ఇష్టం లేదు.. వీరికీ అవసరం లేదు. ఇంక తేర గా దొరికిన వారెవరండీ అంటే మనం ఉన్నాం గా.. తెలుగు వాళ్ళం! గూఢచారుల ద్వారా ఈ విషయం కనిపెట్టి ప్రెసిడెంట్ ఎన్నికల రోజున బయటకెళ్ళే కార్యక్రమం పెట్టా.. నాకే అంత తెలివేడిస్తే.. వాళ్ళకెంత ఉండాలి ? మేము బయటకెళ్ళే పని ఎలాగోలా కాన్సెల్ చేయించి మావారి ని పెసిడెంట్ ని చేసేసారు!!

ప్రెసిండెంట్ గా ఆయన కష్టాలు వదిలేస్తే..నా కష్టకాలం మొదలైంది. పొద్దున్నే లేచి లాన్ లో కలుపు మొక్కలు తీస్తుంటే.. 'మాడం.. మోటర్ పాడయింది ఏం చేయమంటారు? ' .. కార్ సెక్యూరిటీ గేట్ దగ్గర వెళ్తుంటే ఆపి.. 'చెత్త ఎత్తుకెళ్ళేవాడు రాలేదు.. ఏం చేయమంటారు ' అనీ.. రోడ్లూడ్చే ఆవిడ.. తోటమాలి తిట్టాడని, గుండెల్లో గూడు కట్టుకున్న వ్యథ కన్నీటి రూపం లో ఏరులై ప్రవహించేలా.. వెక్కి వెక్కి.. ఏడ్వటం.. లాంటి పిర్యాదులు..

ఇది చాలదన్నట్టు.. పొద్దున్నే కరెక్ట్ గా పోపు పెట్టే సమయానికి ఇంటర్ కాం లో కాలనీ వృద్ధులు ఫోన్ చేసి.. ' మా భజన సంఘం చాప ఎవరో ఎత్తుకెళ్ళారు.. ఇంకోసారి ఇలా జరిగితే ఊరుకోం.. మీరేం ఏక్షన్ తీసుకుంటారు ?' అని నిలదీయటాలూ,..

ఒక రోజు ఆఫీస్ లో ఏదో ప్రెజెంటేషన్ ఇస్తుంటే.. ఫోన్ మోగుతూనే ఉంది. అప్పటికీ ఒక్క బీప్ మాత్రమే వచ్చేట్టు పెట్టినా.. చాలా ఇరిటేట్ చేస్తోంది.. స్విచ్ ఆఫ్ చేసి..తర్వాత చూస్తే.. తెలియని నంబర్.. బాబోయ్.. ఎవరో ఏమిటో ..ఎంత అర్జంటైయితే ఇంతలాగా చేస్తారో అని భయపడి.. వాళ్ళకి తిరిగి చేస్తే.. మా కాంప్లెక్స్ లోంచి లీల గారట. ' పొద్దున్నుంచీ నీళ్ళు రాలేదు నాకు ఏంటి.. అసలు? ' అని. చాలా చిర్రెత్తుకొచ్చింది కానీ.. సాధ్యమయినంత సౌమ్యం గా 'నేను వర్క్ లో ఉన్నాను. నాకు అస్సలూ ఐడియా లేదు. ఎం సీ మెంబర్లెవర్నైనా అడగాల్సింది. ' అన్నాను. ఆవిడ వాళ్ళు నా మాట వినటం లేదు. అంది.. తీరా చూస్తే.. ఆవిడ ఇంట్లో నే ఏదో ప్రాబ్లమట.

ఇంకోసారి ఒకావిడ బట్టలారేస్తుంటే.. తోటమాలి నిలబడి చూశాడట. అదో పిర్యాదు. ఇదీ కాక.. ఇంకో ఇంటి ముందు వేసిన వేప చెట్టు కొమ్మలు నరికి ఒక ముసలాయన తీసుకెళ్తున్నాడట. తల బొప్పి కట్టుకుపోతోంది. 'హెందుకు.. ఆ భగవంతుడు.. నాకీ శిక్ష వేస్తున్నాడు..' అని మదనపడుతున్న రోజుల్లో మా జెండా కర్ర కింద జ్ఞానోదయమయ్యింది నాకు.

గోధూళి వేళ..కాదు కాదు వాహనాల దుమ్మూ,ధూళీ,మోత వేళ.. మా కాంప్లెక్స్ మగవారు ఆఫీస్ కిటికీల్లోంచి ఇళ్ళకి వెళ్ళే చిరు ఉద్యోగులని ఈర్ష్య గా చూస్తూ.. తల్లిదండ్రులు తోసారని చిన్నప్పుడు చదువు మీద శ్రద్ధ పెట్టకుండా అల్లరి చిల్లరి గా తిరిగితే.. వాళ్ళల్లా హాయిగా ఈ పాటికి సిటీ బస్ లో వేలాడుతూ ఉండేవాళ్ళం కదా .. అని నిట్టూర్చేవేళ.. పిల్లలు ఆడుతుంటే.. ఆడవాళ్ళు కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు.

" ఇవన్నీ నాకెందుకు చెప్తున్నారు? నాకు అసలు ఏం సంబంధం?" అంటే.. "ప్రెసిడెంట్ భార్య గా అది నీ బాధ్యత " అని గుర్తుచేశారు జనాలు. 'అదేంటి? అసలు నాకామాత్రం సమయం ఉంటే వేరే ఎన్ని పనులు చేద్దునో.. కనీసం ఇంకో గంట నిద్ర పోయేదాన్నేమో.. మావారు ప్రెసిడెంట్.. ఎం సీ (మానేజ్ మెంట్ కమిటీ ) ఉంది వాళ్ళే చూసుకోవాలి ఈ పనులు... ' అన్నాను.. అభ్యర్థిస్తూ..

'అలా కాదు.. వైట్ హవుజ్ లో ఫస్ట్ లేడీ సిబ్బంది బాగోగులూ, కళలూ, కాకరకాయలూ, ఆడవాళ్ళ సమస్యలూ, ఫంక్షన్ల నిర్వహణా .. ఆరోగ్యం, పర్యావరణం, చింతకాయా.. ఇలా అన్నింటి లో ఉత్సాహం చూపిస్తుంది గా అలా ' అని తేల్చి చెప్పారు కాలనీ వాసులు. జీతం, బత్తెం లేకుండా.. ఇంకొకళ్ళు తేర గా దొరికే అవకాశం ఉంటే.. పొగడ్తలు కూడా నాలుగు రాలిస్తే పోలా అనుకుని అట్నుంచి నరుక్కొచ్చినవారూ ఉన్నారు...

" కృష్ణా.. మీకున్న చొరవా..మంచిదనం, తెలివీ.. వేరేవాళ్ళకి ఎక్కడివి చెప్పండి.. మీరిట్టే కలిసిపోతారు మా అందరితో.. అందుకే మీకు చెప్తే.. మా పనులయినట్టే అని నిశ్చింత గా ఉంటాం " లాంటి వి చెప్పి నన్ను ఉత్సాహ పరిచే ప్రయత్నం చేశారు మా వాళ్ళు. నేను వెంటనే.. సాధ్యమయినంత ప్రశాంతమయిన నవ్వు ఇచ్చాను.. ఎందుకో చటుక్కున వెలిగింది.. 'హహ్!! నేను 4 కే ఇంటికొస్తున్నాను. ఎం సీ లో అందరూ సాఫ్ట్ వేర్ వాళ్ళే.. రాత్రి 10 కి ముందు ఇంటికే రారు. సగం మెంబర్లు ఫారిన్ టూర్లలో తిరుగుతూ ఉంటారు.. " అని.

ఏం చేస్తాం.. ఇంకో 4 నెలలైనా.. దిగని "పొగడ్తల" మత్తు లో పడేశారు నన్ను. ఆఫీస్ లో నాలుగు డెడ్ లైన్లు మిస్సయినా పర్వాలేదు.. ఇంట్లో ఒక 10 రోజులు హోటల్లో తిన్నా పర్వాలేదు కానీ.. ఈ కాంప్లెక్స్ ప్రజల అభివృద్ధి కి ఆఖరి శ్వాస వరకూ.. పని చేయాలని ఒక సంకల్పం 'ఆల్ మోస్ట్' ఏర్పడబోయింది. ;-)


ఏదో ఇలా మూడు గొడవలూ, ఆరు పిర్యాదులు గా జీవితం సాగిపోతుంటే.. అయ్యింది మా ప్లంబర్ పెళ్ళి. ఆయన లేకపోవటం వల్ల కలిగిన అసౌకర్యాలూ, దాని మీద పిర్యాదుల సంగతీ అటుంచి.. ఆయన కి ఒక గిఫ్ట్ కొనాలి అనగానే..

కాంప్లెక్స్ లో పని వారి పెళ్ళిళ్ళకి మనం ఎంత వరకూ పెట్టవచ్చు? కోశాగారం నుండి ఎంత వరకూ తీయవచ్చు అన్నదాని గురించి చర్చ మొదలు! అసలే ఉత్తర,దక్షిణ దృవాలు తగినంత మసాలా లేక బాధ గా ఉన్నారేమో విజృంబించేశారు. దక్షిణాది వారు మొన్న మంజునాథ పెళ్ళికి ఏమీ ఇవ్వలేదు కాబట్టి ఈసారి ఇతనికీ ఇవ్వక్కర్లేదని వారి వాదన. ఉత్తరాది వారు ఊరుకుంటారా? తలా ఐదు వందలూ వేసుకుని చదివింపులు చేయాల్సిందే అని వారి పట్టుదల! సాయంత్రం కార్ గేట్ లోంచి వస్తూనే ఏదో ఒక వర్గం వారి లాజిక్ వివరించటం.. నేనేదో జడ్జ్ లా ఇరు పక్షం వారి వాదనలూ వినటం..

40 గడపల కమ్యూనిటీ లో 30 ఇళ్ళవారిని సంప్రదించి.. బుజ్జగించి, ఒక తీర్మానం చేసేటప్పటికి తల ప్రాణం తోక కొచ్చింది. ఇద్దరికీ..కుటుంబానికి 200 చప్పున ఇచ్చేట్టుగా ఒక మిక్సీ కొని స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం నాడు బహుకరించేట్టుగా ఒప్పందం జరిగిపోయింది.

మళ్ళీ ఈ నిర్ణయం వల్ల 'హర్ట్ ' అయినవాళ్ళు కనీసం 10 మంది. ఆగస్ట్ 15 వచ్చేసింది. సగం మంది కూడా ఇంకా ఇవ్వలేదు డబ్బు. బడ్జెట్ ప్రకారం ఆఫీస్ నుండి వస్తూ ఆగి 2 మిక్సీలు కొని ఇచ్చేసాను. మళ్ళీ పంద్రాగస్తు వచ్చేస్తోంది. ఇంకా కొంత మంది అప్పుడప్పుడూ వందా,రెండొందలూ ఇస్తూనే ఉంటారు.. నాకు.


కాబట్టి.. జనులారా! గేటెడ్ కమ్యూనిటీ లో ఉండండి.. కానీ.. పదవుల జోలికి వెళ్ళద్దు.. మా వారు ప్రెసిడెంట్ గా ఉన్న రోజుల్లో దీపావళి పండగ ఆర్గనైజ్ చేసినప్పటి కష్టాలు వింటే.. మీరామాట ఎత్తరనుకోండి !!


కాంప్లెక్స్ దీపావళి ఫటాకాల హడావిడి మరో టపా లో...
పాత గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథ : http://krishna-diary.blogspot.com/2010/06/blog-post_05.html

గేటెడ్ కమ్యూనిటీ కథలు - కొత్త బిచ్చగాడు పొద్దెరగడట..

ఈకాలపు భారత ఎగువ మధ్య తరగతి ప్రజలు గుంపులు గుంపులు గా ఏర్పాటు చేసుకునే త్రిశంకు స్వర్గానికి మరో పేరు 'గేటెడ్ కమ్యూనిటీ' ...

మేమూ, బెంగుళూరుకి రాగానే ఒక ఊరవతల కమ్యూనిటీలో మొత్తానికి సెటిలైపోయాం. వందిళ్ళకీ, 40 ఫీట్ అడుగుల వెడల్పు రహదారీ, రెండువైపులా పచ్చటి చెట్లూ, (బాటసారులకి సత్రాలూ, తాగునీటి చెఱువులూ.. లేకపోయినా..) స్విమ్మింగ్ పూలూ, బాట్మింటన్ కోర్టూ, జిమ్మూ, క్లబ్ హౌజూ, పిల్లల ఆటస్థలం, వృద్ధులకోసం పార్కూ, బెంచీలూ,పచ్చికా.. ఇంటి ముందు లానూ, కరంటు పోయినప్పుడు డీజిల్ తో నడిచే బ్యాకప్పూ, ' ఆహా, భూతల స్వర్గం అంటే ఇదే కదా!! ' అని మిడిసిపడ్డాం కొన్నాళ్ళు.

చేసిన అప్పు ఎక్కడో భయపెడుతున్నా.. ఇంటికొచ్చిన బంధుమిత్రుల ప్రశంసలకి ఉబ్బి తబ్బిబ్బయి,.. 'కొత్త బిచ్చగాడు పొద్దెరగని రీతిన ' ఉన్న ప్రతి సదుపాయాన్నీ మేమే ఉపయోగించుకున్నాం.

పొద్దున్నే అందరి ఇళ్ళ లాన్ అందచందాలు చూస్తూ నడకా, పదేళ్ళు డాక్టర్లు మొత్తుకున్నా వినని మావారు ఉదయం, సాయంత్రం జిమ్ము మొదలు పెట్టేసారు.

మా అత్తగారు (అంతకు మునుపు ఎన్ని ఆహ్వానాలొచ్చినా,..పెద్దగా ప్రతిస్పందించనివారు..) భజన బృందం లో మెంబరైపోయారు. కమ్యూనిటీ భజన హాల్లో, భక్తి పుస్తకాలు పట్టుకుని వెళ్ళటం మొదలు పెట్టారు. పాత సినిమాల్లో పండరీ బాయి లా, ఎండ మండుతున్నా.. పట్టు శాలువా కప్పుకుని.. వృద్ధుల పార్కులో కూర్చున్నారు కొన్నాళ్ళు.

పిల్లలు కళ్ళు తిరిగి వాంతొచ్చేదాకా ఉయ్యాలలూ, గట్రా.. ఆడటం.. చలి కాలం లో కూడా స్విమ్మింగ్ పూల్లో దిగటం.మా పెద్దది, ఎంత పోరినా చదవనిది.. ఒక్కసారి గా.. కాంప్లెక్స్ గ్రంథాలయం లో అందరూ చూసేట్టు గా.. పెద్ద పెద్ద పుస్తకాలు తెచ్చుకుని కొన్నాళ్ళు చదివింది.

నా బ్లాగు కి నేనేగా క్వీన్. అందుకని.. నాకు మాత్రం చాలా స్థితప్రజ్ఞత ఉన్నట్టు రాద్దామనుకున్నాను. కానీ.. కాస్తైనా నమ్మేట్టుండాలని చెప్పేస్తున్నాను. టేబుల్ టెన్నిస్ పెద్దగా రాకపోయినా ఆడేసాను 10 రోజులు. బాట్మింటన్ దగ్గర క్యూలు కట్టి మరీ ఆడాను. బోల్డు ఇంటిపని తో మగ్గిపోతున్నా, మరి లాను ఉపయోగించుకోవాలని, అక్కడ కుర్చీల్లో కూర్చుని తేనీటి సేవనం గావించను. డాబా మీద ' టెర్రస్ గార్డెనింగ్ ' చేసి ఖ్యాతి గాంచాలని కష్టపడి మట్టీ అవీ వేయించి డాబా మీద కూరగాయల మొక్కలు వేసాను.

మొత్తానికి కుటుంబమంతా ఎన్నెన్నో పోజుల్లో నిలబడి నానా రకాల పనులూ చేస్తున్నట్టు గా ఫొటోలు దిగి ముఖ పుస్తకం లో ఎక్కించి సంతృప్తి పడ్డాం.సరే, పదిహేను రోజులయ్యింది, నెమ్మదిగా.. నాకు పనులు పేరుకుపోతున్నాయి. మడతపెట్టుకోవాల్సిన బట్టలు, తెచ్చుకోవాల్సిన వస్తువులు,..ముందు గా లాన్లో టీ కట్. టీ గుక్కలు తాగుతూ, ఉదయం పరుగులెత్తటం,.. చల్లారిందని.. సగం తాగాక మళ్ళీ మైక్రో వేవ్ లో ఓ 20 సెకండ్లు వేడి చేసుకోవటం.. మళ్ళీ ఇంకో నాలుగు గుక్కలు,.. పిల్లలకి టిఫిన్లూ, మళ్ళీ 2 చల్లారిన చప్ప గుక్కలు మింగలేక సింకు లోకి...

తర్వాత కుండపోత వర్షానికి మా డాబా మీద మట్టి గోడల మీదుగా కారి చిరాకయిపోయింది. ఒక వారం బిజీ గా ఉండి శనివారం పైకెక్కి చూస్తే ఏముంది? మొక్కలు ఎండి మసైపోయాయి :-(

ఆఫీస్ కాల్స్ లో పడి టేబుల్ టెన్నిస్, బాట్మింటన్ రాకెట్లు ఎక్కడ పడేసానో వెతికి పట్టుకోవటం కన్నా.. బిన్ లాడెన్ ని వెతకటం తేలిక అనిపించింది. కాల గర్భం లో.. కాదు కాదు.. మా ఇంటి సామాన్ల సాగరం లో కలిసిపోయాయి.

ఇక మా అత్తగారికి, భజనలు బోరు కొట్టి మోకాళ్ళ నొప్పులు మొదలైపోయాయి. పార్కు లో కూడా ఎండాకలం కష్టమని 'పండరీ బాయి ' గెటప్ మార్చేసి 'అన్నపూర్ణమ్మ ' అవతారమెత్తి ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

కొత్త మోజు తీరగానే.. ఉదయపు నడకకి ఎలర్జీల పేరు చెప్పి, రాత్రి నడక కి ఆఫీస్ కాల్స్ సాకు తో ఆపేసారు.

ఇక మిగిలింది పిల్లలు. వాళ్ళు మాత్రం జలుబు,జ్వరం, పరీక్షలు,వర్షాలు, ఎండలు, ఉదయం, రాత్రి, దేశ,కాల,మాన పరిస్థుతులకి అతీతం గా ఆటలాడుతూనే ఉన్నారు.. మేం మాత్రం, మా కాంప్లెక్స్ లో వసతులని ఎవరైనా ఇంటికొచ్చినప్పుడు మాత్రమే చూపించటానికి తీసుకొస్తూ ఉంటాం.