ఇరవయ్యేళ్లిక్కడ - ఉక్కు మహిళ స్నేహ

శుక్రవారం ఉదయం ఆఫీసు కి 9.30 కి చేరుకుని, అలవాట్లో పొరపాటు గా నా గది తలుపు తోయబోయాను. హైరింగ్ ఈవెంట్ కోసం నా గది ఇచ్చినట్లున్నారు.  గది నిండా సీతాకోక చిలకల్లాంటి అమ్మాయిలు. స్మార్ట్ గా ఉన్నారు అందరూ. అబ్బ! ఏదో పెళ్లి కి వచ్చిన ఫీలింగ్ వచ్చింది. వాళ్లు నన్ను గమనించే లోపల చటుక్కున తప్పుకుని,  ఎవరూ చూడ లేదు కదా అని చుట్టూ ఒకసారి చూసుకుని, ఒక క్వైట్ రూము లో కూల బడ్డాను.

చాలా ఇరుగ్గా, ఇంకో రెండు కిలోలు పెరిగితే ఇంక పట్టనేమో అన్నట్టుంది గది. అయితేనేం? బానే ఉంది.  పని లో పడిపోయాను

లంచ్ టైం  అవుతోంది ..

'కృష్ణా! జాబ్ వదిలేస్తున్నావట ?' స్నేహ పింగ్ చేసింది.  US  లో అర్థరాత్రి అయుంటుంది, అయినా స్నేహ పని రాక్షసి, కదా నిశాచరురాలు, అని నవ్వుకుంటూ,

'అవును.. నేనే పింగ్ చేసి చెప్దామనుకున్నా, ఈలోగా నేవే పింగ్ చేసావ్' అన్నాను.   'నాకలాంటి భ్రమలేమీ లేవు. నువ్వు చెప్పకుండా పారిపోదామని రెడీ అయిపోయావు లే' అని నిష్టూరం గా అంది.   కాసేపు బ్రతిమలాడుకుని, 'సరే, ఇంతకీ టీనా విశేషాలు చెప్పు, మీ బాలయ్య బాబు  ఎలా ఉన్నాడు?' అంటే  ఏవో విశేషాలు చెప్పి, ఇంతకీ, కొత్తగా నేనూ, నా బిడ్డా పెయింటింగ్ క్లాస్ లో జాయిన్ అయ్యాము, నీకు మా పెయింటింగులూ, స్కెచ్చులూ పంపిస్తా' అని పంపింది . 

నాకు ఆర్ట్ అంతగా తెలియదు గుర్తు పెట్టగల్గేలా వేస్తే చాలు 'అబ్బో' అనిపిస్తుంది .  కాసేపు మాట్లాడాకా, బై, బై లు చెప్పుకునే టప్పుడు కొద్దిగా ఎమోషనల్ గా అనిపించింది, ఇలా ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు మాట్లాడు కోవటానికి ఉండదు కదా..  కానీ, ఎప్పుడూ టచ్ లోనే ఉంటాము లే అన్న ఆలోచన తో, సెలవు తీసుకున్నాను. ఆఖరి మాట గా 'Bottomline be with me irrespective of where u go at work, life'  అంది . నేను సమాధానం చెప్పకుండా  వదిలేశాను.  

 మా పరిచయం రెస్ట్  రూము  తో మొదలైంది . మొత్తం ఫ్లోర్ లో 200 మంది ఇంజనీర్లు. వారిలో ఒక ఆరుగురు అమ్మాయిలు. 

వారిలో ఇద్దరమ్మాయిలు ఎలివేటర్ లో ఆరు గంటలు వారితో స్టక్  అయినా,పలకరింపు గా నైనా నవ్వుతారో లేదో  తెలియదు. అంతటి స్నేహశీలులు.

 ఇంకో ఇద్దరు చీకటి గా ఉన్న సైడ్, పెద్ద పెద్ద స్క్రీన్ల మీద ASICs, Board circuitary ని చూస్తూ, గంభీరం గా మాట్లాడుకునే వారు. 

మిగిలింది ఇంకో ఆడ మానేజరు.  తుచ్చ ఇంజనీరు ప్రజానీకం తో మాట్లాడటం అంటే ఆవిడకి మా చెడ్డ చిరాకు. ధర్మాసుపత్రి లో ముతక చీర కట్టుకున్నావిడ  ఏడో  పురుడు లోనైనా మగ పిల్లగాడు పుడతాడామ్మా? అని అసలే లంచ్ టైమ్ డిలే అయిన డాక్టర్ ని ఆశగా అడిగితే  ఇచ్చే ఎక్స్ప్రెషన్  ఇచ్చేది.  నేను చాలా చిన్నబుచ్చుకునే దాన్ని. 

నేనేమో అప్పుడప్పుడే అమెరికా కొచ్చానేమో , సాటి ఆడవాళ్లతో  ఫోన్ల మీద కాకుండా ముఖం లోకి చూస్తూ మాట్లాడ టానికి ముఖం వాచిపోయి ఉండేదాన్ని.  ఇంటిదగ్గరా సమయం ఉండదు, ఆఫీసులో ఎవరూ మాట్లాడరు.  రెస్ట్ రూం లో కనపడేది ఆవిడ, నేను అడ్డం వచ్చినప్పుడు ఒక కదిలే  బండ రాయిని తప్పించుకుని వెళ్తున్నట్టు వెళ్తుండేది . నాకు మహా రోషం వచ్చేది కానీ నోర్మూసుకుని వెళ్తూ ఉండే దాన్ని, మగవాళ్ల  రెస్ట్  రూం వైపు నుండి, అట్టహాసాలు, పలకరింపులు, వినిపిస్తూ ఉండేవి. ఆడ వారి వైపు మాత్రం బౌద్ధా శ్రమం లా, కర్తవ్య నిర్వహణ తప్ప వేరే  ఆలోచన లేకుండా .. 

అదే మనదేశం అయితేనా? తస్సదియ్య,  అత్తగార్లు పెట్టే కష్టాలని హృదయ విదారకం గా చెప్పుకుని  కన్నీరు పెట్టుకునేవారు, బాయ్ ఫ్రెండ్స్ తో ఫోన్ల మీద సరసాలు,గారాలు పోయేవారు, భర్తలతో తనివి తీరా కొట్లాడేవారు,..  ఒక్క మనిషి మనతో మాట్లాడకపోయినా పర్వాలేదు ,  అక్షరం ముక్క వదలకుండా బెంగళూరు టైమ్స్ చదివిన ఫీలింగ్ వస్తుంది. 

ఓరోజు, సడన్  గా, గట్టి గట్టి గా నవ్వులు, tamlish లో మాటలు, అబ్బ, నా నోట్లో గరిటెడు సాంబారు పోసిన ఆనందం వచ్చింది . ముఖం వికసించి పోయింది .  చూస్తే , ఒకమ్మాయి విరగబడి నవ్వుతోంది . పక్కన మానేజరు గారు కూడానూ. అదేంటి? ఆవిడకి  పళ్లున్నాయా? అని ఆశ్చర్య పోయా.   ఆ అమ్మాయి తప్పక చెన్నై పిల్లే . తలకాయ ఆల్ఫా లా ఊపేసి complete agreement gesture చూపిస్తోంది .  ఇండియా కి వెళ్లి వచ్చానని, వెకేషన్ విశేషాలు చెప్తోంది . చాలా సంతోషం వేసింది .

నేనూ సిగ్గూ, అభిమానమూ  వదిలేసి వెళ్లి నన్ను నేను పరిచయం చేసుకున్నా . మానేజర్ మాత్రం 'excuse me ' అని వెళ్లి పోయింది . ఈ అమ్మాయి మాత్రం నాలుగు రోజుల్లోనే చక్కగా కలిసిపోయింది. చెన్నై లో సెటిల్ అయిన తెలుగు పిల్ల. ఆ ఫ్లోర్ లో ఆ అమ్మాయి ఎక్కడుంటే అక్కడ కోలాహలం, అందర్నీ ఆదరం గా పలకరించేది .  board design, layout documents చూడటం తప్ప వేరే వ్యాపకం లేదేమో నన్నట్టుండే  అమ్మాయిలూ స్నేహ తో మాటాడేవారు . అబ్బాయిలూ మాట్లాడేవారు . నన్నూ, నలుగురిలో నారాయణ మాదిరిగా నే పలకరించేది .  

ఆవిధం గా నాకు అసంతృప్తి గా ఉండేది . ఆ అమ్మాయి కి ఉన్న పాపులారిటీ, కలివిడి దనం, నాకు బాగున్నా,  తన చుట్టూ ఒక వృ త్తం  గీసుకుని దాంట్లోకి ఎవ్వరినీ, ఆ హద్దు దాటనీయక పోవడం వల్ల నాకు చిరాగ్గా ఉండేది . దాంట్లో జెలసీ పాలు కూడా ఉండేదేమో!

 ఓరోజు చెప్పా పెట్టకుండా  మాయమైంది . హర్టింగ్ గా అనిపించినా, నెమ్మదిగా స్నేహ ని మర్చి పోయా.  ఒక ఆరు నెలల్లో అందరూ అలవాటై పోయారు. ఆఫీసు లో లంచ్ గ్యాంగూ, ప్రాజెక్ట్ గ్యాంగూ  సెట్టయి, ఉత్సాహం గా ఉండేది.  ఓ రోజు మళ్లీ ఊడి పడింది. కాంట్రాక్టర్ ఉద్యోగం అవడం తో, మా సంస్థ లో మళ్లీ చేరాలంటే ఆరు నెలలు వేరే కంపెనీ లో పని చేస్తే కానీ రూల్స్ ఒప్పవు.  అందుకని వెళ్లి పోయి మళ్లీ వచ్చానంది . 

రోజూ  మళ్లీ పలకరింపులూ, రెండు జోకులూ, ఒక డీబగ్ సేషనూ, రోజులు వెళ్లిపోతున్నాయి . ఆరోజు, కాఫీ కి రమ్మని పిలిస్తే వెళ్లా  చాలా మబ్బు గా ఉంది,  

అవీ ఇవీ మాట్లాడుతూ,  'నీకు పెళ్లయిందా? ' అని అడిగాను. 

'అబ్బే ఇంకా లేదు, మా బామ్మ గొడవ చేస్తోంది, చూడాలి, ' అంది కాస్త ఇబ్బంది గా.  

 'ఓహ్ కూల్ ! మీ అమ్మా, నాన్న? సిబ్లింగ్స్?'

'వాళ్ళెవ్వరూ నాకు లేరు' అనేసింది. 'ఓహ్ I am sorry' అనేశాను . 

'పర్వాలేదు లే, చాలా కాలమైంది ' అంది,నిర్లిప్తం గా .  

తను అలాంటి మూడ్ లో ఉంటే, నాకు ఇంకేం ప్రశ్నలు వేయబుద్ధి అవదు.  ఆఫీసు లో ఎవర్నో అడిగా, 'ఏంటి స్నేహ సంగతి?' అని .  'తను ఆర్ఫన్ అనుకుంటా' అన్నాడతను . 

సరే అయితే అయింది, తననే అడిగేద్దామనుకుని ,  ఆరోజు లంచ్ లో అడిగా . 

'మా పేరెంట్స్ ది  ప్రేమ వివాహం, ఎవరి సపోర్టూ లేదు . నేనొక్కదాన్నే. నేను ఎనిమిది లో ఉన్నప్పుడు, నాన్న పోయారు . మా అమ్మ బెంగ పెట్టుకుంది, బాగా మనోవ్యాది పెట్టుకుంది  పదవ తరగతి సెలవల్లో లేవలేదు' అంది 

నాకు షాక్ గా అన్పించింది . 'మరి తర్వాత?' అనడిగాను . 

'ఏముంది? రెండు వైపులా వారూ వచ్చారు, కర్మ కాండలు అయ్యాకా వాళ్లకి తోచినంత చేతిలో పెట్టి, పరిగెత్తుకు పొయారు.    బాధ్యత  తీసుకోవాల్సి వస్తుందని,  ఏ ఒక్కరూ, తర్వాత నీ గతేంటి అని అడగలేదు . ఒక్కదాన్నే మిగిలిపోయాను . అప్పుడు వచ్చింది మా పెద్దమ్మమ్మ . 

'ఇదిగో అమ్మాయ్! నేను నీకు ఏం  ఇవ్వగలనో, ఏం  అందించ లేనో, చెప్తాను . నీకిష్టమైతే నాతో  ఉండు .  రెండు పూటలా అన్నం పెడతాను . ఏడాదికి రెండు జతలు బట్టలు కొంటాను .  కాలేజీ దాకా దింపి, తీసుకొస్తాను అవసరమైతే, అంతే . ఫీజులు కట్టే స్థోమత నాకు లేదు . ' అంది .   

అంతే , ఆవిడ ఇంటికి వెళ్లిపోయాను . మిగిలిన పిల్లలు ఇంజనీరింగు ఎంట్రన్స్ లకి ట్యూషన్లు తీసుకుంటుంటే, నేను కాలేజి తర్వాత, చిన్నపిల్లలకి ట్యూషన్లు చెప్పాను . అందరూ కార్పోరేటు కాలేజుల్లో  చదువుతుంటే, నేను గవర్నమెంట్ జూనియర్ కాలేజు లో చదివినా,  గవర్నమెంట్ ఇంజనీరింగు కాలేజి లో సీటు సంపాదించాను . 

ఆ ఆరేళ్ళూ మరి నేనెలా చదివానో, గ్రానీ నాకు ఎంత చేసిందో, గల్లీల్లో పోకిరీ కుర్రాళ్ల గోల తప్పించడానికి, తన నోరు ఎలా వాడిందో, ట్యూషన్లు, కాలేజీ మధ్య ఎలా చదువుకున్నానో మాకే తెలుసు.  ఇన్నాళ్ల కి సాఫ్ట్ వేర్ పుణ్యమాని అమెరికా కి వచ్చి నా జీవితం మొదలు పెట్టాను . 

'మరి అమ్మమ్మగారు? ' 

'మా చుట్టాలావిడ పిన్ని వరస, ఆవిడని  భర్త వదిలేస్తే,  తనకి తోడుంటుంది ' 

చాలా భారం గా అనిపించింది . అయితే, అదొక మంచి గా భారంగా, దుఃఖం తో కాదు . 

తర్వాత, నా పని లో పడి, ఎప్పుడైనా కన్పిస్తే హలో , హాయ్  తప్ప నిజంగా మాట్లాడింది లేదు . పెళ్లి కుదిరిందని విన్నాను, కానీ తను నాకు చెప్పలేదు, నేననడగా లేదు .  అబ్బాయి  మా ఆఫీసే!  బానే ఉంటాడు  నెమ్మదస్తుడు  మాతో పాటే పని చేస్తాడు . స్నేహ కీ, అతనికీ పది రోజుల్లో పెళ్లి అని తెలిసినా, నాకు మాట వరసకి  రమ్మని చెప్పలేదు . తన స్వభావం తెలుసు కాబట్టి నేనూ, పట్టించుకోలేదు. 

స్నేహ పెళ్లి ఎలా జరిగిందో తెలుసుకుందామనుకున్నా  కానీ, ఇండియా ప్రయాణం, తర్వాత, ప్రాజెక్టు గొడవల వెనక  ఆ ఆలోచన మరుగున పడి పోయింది .  ఓ రోజు ఆ అబ్బాయి కనిపించాడు , నన్ను చూసి, తల వంచుకుని వేరే వైపుకి వెళ్లి పోయాడు . ' అదేంటి? ' స్నేహ కి కాల్ చేయాలని చూస్తే , తనూ ఎత్తలేదు . తర్వాత ఒక వారానికి కనిపించినా తన పెళ్లి విషయం మాట్లాడలేదు . వేరే వారిద్వారా ఆగిపోయిన విషయం తెలిసి కాస్త బాధ పడ్డాను . 

ఇంకో ఏడాదికి  ఓ రోజు వచ్చి, 'లాస్ట్ వీక్, నా పెళ్లయింది, అబ్బాయి నీకు తెలుసు, సారీ ముందుగా చెప్పలేక పోయా' అంది. 

నేను సంతోషం చూపించాను . అయితే, తర్వాత రాజుని కాకుండా  ఒక మళయాళీ అబ్బాయి జేసన్ ని చేసుకుందని తెలిసి ఆశ్చర్యం వేసింది .  అతనూ చాలా మంచి వాడు, మాతో పని చేసిన అబ్బాయే .  నేను నా ఆశ్చర్యం బయటకి వెళ్ల బుచ్చలేదని గమనించి,  తనే చెప్పింది . 

' రాజు తో నా పెళ్లి నేనే ఆపేశా .  నేను గట్టి గా నవ్వకూడదట , ఆడ వారితో తప్ప కాఫీ తాగకూడదట ,  నా చాట్ విండో లు చూస్తాడు, ఫోన్లు వస్తే అనుమాన పడతాడు . ఇండియా ప్రయాణం రేపనగా, పెళ్లి రద్దు చేసేసుకున్నా' అంది . 

'నీ నిర్ణయం మీద నాకు పూర్తి  నమ్మకం ఉంది ' అని ఊరుకున్నాను .  'నీ ప్రేయర్స్ లో నన్ను ఇంక్లూడ్ చేసుకోవా?' అంది .  అప్పుడే జేసన్ లాగా మాట్లాడు తున్నావే, అనగానే పాక పకా నవ్వేసింది .  

'వచ్చేవారం అమ్మమ్మ వస్తుంది అమెరికా కి ' అని ఉత్సాహం గా చెప్పింది . 

నాకూ ఆవిడ ని చూడాలని అనిపించింది. 'నేనొకసారి వస్తా కలవడానికి' అన్నాను కానీ,  నెల రోజుల తర్వాత, అమ్మమ్మగారు  దూరమయ్యారని తనని ఓదార్చ డానికి  వెళ్ళాల్సి వస్తుందనుకోలేదు .

 జేసన్, స్నేహా ఎప్పుడూ, కలిసి ఆఫీసుకొచ్చే వారు, కలిసి భోజనం, కలిసి కాఫీ బ్రేక్లు,    'అబ్బా, స్నేహా, వదిలి పెత్తవొయ్.. పాపం జేసన్కి  ఊపిరాడ నివ్వట్లేదు '  అని మేము సరదాగా ఏడిపిస్తే ,   'నా జీవితం లో అమ్మమ్మ గారి తర్వాత, మళ్లీ వెలుగు జేసనే! నేను వదిలి పెట్టను ' అని తనూ అంటూ ఉండేది . 

ఇల్లు కొనేసారు, ఒక పక్క జీసస్ పటం, కాండిల్స్, ఇంకో పక్క పిళ్ళయార్, ధూపం, దీపం, చక్కటి పాపాయి టీనా,  మా గ్యాంగు అంతా  అభినందించి వస్తుంటే,  'నాకెందుకో, ఒకటి వస్తే, జీవితం లో ఒకటి పోతుంది, అసలే ఉద్యోగాలు ఎడాపెడా  తీసేస్తున్నారు, భగవంతుడు ఈసారి ఉద్యోగం మీద కన్నశాడేమో ' అంది నవ్వుతూ . 

'అంత  సీన్ లేదు లే , నేను వచ్చేనెల నేను ఇండియా వెళ్లి పోతున్నా , ఒకే కంపెనీ కాబట్టి, తప్పక ఏదో ఒక ప్రాజెక్టు లో కలిసి పని చేస్తాం ' అని వచ్చేశాను. 

ఓ రెండేళ్ల  తర్వాత పెద్ద lay off లో, చాలా మంది ని తీసేసినప్పుడు, అమెరికా కౌంటర్ పార్ట్ లో ఆ టీం ని అందరినీ  తీసి పడేశారు . 

మళ్లీ కొత్తవారికి అప్పగించారు  వాళ్ల తో ఫస్టు మీటింగ్ . కాన్ఫరెన్స్ కాల్ లో, విన్న గొంతు లా ఉంది , అనుకోగానే, 'This is snEhaa' అని పరిచయం చేసుకుంది . అలా తిరిగి కలుసుకుని, ఇద్దరం చాలా కాలానికి మళ్లీ ఒక ఏడాది కలిసి పని చేశాం . 'ఎప్పుడు నిద్ర పోతావు? నా Day time అంతా కనిపిస్తావు, మళ్లీ పడుకుని లేచేసరికి పది మెయిల్స్ ఉంటాయి ' అంటే నవ్వేసేది .  ప్రతిదానికీ నవ్వే . 

వేసవి సెలవల్లో సరదాకి, కుటుంబం తో అమెరికా కి ప్రయాణం కట్టాను . ఇన్ని సార్లు స్నేహ తో మాట్లాడినా, ఆఫీసులోనే తప్ప, ఇంటిదాకా ఎప్పుడూ తీసుకురాలేదు మేము .  ఈసారి మాత్రం అలా కాదు, వాళ్లింట్లో  ఒక పూట ఉండాలి, పిల్లలు ఒకే వయసు వారు కాబట్టి పరిచయం చేయాలి, అలా ప్రణాళిక లేసుకున్నాం . 

అమెరికా లో దిగాకా, నా పనులయ్యాకా, అనుకున్న రోజు కి ముందు రోజు కాల్ చేస్తే ఎత్తట్లేదు .  కనీసం కాన్సిల్ చేస్తున్నాను, బిజీ గా ఉన్నాను అని చెప్పచ్చు కదా, తానెప్పుడూ అంతే నని కోపం వచ్చింది . తనకోసం, తన పాప కోసం తెచ్చిన బహుమతులు అలాగే ఉండిపోయాయి . రేపు వచ్చేస్తున్నాన గా , ఈమెయిల్ చేసింది.  'Sorry, Got in to a medical situation' అని. 

ఆఫీసుకి ఇంకా ఫ్రెండ్స్ ని కలవడానికి వెళ్లి నప్పుడు, జేసన్ కూడా కన్పించలేదు . తన కోసం తెచ్చిన వస్తువులు స్నేహ  ఆఫీసుకొచ్చాక  ఇవ్వమని, తెలిసిన ఇంకో కొలీగ్ కి ఇచ్చేసి వచ్చేశా . ప్రాజెక్ట్ కూడా మారాకా, మళ్లీ పూర్తిగా టచ్ పోయింది .  కనీసం నేనిచ్చినవి బాగున్నాయని కూడా చెప్పలేదు . 

నాలుగు నెలల తర్వాత పింగ్ చేసింది . అప్పటికి నాకూ కోపం తగ్గిపోయింది . 'ఏమైంది? ఆల్ ఓకే?' అని ఆత్రం గా అడిగా. 

'లేదు , జేసన్ కి కాన్సర్  ఆఖరి స్టేజ్' అంది . చాట్ లో చెప్తే, ఒక విధం గా ఎంత కష్టం కల్గించే మాట ఒక్కమాటు గా చెప్పిందో, దానికి నా ప్రతిస్పందన సరిగ్గా ఇవ్వలేక పోయాను . 

ప్రతి నెలా, అడిగినప్పుడల్లా కొద్ది కొద్దిగా క్షీణిస్తూ ఉందని చెప్పెది. జేసన్ కోసం ప్రేయర్స్ చేయమని అర్థించేది, అయితే పైవాడు తనపని తాను  చేసుకుపోయాడు. తన తల్లిదండ్రులనీ, అక్కనీ, స్నేహనీ , టీనా నీ వదిలేసి జేసన్ వెళ్లి పోయాడు .  స్నేహ తన సంతోషాన్ని  పంచుకున్నంత ఈజీ గా కష్టాన్ని పది మందితో పంచుకోదు . అమెరికా లో మా ఫ్రెండ్స్ గ్రూప్ కి నేనే వార్త  అందించా . 

 ఫ్యునరల్ అప్పుడు, తనే దగ్గరుండి అన్నీ చేసిందనీ , ముఖం మీద నవ్వు చెదరనీయ లేదనీ మా కామన్ ఫ్రెండ్ చెప్పాడు . అయితే అతను  స్నేహ తో మాట్లాడేటప్పుడు, ' నాకు ఇండియా నుండి కృష్ణ ఫోన్ వచ్చేదాకా తెలియలేదు ఈ వార్త .. అనగానే, అక్కడే కూలబడింది . ఇద్దరం ఏడ్చాము ' అని  చెప్పినప్పుడు  స్నేహ మనసు లో నా స్థానం అర్థమైంది . 

 ఒకే ఒక్క సారి మాత్రం మాట్లాడింది. జేసన్ తో ఆఖరి రోజు ఎలా గడిచిందో చెప్పింది. చాలా సేపు మాట్లాడకుండా కామ్ గా ఉన్నాకా మళ్లీ  కొద్దిగా గద్గదంగా,   'ఓకే నేను దురదృష్ట వంతురాల్ని, పాపాత్మురాలిని, అనాథ ని, జీవితం లో నా దగ్గర కొచ్చిన వారంతా, వెళ్లి పోతారు.  టీనా ఏం  తప్పు చేసింది? దానికి పితృ ఛాయ  ఎందుకు లేదు?' అని దుఃఖ పడింది .  నాకూ ఏమనాలో తోచలేదు .  అంతలోనే సద్దుకుని, 'టీనా కి నేనున్నాను, నాయనమ్మ, తాతయ్యా, అత్త కుటుంబం ఉన్నారు, నేను మళ్లీ పని లో చేరుతున్నాను . సెలవలన్నీ  అయిపోయాయి, పెట్టేస్తున్నా' అని ఫోన్ పెట్టేసింది . 

నేను చలించిపోయాను . కానీ ఏమీ చేయలేని పరిస్థితి .  ఈలోగా ఆఫీసు పని మీద నా ప్రాజెక్ట్ మేట్  అమెరికా కి వెళ్తుంటే  ఏదో సరదాకి స్నేహ కి చిన్న వస్తువు పంపాను . యథా ప్రకారం స్నేహ అది అందిందనీ చెప్పలేదు, అందలేదనీ అనలేదు .  అయితే ఓ నెల తర్వాత మళ్లీ పింగ్ చేసి,   'మీ ఫ్రెండ్ చాలా అడ్వెంచరస్ ' అని నవ్వింది .  'అంటే ?' అన్నాను అయోమయం గా . 

'నాకు ఎలాగూ  భర్త లేడు, వాడు రెండు నెలలకని  వచ్చాడు కదా? కాస్త నాతో  టైమ్ పాస్ చేద్దామను కున్నాడు, నేను బుద్ధి చెప్పి పంపిం చేశా' అంది కూల్  గా . 

నాకు తల కొట్టేసినట్లయింది. నాతొ ఎంత నంగి గా మాట్లాడ తాడు?  'చాలా చాలా సారీ' అన్నాను అపాలజెటిక్ గా. 

'పర్వాలేదు, వీడొక్కడే  కాదు లే, మనతో మాట్లాడేవాళ్లు  బోల్డు మంది  గుర్తున్నారా?' అని ఒక పది పేర్లుచెప్పింది.  'అవును. అందరూ మంచి వాళ్లలానే ఉండేవారు కదా?' అన్నాను అనుమానం గా. 

వాళ్లంతా  పాపం నన్ను ఉద్ధరిద్దామనుకున్నారు. వాళ్ల పెళ్లాలకి  చెప్తాననో, ఆఫీసులో HR notice ఇప్పిస్తాననో  అంటే కానీ వదల్లేదు ' అని నవ్వేసింది .  నాకు ఏమనాలో తోచలేదు .  ఏదో వాగి ఊరుకున్నా .  ప్రాజెక్ట్ మేట్  మళ్లీ ఇండియా కి వచ్చినప్పుడు కడిగి పడేసా . 

మా  జేసన్ తల్లి, స్నేహ తో ఉండిపోయింది .  తనకి అండ లా నిలిచి పోయింది కానీ, ఆవిడ కి స్నేహ కి ఇంకా మంచి జీవితం ఇచ్చి తీరాలనే పట్టుదల బాగా ఉండి, తను మళ్లీ మా ఆఫీసు లోనే, ఇంటి బాధ్యతలన్నీ తీరేదాకా పెళ్లి వద్దనుకుని బ్రహ్మచారి గా మిగిలిన బాలాజీ తో పెళ్లి జరిపేదాకా , మొండికేసి, మళయాళీ క్రిష్టియన్లైనా, హైందవ పధ్ధతి ప్రకారం కన్యాదానం చేసి మరీ వెళ్లింది . 

బాలాజీ బంగారం లాంటి వాడు . టీనా కి తండ్రి స్థానం తీసుకున్నాడు . జేసన్ కి ఫ్రెండు.  స్నేహ కి పదేళ్ల  వయసప్పటి నుంచీ తెలుసతను. జీవితం లో స్నేహతో సమం గా ఆటు పోట్లు అనుభవించిన వాడు . 

ఈ విషయం కూడా వాళ్లూ , వీళ్లూ  చెప్తేనే నేను విన్నాను.  విషయం తెలిసిన రోజు, ఒక చాక్లెట్ పాకెట్ కొని, ఆఫీసు పక్కన సాయి బాబా గుడి వాళ్ల స్కూల్ పిల్లలకి ఇచ్చి నా సంతోషాన్ని వ్యక్తపరచుకున్నాను . 

మళ్లీ ఏదో re-org అయి కాన్ఫెరెన్స్ కాల్ లో దొరికింది . అప్పుడు ఈ వార్త చెప్పింది . ఈ వార్త నేను  విన్నానని చెప్పాను, 

'నేను ఆరోజు నీతో అన్నాను గుర్తుందా? దేవుడు కాస్త ఆనందం ఇస్తే, ఏదో ఒకటి నాదగ్గర్నించి లాక్కుంటాడని  .. గుర్తుందా?

 అని అడిగింది చాట్ లో . 

'అవును. ' అన్నాను. 

'లేదు కృష్ణా! అది తప్పు . నాకర్థమవలేదు అప్పుడు.  Actually it is the reverse. He always gives me something else, when he needs to take away something from me' అంది . 

కళ్లు చెమర్చాయి.  'ఇంకింతే .. నీ కోటా అయిపోయింది . వెంకీ, టీనా ఉంటారు నీతో, ఫరెవర్' అనేశాను. 

'నువ్వూనూ' అంది . 'అలాగే' అనేశాను . 

 ఇప్పుడేమో  ఇలా .. విడిపోతున్నాం  మళ్లీ కలుస్తామనుకోను. రోజూ మాట్లాడు కోక పోయినా, కనీసం ఏడాది కోసారైనా పధ్ధతి గా మంచి చెడ్డలు కనుక్కోక పోయినా,  పద్దెనిమిదేళ్ల స్నేహ బంధాన్ని అలాగే నిలుపుకున్నాము మేము. మళ్లీ నేను తనని కలవాలంటే నేను అమెరికా కెళ్లాలి, లేదా, తను బెంగుళూరికి  రావాలి, వచ్చినా, సమయం సందర్భం కుదరాలి. అంతా  అయ్యే పనో కాదో, 

అయితే, ఇంకోటి కూడా ఉంది  తన జీవితం లో ఎవరో ఒకరు కొత్తగా వచ్చినప్పుడు, ఒకరు వెళ్లి పోవడం జరుగుతుందన్నది నిజమే అయితే, నాలాంటి వాళ్ల ని కోల్పోతేనే బెటర్ .  ఎందుకంటే తను స్నేహమయి, తనకి కావాల్సింది ఎనిమిదిన్నర వేల దూరం లో ఉన్న నాలాంటి వాళ్లు కాదు . నాలాంటి వాళ్లు ఎంతమందైనా దొరుకుతారు తనకి.  వెంకీ, టీనా, జేసన్ తల్లి, ఇంకా అక్కడ తన స్నేహితులూ,.. వాళ్ల అవసరం తనకి ఎంతైనా ఉంది. 

తనన్నట్లు, Bottomline .. I will be with her, irrespective of where I go at work, life' 

ఇరవయ్యేళ్లిక్కడ - తెలుగు పిల్లల ఇంటర్వ్యూ కబుర్లు

పదిన్నర కల్లా ఇంటర్వ్యూ హోస్ట్  చేయాలని తొమ్మిది కే బయల్దేరి కారెక్కేసా.  ఇంటర్వ్యూ చేయాల్సిన అబ్బాయి వివరాలు చూసుకుంటే పదకొండేళ్ల అనుభవం, చదువుల్లో అన్నీ తొంభైలు తప్ప కనీసం ఎనభైలు కూడా ఎరగని వాడిలా ఉన్నాడు. వంక పెట్టడానికి లేని రెస్యూమే.

ఎందుకో అనిపించింది, ఈ అబ్బాయి కి ఉద్యోగం దొరకదని. నేననుకున్నది కరెక్టే అయింది. అబ్బాయి ని చూడగానే నా తల్లిదండ్రులు గుర్తొచ్చారు. (ఇలాగ లేమనే ఎప్పుడో దెప్పుతూ ఉండేవారు కదా అని)  మిల మిలా మెరిసే కళ్లు, చక్కటి భాష, మంచి బట్టలు, బోరు కొట్టించకుండా సరదాగా మాట్లాడే తత్త్వం,.. అయితేనేం, నా అంచనా నిజమే అయింది.  కోడింగ్ పర్వాలేదు కానీ, విషయ జ్ఞానం మాత్రం చాలా తక్కువ.  తెలుగబ్బాయి, అనే అభిమానం తో,  చెప్పేసా..

 'మీకు ఈ ఉద్యోగం రాదు. నన్ను దాటుకుని వెళ్లినా వేరే వాళ్లు చీల్చి చెండాడేస్తారు.  మీ ఇష్టం!  నా సలహా, మీరు వెళ్లిపోండి, మీకు తగ్గ గ్రూప్ కాదు మాది.

ఆ అబ్బాయి ముఖం నల్లబడింది కానీ, నేను అన్నది మాత్రం బాగానే అర్థం చేసుకున్నాడు. ఒక్క నిమిషం లోనే తెరిపినబడి, వెళ్ల డానికి లేచాడు. ఆఫీసు గుమ్మం దాకా దిగబెట్టి వచ్చేసాను.

ఎందుకో ఇదివరకు ఇంటర్వ్యూలు చేసిన తెలుగబ్బాయిలు గుర్తొచ్చి చిరునవ్వు ముఖం మీదకి వచ్చేసింది.

మూడేళ్ల క్రితం ఒకబ్బాయి, చక్కగా ఉన్నాడు, అయితే అతన్ని ఎందుకో ధైర్య లక్ష్మి వరించలేదు. ముఖం దించుకుని, నూతి లోంచి మాట్లాడినట్లు సన్నని గొంతు! నాకు చెవుడు రాలేదు కదా అని అనుమానం వచ్చింది.

మా సంస్థ లెక్చరర్లని సాధారణం గా ఇంటర్వ్యూలకి సైతం తీసుకోదు. అతను టీచింగ్ లో ఉన్నాడు. ఎలాగూ బండి ముందు కెళ్లదు, అలాంటప్పుడు ఇప్పుడే పంపిస్తే సరిపోతుందనిపించింది. అయినా ఎందుకైనా మంచిదని ఇంకా ప్రశ్నలు సంధిస్తున్నా.

గొంతు పెంచమని ఏడెనిమిది సార్లు చెప్పి చెప్పీ విసిగి పోయి, ఇంటర్వ్యూ చాలించా. బయటకి పంపిస్తూ, 'మీరు కాన్ఫిడెన్సు పెంచుకోవాలండీ! eye  contact  ఉండాలి, స్పష్టం గా, ముక్కుసూటి గా, కాస్త వినిపించేట్టు మాట్లాడాలండీ ' అని చెప్పేసా.  

వెనక్కి తిరిగి వెడుతుంటే, 'మాడమ్!' అని పిలిస్తే ఆగాను. ' IT సంస్థల్లో పని చేసాకా, కుటుంబ పరమైన సమస్యలతో, రెండేళ్లు గోదావరి జిల్లాల్లో చాలా మంది ధనికులు, మోతుబరులూ, వ్యాపారస్తులూ ఉండే ఊరు లో ఆడవాళ్ల ఇంజనీరింగు కాలేజీ లో పని చేశాను మాడమ్. అక్కడ కళ్లల్లో కళ్లు పెట్టి చూడటాలూ, గట్టి గా మాట్లాడటాలూ చేస్తే పుచ్చెలు లేచిపోతాయి మాడమ్' అన్నాడు.

నవ్వాలో, ఏడ్వాలో అర్థం కాలేదు, అలాంటప్పుడు నవ్వేస్తే బెటర్ అని హాయిగా నవ్వేసుకున్నా.  ఇంకో సారి శనివారం బలవంతం గా ఆఫీసు వాళ్లు రప్పించి ఇంటర్వ్యూలు చేయిస్తున్నారు. విసుగ్గా ఉంది. దానికి తోడు, ఆ అబ్బాయి ని చిన్న ప్రోగ్రామ్ రాయవయ్యా బాబూ అంటే,  అడిగిన ఒక్క ప్రశ్న కి వంద డౌట్లతో వేధించుకు తింటున్నాడు.  ఈలోగా ఇంటినుండి ఫోన్లు.. 'అమ్మా, అక్క నన్ను ఇడియట్ అంది.' 'అమ్మా, అదే నన్ను కావాలని పుష్ చేసింది' అంటూ.  కాస్త అపాలజెటిక్ గా 'సారీ, మై కిడ్స్ ' అన్నాను.

'ఏంటీ మీకు పిల్లలా! అదీ ఇద్దరా! ఇంత యంగ్ గా కనపడుతున్నారు, నమ్మలేకపోతున్నా మాడమ్ !'
వార్నీ, ఇంత పాత చింతకాయ డైలాగు కి నేను పడిపోయేంత సిల్లీ గా కనిపిస్తున్నానా? లేక ప్రపంచ జ్ఞానం అతనికి శూన్యమా?' అనుకుని,

'మీరు ఈమాత్రానికే కనుక్కోలేకపోతే రేపు మా కస్టమర్ల బగ్గులు ఎలా కనిపెడతారు?' వెర్డిక్టు పాస్ చేసి పడేసా

ఇంకో తెలుగబ్బాయి, మాంచి సూటూ బూటూ, దొరబాబు లా తయారయి వచ్చాడు. బానే ఉంది.  'కాస్త ఈ కోడు రాసి పెట్టుదూ' అని చిన్న సి ప్రోగ్రామ్ ఇచ్చా.  ఒక గంట ప్రయత్నించి విఫలమై మంచి డైలాగు చెప్పి విరమించాడు.
'I am trained to kill elephants! Please don't make me kill ants'

'ఓహో అలా వచ్చారా? మాకు కళ్లు షార్ప్ గా ఉండి చీమలు చంపగలిగిన వారే కావాలి' అని ఒక థాంక్సు పడేసి బయట పడ్డాను.

ఇంటర్వ్యూ ల్లో ఎక్కువ పర్సనల్ గా ఉండద్దు, ప్రొఫెషనల్ గా ఉండండని గైడ్ లైన్లున్నా, నాకెందుకో, మనుషుల్ని కదా మనం పిల్చింది!  మరమనుషుల్లా ఎలా ట్రీట్  చేస్తామని, అవసరం లేకుండా ఉచిత సలహాలివ్వడమో, దయగా, కాస్త మంచి నీళ్లు పుచ్చు కుంటారా అని మర్యాదలు చేయడమో చేసి భంగ పడిన పరిస్థుతులూ లేకపోలేదు.

ఓసారి ఒకబ్బాయి మరీ చెమటలు కక్కుతూ వచ్చాడు, కాస్త రిఫ్రెష్ అవుతాడని, పాంట్రీ వైపు తీసుకెళ్లా, మంచి నీళ్లు తెచ్చుకుని కుర్చీల్లో కూర్చోగానే.. టెక్నికల్ పీపుల్ చేయరా ఇంటర్వ్యూ? డైరెక్టు గా HR మాట్లాడ తారా ??  అని అడిగాడు.

మంచి నీళ్లు అడిగితేనే నేను  టెక్నికల్ కాదని తేల్చేశాడు.
'అయిపోయావు ఇవ్వాళ్ల నా చేతిలో ' అనుకుని, నాకు తెలిసిన క్లిష్టమైన ప్రోగ్రాములన్నీ అడిగి, కడిగి పంపించేసాకా కానీ తృప్తి గా అనిపించలేదు మరి :)


ఓసారి ఏదో ట్రైనింగ్ కానీ వేరే భవనం వెళ్లాల్సి వచ్చింది. బ్రేక్ సమయం లో, కిటికీ లోంచి రింగు రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్కు చూస్తూ  ఫోన్ కాల్ చేసుకుంటున్నా. వెనకెవరో తచ్చాడుతున్నట్టు అనిపించింది.  పట్టించుకోలేదు మొదట. కానీ ఎక్కడికెళ్లినా అక్కడికి ఫాలో అవుతున్నట్టు అర్థమైంది.

తెలిసిన అబ్బాయేమో నాకే గుర్తు లేదేమో నని అనుకుని క్రీగంట గమనించా. ఎప్పుడూ చూసిన జ్ఞాపకం లేదు.

బ్రేక్ పూర్తవడం తో నేనో క్లాస్ లోకి వెళ్ళిపోయా. మళ్లీ రెండు గంటల తర్వాత బయటకి వస్తే అక్కడే తచ్చాడుతున్నాడు.  తలెత్తి సూటి గా చూసి, 'ఏంటి సంగతి? ' అన్నట్టు తలెగరేసా.

'మీకు నేను గుర్తున్నానా? ' అని అడిగాడు.  మొహమాటం గా 'సారీ, గుర్తురావడం లేదు' అని చెప్ప్పాను.

'ఆరు నెలల క్రితం? శనివారం వాకిన్ ఇంటర్వ్యూల్లో..' అని గుర్తు చేశాడు.  గుర్తు రాలేదు కానీ, బాగుండదని, 'ఓహ్.. చేరిపోయారా? బాగుంది. కంగ్రాట్సు' అన్నాను.

'అబ్బే! మీరు సెలెక్టు చేయలేదు గా? ' నిష్టూరం గా అన్నాడు. 'బాబోయ్, అయితే ఇప్పుడేంటి? ' అనుకున్నా. 

'ఆరోజు మీరు నన్ను గేటు దగ్గర దిగబెట్టి, ఎంతలేసి మాటలన్నారు? ' అని పౌరుషం గా అన్నాడు. 

అప్పుడు గుర్తొచ్చింది.  ఈ అబ్బాయి మంచి తెలివైన వాడు, కానీ ఇంగ్లీషు ముక్క రాదు. వేరే దేశాల వారితో మాట్లాడాలంటే కష్టం అని అందరూ రిజెక్ట్ చేశారు. నాకు బానే నచ్చాడు.  బోడి ఇంగ్లిష్ దేముంది? రెండు నెలల్లో నేర్చుకుంటాడు ' అని నేనెంత రికమెండ్ చేసినా ఒప్పుకోలేదెవ్వరూ. 

సరే మనకి నోరెక్కువ కదా, నేను దింపుతాను లెమ్మని, గేటు దగ్గర నుంచోపెట్టి ఇంగ్లిష్ ఎలా ఇంప్రూవ్ చేసుకోవాలో ఒక పది నిమిషాలు అనర్గళం గా మరి చెప్పా కదా. దానికి రివెంజు అని అర్థమైంది.

'సారీ, ఏదో మీకు మంచిదని అలా కాస్త ఓవర్ గా చెప్పినట్లున్నాను' అటెటో చూస్తూ అన్నాను. 

'పర్వాలేదు, మీరు నాకు అలా చెప్పినందుకు వారం రోజులు బాధ పడ్డాను. అయితే తర్వాత నాకూ పట్టుదల వచ్చింది. ఎలాగైనా ఈ సంస్థ లోనే ఉద్యోగం సాధించి మీ ముందే మెడ లో బాడ్జి వేసుకుని తిరగాలని, కష్టపడి ఇంగ్లీషు ప్రాక్టీసు చేసి, మూడు వేర్వేరు గ్రూపుల్లో ఉద్యోగం సాధించా' అన్నాడు. గర్వమా? అతిశయమా?  పొగరా? ఆత్మాభిమానమా ? ఏంటిది? అనుకుంటూ అతని వైపు చూస్తే, కళ్లు నిర్మలం గా ఉన్నాయి. 

'పోన్లే, మన కామెంట్ వల్ల ఒకరికి కొంత ఉపయోగం అయిందంటే ఈరోజు చాలా మంచి రోజు క్రింద లెక్క ' అనుకుని నేను మాత్రం సంశయం లేకుండా చాలా గర్వం గా ఆ రోజంతా గడిపేశా.

ఒక పైత్యం ఫెల్లో ని ఓసారి ఇంటర్వ్యూ చేశా.  

ముటముటలాడే  ముఖం!   ఏదో ప్రశ్న అడగ్గానే, ముట ముట మీటర్ లెవెల్ పెరిగిపోతుంది. ముఖం మీద పేడేసి కొట్టినట్లు సమాధానాలు.  సర్లెమ్మని నేనూ, నా పని చేసుకుంటూ పోతున్నా. రెండు ప్రోగ్రామ్లు  రాయిద్దామని, ఒక ప్రశ్న ఇచ్చి లాప్ టాప్ లోకి తల దూర్చానో లేదో..  'అసలీ ప్రశ్న కి మీకైనా సమాధానం తెలుసా? ' అని హుంకరించాడు.  

'నాకు తెలియని ప్రశ్న ని అడిగానని ఎందుకనుకుంటున్నారు? ' అని నేనూ ఎర్రబడిన ముఖం తో అడిగా. ఒక పావుగంట హోరాహోరీ గా వాదించుకున్నాకా, నా ప్రశ్న వేరే కాంటెక్స్టు లో అర్థమైందని తెలిసింది.  కనీసం సారీ కూడా లేదు. 

 ఇంటర్వ్యూ అయ్యాకా, మా బాసు గారితో, 'అబ్బే! లాభం లేదండీ. ఆటిట్యూడ్ అస్సలూ బాలేదు. నేను అస్సలూ రికమెండ్ చేయను.'  అని చెప్పేశా. 

'అతను చాలా హై రికమెండేషన్ తో వచ్చాడు. IIT లో చదివిన వాడు..' అని నా నోరు మూయించి మా గ్రూపు లోకి చేర్పించారు.  పుండు మీద కారం జల్లినట్లు పైగా, మా ఇద్దర్నీ ఒకే ప్రాజెక్టు లో వేశారు.  ఇంక వేరే మనిషి తో పని లేకుండా ఒక ఆరునెలలు కలిసి పని చేసాం. 

రెండు దశాబ్దాల తర్వాత వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే అతనంత గొప్ప టీమ్ ప్లేయర్ ని నేను చూడలేదు. అతని తో పని చేసినప్పుడు పెట్టిన దీక్ష, ఫీలయ్యినంత చాలెంజ్ ఎప్పుడూ ఎక్కడా అనుభవానికి రాలేదు.  మాట్లాడిన విషయాలు తిరిగి తలచుకుని తలచుకుని నవ్వినట్లు, వేరే ఎక్కడా దాఖలాలు లేవు. 

తర్వాత మా స్నేహం కుటుంబాలకీ విస్తరించి, ఈనాడు నాకున్న సన్నిహితులలో ఒక్కరు గా నిలచాడు. 'మరి ఇంటర్వ్యూ రోజు ఎందుకలా? ' అని అడిగితే 'నాకు చాలా టెన్షన్. స్టేజి ఫియర్, చెమటలు పట్టేస్తాయి' అనేవాడు. 

తర్వాత ఎప్పుడూ నాకు తొలుస్తూనే ఉంటుంది. ఎంత మందిని నేను సరిగ్గా తెలుసుకోలేక రిజెక్ట్ చేశానో, కొద్దిగా స్పేస్ ఇచ్చి చూస్తే, బాగా చేసి మా సంస్థ లో, మా గ్రూపు లో రాణించేవారో నని. అలా అని నేనేదో, రాకెట్ టెక్నాలజీ చేశాననీ కాదు, వాళ్ల ఇంటర్వ్యూ ఫలితం అంతా నా చేతిలో ఉందనీ కాదు.

గత పదిహేనేళ్లలో వందలాది మందిని రొటీన్ గా ఇంటర్వ్యూ  చేసినా, తెలుగు పిల్లల్ని ఇంటర్వ్యూలు చేస్తే మాత్రం, చాలా డిఫరెంట్ గా అనిపించేది. తెలియకుండానే వీళ్లని గెలిపించాలి అనిపించేది. గెలవకపోతే, వచ్చేసారి ఏం చేస్తే గెలుస్తారో కాస్త కోచ్ చేయాలనిపించేది.

ఈ అబ్బాయి చూడండి..భలే రాశాడు గత వారం స్క్రీన్ చేసిన బయో డాటా లోంచి కట్టింగ్ ..

అదీ నా తెలుగు పిల్లల ఇంటర్వ్యూ గోల.

కొత్త గా జాయిన్ అయిన ముగ్గురు పిల్లల్ని భోజనానికి తీసుకెళ్లవలసింది గా ఏలిన వారి ఆన.

లంచ్ లో తెగ ఉత్సాహం గా మాట్లాడుతున్నారు,  సంస్థ లో వారు చేయబోయే పని గురించి ఆసక్తి గా తెలుసుకుంటూ తినడమే మర్చిపోయారు. నేనూ గంభీరం గా, కొద్దిగా సరదాగా వాళ్లతో కబుర్లు చెప్పి, ముగించేసాను.

పాత నీరు, కొత్త నీరు.  కాల చక్రం తిరుగుతూనే ఉంటుంది. 

'కొత్త డైరెక్టర్ బాబు ఆఫీసు కోసం చూస్తున్నారు. టీమ్ కి దగ్గర గా పని చేయాలని వారి కోరిక. మరి నీ ఆఫీసు .. ' అని మొహమాటం గా మా బాసు గారు ఆపేసారు. 

'ఆఫ్ కోర్స్.. సాయంత్రానికల్లా, కొత్త ఆఫీసు, కొత్త డైరెక్టరు గారికి రెడీ..'  అని చెప్పి వచ్చేశాను. 

నా ఆఫీసు లో పేరుకున్న కీ బోర్డులూ, మౌసులూ, మానిటర్లూ నా టీమ్ లో అవసరమైన వారికి పంచేసి, చెత్త తీసేసి,  ఆఖరి సారి నా ఆఫీసు చూసుకుని, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా వచ్చేశాను. రేపటినుంచీ వెళ్లినా ఏదో ఒక క్యూబు లో కూర్చోవడమే.  :)

రేపు నేనిచ్చిన ఇంటర్వ్యూల కబుర్లు ..

(సశేషం)

ఇరవయ్యేళ్లిక్కడ - IT ఇండస్ట్రీ లో ఆఖరి ముప్ఫై రోజులు..

ఇరవయ్యేళ్లిక్కడ - IT ఇండస్ట్రీ లో ఆఖరి ముప్ఫై రోజులు..

చిన్నప్పటి నా కలల్లో నేను పెద్దయి  డాక్టరో, ఇంజనీరో, టీచరో, సినిమా ల్లో హీరోయినో మాత్రమే కాదు, దేశం కోసం క్రికెట్ ఆడినట్లూ, (మగవాళ్ల జట్టు లో), అంతరీక్షం లోకి వెళ్లినట్టో..షెర్లాక్ హోమ్స్ లా రకరకాల మిస్టరీ కేసుల్ని సాధిస్తున్నట్లో, అబ్బో ఒకరకం కాదు ఎన్ని రకాల ఉద్యోగాలు చేశానో, ఊళ్లేలానో!

అయితే, ఒక్కసారి కూడా ఒక డబ్బా ముందు కూర్చుని ఇరవయ్యేసి యేళ్లు కీ బోర్డు టిక్కూ టిక్కూ లాడిస్తూ గడుపుతానని, ఈ డబ్బా చదువే అన్నం పెడుతుందని, విమానాలెక్కిస్తుందనీ, వివిధ దేశాలు తిప్పుతుందని, విభిన్న జాతుల వారితో కలిసి పని చేసే అవకాశం ఇస్తుందని, ఒకరకం గా విశాల భావాల్ని పెంచుకుని ఎదిగేలా, మరో రకం గా, సంకుచిత్వాన్ని కంచు కవచం లో సంరక్షించు కునేలా చేస్తుందనీ అనుకోలేదు.

చాలా మందిలా, నలభయ్యేళ్ల కి రిటైర్ అయిపోవాలని అనుకున్నా, ఆచరణ రూపం లోకి వచ్చేసరికి మూడేళ్లు పట్టింది. (అయ్యో నా వయసు చెప్పేసినట్లున్నానే :-((( )

ఇరవయ్యేళ్ల IT కెరీర్ ని ఈరోజు నుండి కరెక్టు గా నెల రోజుల్లో ముగిస్తుంటే కొద్దిగా బాధగా, బెంగగా, కష్టం గానూ, కొద్దిగా ఆనందం గా, ప్రశాంతం గా, తృప్తి గానూ అనిపిస్తోంది.  దాదాపు గుండె మీద బండరాయి పెట్టుకునే రిజిగ్నేషన్ లెటర్ ఇచ్చేశా. జీవితమంతా మరి IT కే అంకితమిస్తే, వేరే వ్యాపకాలకో? అన్న ఉద్దేశ్యమే  నా ఐచ్చిక పదవీ విరమణకి ప్రధాన కారణం.

ఇప్పటి వరకూ చదివిన ఎన్నో తెలుగు కథల్లో మగవారి రిటైర్మెంటు తర్వాత వాళ్ల జీవితం లో వచ్చే మార్పులూ, చేర్పులూ చూసా కానీ, ఆడవారి రిటైర్మెంటు గురించి చదివిన గుర్తు నాకు లేనే లేదు. (అలాంటి కథలు, నవలలూ చాలా వచ్చి నేను చూడలేదేమో తెలియదు).

ఇరవయ్యేళ్లు కొన్ని విధాలు గా ఎంత  ఎక్కువనిపించాయో, మరి కొన్ని విధాలు గా అంత నెమ్మది గా అంతు తెగని టీవీ  లా సాగి, తెగ విసుగ్గానూ అనిపించాయి. అందరికీ అంతేనేమో, అయితే నా అనుభవాలు మాత్రమే నాకు తెలుసు. సాధ్యమైనంత నిజాయితీ గా, నాతో కలిసి పని చేసిన, చేయని వారి వ్యక్తిగత విషయాలని టచ్ చేయకుండా వారి గౌరవానికి భంగం కలగకుండా రాద్దామని చిన్న కోరిక ..

సమయం సరిపోక, ఫేసుబుక్కుకీ , బ్లాగుకీ దూరం గా ఉండిపోయా. ఎందుకో నిన్న మెయిల్స్ చూస్తుంటే, జ్యోతి వలభోజు గారు దాదాపు రెండు వారాల క్రితం పంపిన ఈ మెయిల్ కనపడింది.

నవ తెలంగాణా పత్రిక లో దాదాపు నాతో మాట్లాడినట్లు, ఇంటర్వ్యూ చేసినట్లు వచ్చిన ఆర్టికల్ ని అది. ఏమనుకోవాలో అర్థం కాలేదు కానీ,  ఒకవిధం గా నాకు మళ్లీ బ్లాగు రాసేలా, చిన్న పుష్ ఇచ్చింది.

http://www.navatelangana.com/article/maanavi/114739

 వారికి,  నా ధన్యవాదాలతో, ..

'30 ఇయర్స్ ఇండస్ట్రీ ఇక్కడ' పృథ్వి గారికి వారి డైలాగు ని టైటిల్ గా వాడుకుంటూ క్రెడిట్ ఇస్తూ 

రేపు ..విరమణ ముందు ముప్ఫైయ్యవ రోజు..

(సశేషం ..) 

ఆడ వారి కో రోజు?

మా అమ్మాయి గ్రీటింగు..

ఉండాలా? ఏం? మేం మగాళ్లకి ఏం తీసిపోయాం? వాళ్లకీ ఓ రోజు పెట్టాలా? అయినా మన భారత సంస్కృతి లో స్త్రీ పూజనీయమైనది.. ఒక శక్తి, ఒక....

అబ్బా.. ఇదంతా కాదు కానీ.. మూడు వందల అరవై అయిదు రోజుల్లో ప్రతి రోజూ స్త్రీదే కాకపోవచ్చు..కానీ ప్రతి ఒక్కరోజూ స్త్రీ దీనూ..

గత సంవత్సరం స్త్రీల దినం అందరూ ఏంటో తెగ ఘనం గా చేశారు. ఇటు పొద్దున్నుంచీ SMS లు, ఫోన్లు, ఆఫీసులో రోజా పూలిచ్చి కేకు ముక్కలు పంచడం.. ‘ఆడవాళ్ల వల్లే మా బృందానికి వన్నె వచ్చిందని మా డైరెట్రు గారి నుండి ఈ మెయిలూ.. అందరూ కళ కళ లాడుతూ సీతాకోక చిలకల్లా.. ఇంటికొస్తూనే కాంప్లెక్స్ ఆడవాళ్లు పిల్లలని ఇళ్లల్లో వదిలి మ్యూజికల్ చైర్లు, బింగో ల్లాంటి వినోద కార్యక్రమాలూ.. ఏంటో వెలితి.. విసుగూ..

మరి ఈరోజో? ఆడవారి రోజు. అంటే  అచ్చం గా నాదే ఈరోజు.. It’s my day and My day is beatiful!!

మార్చి 8, 1200am

గంట కొట్టింది. ఇంట్లో అందరూ కలల సీమ లోనో, గాఢ నిద్రలోనో.. నేను మాత్రం ఒక సీరియస్ ఆఫీసు పని. చేయకపోతే నా ప్రతిభ కే ఒక మచ్చ. చేస్తున్నాను.. తలెత్తటానికీ సమయం లేదు.

1am ఆఆఆఆఆకలి.. రాగి బిస్కట్లు?బోరు. ఆవకాయన్నం? ఇంకా నయం.. అరటి పండు? వద్దులే.. అన్నట్టు.. పాలు ఫ్రిజ్ లో పెట్టానా? చూసొద్దాం..

2am డామిట్.. కథ అడ్డం తిరిగింది.. ఇదేంటి!!!!! ఇప్పటిదాకా పని చేసిన కోడ్.. లేద్దాం అనుకుంటే.. ఇప్పుడు పని చేయదు? దీని పని పట్టాల్సిందే..

2.45am : చాలు..బాబూ.. అయినంత చాలు.. ఉద్యోగం తీసేస్తాడా?ఉరేస్తాడా? తూర్పు తిరిగి దణ్ణం పెట్టుకోమను.. నేను పడుకుంటున్నా.. ‘సుఖ నిద్ర కి మించి న వరం.. ఉంమ్మ్మ్మ్మ్.....zzzzzz

7am : నూతి లోంచి.. లీల గా.. మంద్రంగా ‘అమ్మా.. ‘ ‘హమ్మో!!! ఏడు గంటలా!!! టిఫిన్లు, వంటలు.. ఎలా? ‘ దిగ్గున లేస్తుంటే.. ‘పర్వాలేదు.. అమ్మా.. ఈ పూట కి సీరియల్ తింటా.. ఇవ్వాళ్ల పదకొండు న్నర కే వస్తున్నాను. లంచ్ అక్కర్లేదు.. జడ వేయి చాలు..’ ‘ఆహా.. ఎంత మంచి womens day gift!! నేను అరవకుండానే తయారయిపోయారు..’

“My children are beautiful!” ‘ఓహ్.. పదకొండున్నరకే వచ్చేస్తారా? అయితే మళ్లీ WFH పెట్టాలి.. సోమవారం నుండీ పరీక్షలు.. నేను పని చేసుకుంటూ లెక్కలు చేయిస్తే...బాసు ఏమంటారో ’

7.30am : ‘బై బై.. తల్లీ.. అరే.. ఫోన్.. ‘ఓహ్.. కోయీ బాత్ నహీ.. మై ఘర్ పే హూ.. ఆప్కే బచ్చోంకో భీ యహీ చోడ్ దేనా..’ అరే కాలింగ్ బెల్..’ఓహ్.. ఇన్నికే టాంక్ క్లీన్ పన్న పోరింగలా? నాళకి ముడియాదా? ఓకే ఓకే నో ప్రాబ్లం. ‘

8.30am: ‘ఓ.. హాప్పీ వుమెన్స్ డే!! అలాగే అలాగే బై..’.. అప్పుడే పది ఫోన్ కాల్స్. ఒక్క అమ్మకి ఫోన్ చేస్తే చాలు. మిగిలిన వాళ్లకి ఆన్ లైన్ లో .. ఇక పని పూర్తి చేయాలి...

9.30am: ‘నీళ్లు పట్టేసుకుంటే.. మళ్లీ టాంక్ కడిగినప్పుడు టెన్షన్ ఉండదు.. అప్పుడు.. ఓసారి బ్లాగులు చూద్దాం? ‘అయ్యో..అయ్యో.. సిరిసిరి మువ్వ గారికి శ్రావ్య బ్లాగ్ ముఖం గా ఇవ్వడానికి శ్రావ్య గారికి ఒక ఆడియో మెసేజ్ పంపుదామనుకున్నాను. గిల్ట్..గిల్ట్..గిల్ట్.. హ్మ్.. Too late.. I need to manage my time well..

10.30am: అరే బాసు గారి మెయిల్..’ నీవు గత వారం చేసిన బగ్ ఫిక్స్ వల్ల ఇవిగో సైడ్ ఎఫెక్ట్స్.. కాస్త చూసుకుని...!@#@$#’ ‘ఓకే ఓకే.. దీని ప్రభావం పని మీద పడకూడదు.. కంటిన్యూ..’ అన్నట్టు కాస్త పాదం అటూ ఇటూ తిప్పాలి పని చేస్తూ.. లేకపోతే బిగుసుకుపోతుంది... మొన్ననే విరిగి అతుక్కుందసలే.. అమ్మాయి వచ్చేసరికి దానికిష్టమైనవి చేయాలి..ఇంట్లో ఉన్నాను కదా..

11.30am. ‘కృష్ణా.. పని ఎలా అవుతుంది.. స్నేహితుల పలకరింపు.. నా కంపెనీ కాకపోయినా.. నా కోడ్ ఏమాత్రం ఐడియా లేకపోయినా చాట్ ద్వారానే సహాయం చేసే ఫ్రెండ్!! ఎన్నాళ్ల నుండో వెతుకుతున్న ‘యుగాంత’ పుస్తకం ఇచ్చిన ఇంకో ఫ్రెండ్!!! Friends are beautiful! అమ్మాయి వచ్చేసింది.. దాని ఫ్రెండ్సూనూ.. ‘ఆంటీ.. పప్పు, మాగాయ కావాలి నాకు..’ గుజరాతీ పిల్ల గారాలు.. ‘ఓకే నో ప్రాబ్లం..’

12.30: అమ్మయ్య వంట రెడీ.. రండమ్మా తింటూ చెప్పుకోవాలి కబుర్లు.. ‘ఆ ఆ.. వింటున్నా.. వింటూ చేసుకుంటున్నానమ్మా పని!! ఓ.. సారీ వింటా.. పూర్తి శ్రద్ధ తో చెప్పు.. కళ్ళు ఆసక్తి గా వింటున్నట్టు, బాడీ లాంగ్వేజ్ అలాగే.. ప్రతి పది సెకన్లకీ ‘ఓహ్.. అవునా.. టూ మచ్.. బాబోయ్.. థాంక్ గాడ్’ లాంటివి వాడుతూ.. మెదడు లో ఎక్కడో.. ‘బగ్ గురించి ఆలోచిస్తూ... దొంగతనం గా పేపర్ చదువుతూ..

1.30pm: టాంక్ కడిగినప్పుడు పోయే ప్రతి బొట్టూ మొక్కలకే చేరాలి.. అయ్యో... అరటి చెట్టు గెలనింకో సారి చూసి వద్దాం.. సీతా ఫలం చెట్టు.. చిగురు..అ బ్బా.. ప్రకృతి సౌందర్య మయం.. మనమే.. చేసుకుంటున్నాం ఇదంతా మాయం... ‘ఆఆఆఆఅ వస్తున్నా.. ఇచ్చిన లెక్కలన్నీ చేశావా? వెనక సమాధానాలు చూడలేదు కదా.. Just asking!!! అంత కోపమే.. చచ్చాం. కరెంట్ పోయింది. బాకప్ కూడా రాలేదు....

2.30pm. అరే మేరీ నువ్వెళ్లిపో ఇంక.. ‘హాపీ వుమెన్స్ డే.. ఇంద.. దీనితో ఏదైనా మంచి చీర కొనుక్కో సరదాగా.. ఇదిగో మీ అక్క బిడ్డ కోసం ఆవకాయ.. జాగ్రత్త గా కారకుండా.. ‘ అరే కరెంట్ వచ్చింది.. ‘అరీ చిన్నమ్మాయీ వచ్చేసింది.. గుడ్’ ఈమెయిల్స్ చూడాలి. ‘అయ్యో.. ఇంత నెగటివ్ రిమార్కులా!!! ఏంటి? అంత చెత్తగా రాశానా కోడ్!! ముసలి దాన్నవుతున్నాను. ఇంక ఈ కోడింగ్ ఆపేయాలి.. ఈ ఉద్యోగం కష్టం బాబూ.. చిన్న చిన్న అబ్బాయిలతో పోటీ పడుతూ...

3.30pm.. నా వల్ల కాదు ఈ కోడ్.. ‘phone a friend option?’ సరే.. ఈయన చెప్పిన పద్ధతీ ప్రయత్నిద్దాం. ‘అరే.. మామయ్య ఫోన్.. బాగుండదు. రెండు నిమిషాలు మాట్లాడదాం..’ అరే? పెట్టేసే సరికి మళ్లీ ఫోన్!! చాట్ లో ఎవరు? ‘అలాగే.. నీకు ప్రొమోషన్ రావాలంటే.. ఊర్కే గ్రూపులు మారకు.. ‘ మరి సలహాలు ఇవ్వకపోతే..గడుస్తుందా రోజు? ఇతనికేం కావాలి? ‘ఓహ్.. రివ్యూ.. సరే.. ఏంటయ్యా ఈ ఇంగ్లీషూ.. నేను రాసి పెట్టను.. నీచేతే రాయిస్తాను.. మూడో లైన్లో...’ బాబోయ్ .. పని జరగటం లేదు.. concentrate krishna!! concentrate...

4.30pm.. గారడీ ఆట.. పొయ్యి మీద పప్పు పులుసు..కూర, పెద్దదానితో సంస్కృతం, చిన్నదానితో సైన్సు.. ఆఫీసు పని కొద్దిగా ఓ కొలిక్కి వస్తున్నట్టుంది?

5.30pm.. అవునూ.. అసలు ఉదయం నుండీ చాయ్ తాగానా? పోన్లే ఈయనా వచ్చారు గా.. ఇద్దరం తాగచ్చు.. పని,పని, పని.. టీ వీ చూస్తూ భర్తగారు,.. ఆటల్లో పిల్లగార్లు.. నాకే.. ఈ బగ్.. అర్థం కావటం లేదు.. కాన్సెంట్రేట్.. ‘అమ్మా..చెస్ ఆడతావా? ఒక్క గేమ్?’ సరే..పద.. చెస్..భలే ఆట.. కానీ మా చిన్నదానికి తెలిసిన ఒక ఎత్తు ముందు విశ్వనాథ్ ఆనంద్ కూడా గెలవలేడు.. అదే.. ‘బోర్డ్ ఎత్తు..’ పిల్లలతో ఆడటం.. How beautiful!!

6.30pm : పని, పని.. ‘అలాగే.. లాప్ టాప్ మూసి కథలు చెప్తూంటాను..తినండి.. యెస్...’

7.30pm: పని పని.. నా వల్ల కాదు ఒక వాక్ కొడితే.. ‘ఆహా.. రోడ్డు, సాయంత్రపు సంధ్య..!!! అద్భుతం.. రోడ్డు మీద నుంచుని.. ఆడవాళ్లతో ముచ్చట్లు.. ‘Women are so beautiful’..

8.30pm: ‘కథలు.. ఏం చెప్పాలబ్బా? అనగా అనగా..

8.45pm: ‘మొన్న ఎంతవరకూ చూశారు సినిమా? ఒక విండో లో పిల్లలు రాజేంద్ర ప్రసాద్ తెలుగు సినిమా.. వివాహ భోజనంబు.. ఇంకో విండో లో పనీ, పనీ... పర్లేదే.. వీళ్లకీ నవ్వొస్తోందే. జై జంధ్యాల, జై రాజేంద్ర ప్రసాద్.. ఈ పాట వినండి.. బాలు లేత గొంతు.. నచ్చినట్లుంది.. తాళం లీల గా పడుతుంది.. గుడ్ గుడ్.. ‘ Music is beautiful!!

9.45pm: NDTV లో తమిళ ముస్లిం ఆడవారిని చైతన్య పరిచిన కార్యక్రమం మీద డాక్యుమెంటరీ ఏదో.. ఆంగ్ల సబ్ టైటిల్స్ తో.. Our idea of a date.. ఒళ్లో లాప్ టాప్ పనీ, పనీ.. ‘ పెద్దగా చదువుకోకపోయినా, వేరే జీవనాధారం లేకపోయినా, ఎంత ధైర్యం గా ఉన్నారు? ఎన్ని సమస్యలనెదుర్కుంటున్నారు!! కళ్ళు నిండిపోయాయి.. దుఖం తో కాదు హృదయం నిండి.. వాళ్ల సమస్యల ముందు నా బోడి బగ్ ఎంత చిన్నది...

10.45pm: ‘అరే.. ఇదా.. కథ!! వచ్చేసింది సొల్యూషన్.. హమ్మయ్య.. మూడురోజుల నుండీ.. ఎంత కష్టపడ్డాను... తొందర పడకూడదు. బాగా టెస్ట్ చేసి మరీ ఇవ్వాలి..

11.45pm : అమ్మయ్య అయిపోవచ్చింది..

12.45pm: ఆల్మోస్ట్ డన్..

1.45pm: అమ్మయ్య.. అయిపోయింది. ‘work is beautiful..’!!

పడుకోనా? అప్పుడే!!!  మరి చదివాను, ఇంటి పని, పిల్లలు, వాళ్ల చదువులు, సినిమా, సంగీతం, స్నేహితులతో గప్పాలు,. మొక్కలు, బేబీ సిట్టింగ్, ఆఫీసు పని, ఇన్ని చేసినదాన్ని..ఇదంతా రాసుకోవద్దూ.. Documenting yet another beautiful day .. బగ్ ఫిక్స్ అయిందని కాదు కాకపోయినా మంచిరోజే.. రేపంటూ ఉందిగా.. ఫిక్స్ చేసుకోడానికీ... :)


చేతి నిండా పని, చేయగల్గే ఆసక్తి, అనురక్తి, గుండె నిండా ధైర్యం, ఆరోగ్యం, కొద్దిగా స్పందించే మనసూ... ఉంటే అంతకన్నా ... celebration లేదు, అక్కర్లేదు.. Life is beautiful!



సిరి సిరి మువ్వ.. 'వరూధిని' గారికి ఈ పోస్ట్ అంకితం!!!

సింగం, బార్డర్ సమస్యా, మల్లెపూలూ..

ఆఫీస్ లో నా ప్రాజెక్ట్ పార్టనర్ సింగ పెరుమాళ్ నుండి మెయిల్.. సోమవారం. 'Family Emergency.. Will be Out of Office for couple of days' అని.  'అయ్యో.. పాపం ఏం ఎమర్జెన్సీ యో' అనుకున్నాఒక్క క్షణం కానీ.. ఆయన చేయాల్సిన పని కూడా నా మీద పడిందని గుర్తొచ్చి.. నీరసం వచ్చింది...  కానీ మళ్ళీ అనుకున్నా.. పోన్లే.. ఎన్ని సార్లు నన్ను ఆదుకోలేదు.. అని..

రెండు రోజులకని వెళ్ళిన వాడు వారం అంతా రాలేదు.ఫోన్ కి పలకడు.. ఆన్లైన్ లేడు.బాసుగారిని అడిగితె.. 'నాకూ చెప్పలేదు.. ఏమైందో..' అని చెప్పాడు.  సింగ పెరుమాళ్ చాలా నెమ్మది. ఘాటైన తమిళ వాసన తో మాట్లాడతాడు. తనని అందరూ సింగం అని పిలుస్తారు.. మేమైతే 'సిమ్గామంటీ చిన్నోడే ఆఫీస్ కొచ్చాడే..' అని సరదాగా ఏడిపించినా..  'Singapore mall' అని ముద్దు పేరు పెట్టినా..నవ్వుతూ వెళ్ళిపోవటమే..


అతను మొత్తానికి ఆఫీసు కి రాగానే..  'ఏమైంది? ' అని అడిగితే రుద్రవీణ లో లా 'అదంతా పెద్ద కథ' అని నిట్టూర్చాడు. సరే ఈరోజు లంచ్ సింగం తో ఫిక్స్ చేసేసా..  కిటికీ సీట్ సంపాదించి..'ఇప్పుడు చెప్పు..' అనగానే.. మొదలు పెట్టాడు..


'మా ఊరు తమిళ నాట ఒక అందమైన చిన్న పల్లె.. ' అని..    నేను.. 'ఆ ఆ.. introduction వద్దు తండ్రీ... పచ్చని చేలూ, ఊరి పక్క పారే కావేట్లో చల్లని నీరూ, నిష్కల్మషమైన హృదయాల తో ఊరి ప్రజలూ, ఇళ్ళ ముందు ముగ్గులూ, .. ' ఇంకా ఏదో అనబోతుంటే..  సింగం మొహం లో ఎక్స్ప్రెషన్ చూసి.. 'సారీ.. చెప్పు చెప్పు ' అన్నాను.

ఊళ్ళో.. వాళ్ళింటి పక్క వారికీ సింగం కుటుంబానికీ భూముల గొడవలు ఉన్నాయిట. అంతగా పడదట. ఈలోగా వీళ్ళ ఇళ్ళ మధ్య కంచె ఏదో నిప్పు అంటుకుని కొంత పార్ట్ కాలిపోయిందిట. మళ్ళీ వేయించే సమయం లో పక్కాయన కాస్త పకడ్బందీ గా  సింగం తండ్రి ఊళ్ళో లేని సమయం లో రెండడుగులు జరిపి కట్టించాడట. సింగం అమ్మ  ఉదయమే లేచి ఈ ఘోరం చూసి గగ్గోలు పెట్టి అరిచి నానా యాగీ చేసి.. పక్కవాళ్ళని శాపనార్థాలు పెట్టినా.. వాళ్ళు వినిపించుకోలేదట...


ఇక వాళ్ల నాన్న ఊర్లోకి రాగానే పెద్ద గొడవ.. కంచె కట్టటం ఆపు చేయించి.. ఊళ్ళో పెద్దమనుషుల్ని పిలిచి గొడవ పెట్టించాడట.  సింగం తండ్రి ఒక సామాజిక వర్గానికి నాయకుడు. ఆయన వెనక మొత్తం కుల సంఘం నిలిచింది. ఇక అవతల పక్కవారి వైపు కౌన్సిలర్ ఉన్నాడట. దానితో.. కాంగ్రెస్ వాళ్ళంతా వెనక నిలిచారట. ఇటు సింగం తండ్రి  DMK మెంబర్. దానితో.. ఆయన వెనక రాజకీయ శక్తులు కూడా వచ్చి చేరాయి.


ఒక పక్క సింగం కి తప్పి పోయిన పెళ్లి సంబంధం వారు ఒకళ్ళు అవతల పక్క  గుంపు లో కలిసారట. వాళ్ళు MLA చుట్టాలు.  ఎలక్షన్ల హడావిడి కూడా ఉందిట ఆ ఊర్లో.. దేనివో..


ఈలోగా.. ఒక DMK అతనికి అవతల పక్క చేరిన కాంగ్రెస్ మనిషి తో ఉన్న పాట కక్ష తీర్చుకోటానికి ఇదే మంచి అవకాశం అని తోచింది. ఇంకేం?  వెంటనే.. దారి కాసి శత్రువులపై కర్రలతో, కత్తులతో దాడి చేసారు.. వాళ్ళూ అప్రమత్తం గానే ఉండటం తో కొద్దిపాటి గాయాలతో బయటపడ్డారు.. అదీ పోలీస్ జీప్ అదే దారిలో వస్తూండటంతో...


దాంతో.. గొడవ పోలీస్ స్టేషన్ దాకా కూడా వెళ్ళిందిట.. సరే.. ఇక ఇంత దూరం వచ్చాక తగ్గేది లేదని.. సపోర్ట్ కోసం కొడుకులకి ఫోన్లు చేసారట.. తల్లి దండ్రులు.. 

 సింగం తమ్ముడు ఇంకా చదువుకుంటున్నాడట. సింగానికి మొదటి నుండీ కోపమెక్కువ.. ఊళ్ళో గొడవల్లో ఇరుక్కుంటుంటే వాళ్ల తల్లిదండ్రులు హాస్టల్ లో పెట్టి చదివించారని చెప్తే..  నాకు కాస్త భయమేసి ఎందుకైనా మంచిదని స్టిఫ్ గా కూర్చున్నాను.   నా పరిస్థితి ని పట్టించుకోకుండా.. సింగ పెరుమాళ్ తన కథ కంటిన్యూ చేస్తూనే ఉన్నాడు.

'హమ్మో.. సింగాన్ని చాలా సార్లు డెడ్ లైన్ల గురించి నిలదీయటం, వార్నింగ్ లు ఇవ్వటం.. లాంటివి చేస్తూ ఉంటాను.. టీం లీడ్ గా.. ఇంత బాక్ గ్రౌండ్ ఉందా.. అని కాస్త భయం వేసింది.  ఇంద్ర లో చిరంజీవి లా అజ్ఞాత వాసం గడుపుతున్నాడా? తేడా వస్తే..  తల కాయలు  లేపేస్తాడేమో .. ఎన్ని సార్లు అతనికి కోపం వచ్చి ఉంటుందో.. ఈ పాటికి అని ఒక అంచనా వేయటం లో మునిగిపోయాను.




చిన్న కాలిన కంచె ఊళ్ళో కులాల మధ్య గొడవగా,.. రాజకీయ పార్టీల మధ్య పోరుగా పరిణామం చెందింది.. ఊరు మండుతోందిట.  తండ్రి ఫోన్ చేసినా.. మా ప్రాజెక్ట్ డెడ్ లైన్ వల్ల సింగ పెరుమాళ్ ఊరెళ్ళ లేకపోయాడు. కానీ.. ఈలోగా. గొడవ ఇంకో రూపు దిద్దుకుందిట.

ఉదయం 5 గంటలకి సింగం తండ్రి కాల కృత్యాలు తీర్చుకోవటానికి ఇంటి ఆవరణలో కూలిన కంచె వైపున్న బాత్ రూం వైపు నడుస్తుండగా..  ఏదో తేడా గా అనిపించి కాస్త జాగ్రత్త గా చూస్తే.. ఒక ఎర్రటి చీర..ఒక స్త్రీ శరీరం.. ఆయన కి ఒళ్ళు జలదరించి ఒక్క పరుగులో ఇంట్లోకి చేరి కుటుంబాన్ని లేపారట..  అవతల పార్టీ వాళ్ళు మర్డర్ చేసి శవాన్ని ఇటు పారేసారని భయం వేసి..అందరూ కలిసి వెడదామని లాంతరూ అవీ తీసుకునేలోపల మళ్ళీ ఒక పెద్ద అరుపు వినిపించిందట..  ఏంటా అని చూస్తే.. పక్కావిడ వణుకుతూ ఇంట్లోకి పరిగెట్టటం చూసారట..


నేనూ చాలా ఉత్కంట గా ముందుకు వంగి వింటున్నా..  అందరూ జాగ్రత్త గా వెళ్లి చూస్తే.. ఏమీ లేదుట...  అందరికీ ఇది ఒక మిస్టరీ అయిపొయింది. కంచెకి అవతల వాళ్ళూ, ఇవతల వాళ్ళూ  చర్చల్లో ములిగిపోయారు.. కానీ.. ఎవరు చేసి ఉంటారీ పని? అన్నది తెలుసుకోలేక పోయారు. 


' ఇంక లాభం లేదు .. సింగం .. ఇంటికి రా..' అని పిలుపు తండ్రి నుండి అందుకున్న సింగ పెరుమాళ్ హుటాహుటిన బయల్దేరి ఊరెళ్ళాడట... ఇక్కడి వరకూ  చెప్తూ ఉండగా ఫోన్ మోగిందని మాట్లాడుతున్నాడు సింగం..   ఆ 2 నిమిషాల్లో ఎన్నో ఆలోచనలు నన్ను కమ్మి పారేశాయి..  'అబ్బా.. నా జీవితం ఎంత చప్ప గా ఉంది... అయితే  ఫాక్షన్ సినిమాల్లో చూపించేంత  ట్విస్టులతో జీవితాలు ఉన్న వాళ్ళల్లో ఒకరు నా టీం లో ఉన్నారా.. హెంత అదృష్టం!! సింగం ఊరెళ్ళి మిస్టరీ సాల్వ్ చేసాడా? ఇలాగ..  ఒక్కసారి ఫోన్ లాక్కుని విసిరి గొట్టి.. 'తర్వాత ఏమైంది? ' అని అడుగుదామనుకున్నా.. కానీ.. 'అసలే అజ్ఞాత వాసం లో ఉన్న ఇంద్ర ' లాంటి సింహ అని గుర్తొచ్చి.. ఎదురు చూస్తూ కూర్చున్నా..  


ఈలోగా ఫోన్ కాల్ అయి.. మళ్ళీcontinue చేసాడు సింగం..

 

సింగం  తల్లికి మంచి నెట్వర్క్ ఉందిట ఊళ్ళో.. ఆవిడ వేగుల ద్వారా సమాచారం సంపాదించింది.. ఏంటయా అంటే..   వీరి దొడ్లో మల్లెలు విరగబూస్తాయట. ఒక కొంటె పిల్లకి మల్లెల పిచ్చిట. తనుండే గుడిసె లో మల్లె తీగ లేదు.. ఎవర్నడిగినా, 'అబ్బే!! మాకే సరిపోవట్లేదు..' అనేస్తున్నారట. ఇలా కాదని ఉదయమే వచ్చి కోసుకుంటోందిట పిచ్చి పిల్ల!!!  సింగం తల్లి ఈ విషయం చెప్పగానే.. అందరూ 'అమ్మయ్య' అని రిలాక్స్ అయిపోయారట.  

సింగం తల్లి .. 'అయ్యో పాపం.. పక్కింటావిడ భయపడింది.. ఆవిడకూ చెప్దాం..' అని అందరూ వారించినా వాళ్ళింటి వైపు కంచె దగ్గరికి చక చకా నడిచిందట.  15 ఏళ్ళుగా భూమి గొడవల కారణాన మాట్లాడటం మానేసినావిడ ఇంట్లోకి తొంగి చూస్తూ 'పార్వతమ్మా.. ' అని పిలుస్తుంటే.. 'పోన్లే ఆడ వాళ్ళని ఆపటం ఎందుకూ '  అని  ఊరుకున్నారట అవతల పక్షం వాళ్ళు. .. ఈ మల్లె పూల దొంగ విషయం చెప్పగానే కంచె కి రెండు పక్కల వాళ్ళూ 'హమ్మయ్య' అనుకుని నవ్వుకుని.. ఒకళ్ళకొకళ్ళు సారీలు చెప్పుకుని కలిసిపోయారుట...

ఓస్ .. ఇంతేనా? నేనేదో.. ఒక Sherlock Holmes లా మా సింగం వెళ్లి మిస్టరీ సాధించాడేమో నని సంబర పడుతుంటే. నెత్తిన చల్లని నీళ్ళు జల్లినట్టైంది..   సరే.. ఏం చేస్తాం.. నా జీవితం లో ఈ మాత్రం మిస్టరీ, గొడవలూ, అజ్ఞాత వాసాలూ లేవు.. ఆ విధం గా నాకు తెలిసిన ఒక్క మనిషి సిమ్గమే కదా అని సద్ది చెప్పుకుంటున్నా..   

సింగం.. కంటిన్యూ చేసాడు..

కానీ కుల సంఘాల వాళ్ళూ, రాజకీయ నాయకులూ, మాత్రం అలాగ మధ్యలో కలిసిపోతే కుదరదు.. అని హెచ్చరిక లు రోజూ..చర్చలు.. మాఅమ్మా వాళ్ళకీ ఏమీ పాలు పోదు. చుట్టాలువెనక్కి తగ్గద్దని ఒకటే ఒత్తిడి.  ఇంటి బయటకి రావాలంటే భయం.. భూమి గొడవ లేదు. కానీ ఊరి గొడవ  పెరిగింది.

'అదిగో ఈ ఒత్తిడి భరించలేక నాలుగు రోజులు తల్లి దండ్రులని తీసుకుని వచ్చాను... అన్నాడు సింగ పెరుమాళ్.. 

'మరి ఇప్పుడు? '  అని అడిగితే 'ఏముంది? నాలుగు రోజులు ఇక్కడే ఉంటారు.ఊరికి వెళ్ళినా గొడవలు తగ్గకపోతే..మాత్రం.. నేను వెళ్లి.. నా పధ్ధతి లో సరిచేస్తాను.. అన్నాడు..  ఎందుకైనా మంచిది.. అని  పధ్ధతి అంటే  ఏంటో అడగలేదు నేను.   

లంచ్ చేసాక క్యూబ్ కి నడుస్తూ.. 'అన్నట్టు ఈ కథ నేను బ్లాగ్ లో రాసుకోవచ్చా? కావాలంటే .. పులి పెరుమాళ్/పులి రాజా.. ఇలాగ మార్చమంటే మారుస్తా.. అని అడిగా.. గట్టిగా నవ్వి.. 'పేరేమీ మార్చక్కరలేదు..రాయి' అని.. 'అన్నట్టు.. కృష్ణాజీ.. నేను కొత్త బగ్స్ ఇచ్చారు రెండు.. తీసుకోలేను..పేరెంట్స్ ని బయటకి తీసుకెళ్ళాలి.. మీరే చేసేస్తారా?' 

అని 'వినమ్రం' గా రిక్వెస్ట్ చేసాడు సింగం..  'అయ్యో.. ఈ మాత్రం దానికినోరు తెరిచి అడగాలా? నో ప్రాబ్లం..నేను చేస్తాను.. ' అనేసాను...  అదేదో.. నాకు ఎంత అదృష్టం పట్టింది? ఆ కొత్త బగ్స్ కూడా సాల్వ్ చేసే అవకాశం వచ్చింది? ' అన్నట్టు ఎక్స్ ప్రెషన్ పెట్టి :-(

బాసూ, బీరకాయ తొక్కల పచ్చడీ..

అనగా అనగా మాకో జర్మన్ బాసుండేవాడు.

ఆజానుబాహుడు, దాదాపు ఏడడుగుల పొడగరి. క్లియర్ గా జర్మన్ యాస భాషలో. పేరు లోథర్ మ్యూజ్. (మేం ముద్దుగా గా లోఫర్ మ్యావ్ జ్ అని పిలుచుకునే వాళ్ళం అనుకోండి).. ఓ యాభై యేళ్ళుండేవేమో..

ఆయన కి పన్నెండు మందిమి రిపోర్ట్ చేసేవాళ్ళం. ఇన్నేళ్ళ సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగం లో నాకెదురైన బాసులలో ఆయన లాంటి వాడు ఎక్కడా దొరకలేదు. చాలా మంచి బాస్! కానీ... అదేదో రవితేజ సినిమాలో చెప్పినట్టు,..హార్ట్ లో అనిపిస్తే.. నోటితో అనేసే రకం!

మామూలప్పుడు ఎంతో చక్కగా మా సమస్యలని తీరుస్తూ,.. లీడ్ చేసేవాడు కానీ.. ఆయన ఏదైనా తింటుంటే మాత్రం మనం ఏదైనా పనితో వెళ్తే అంతే సంగతులు...


ఒకసారి మా డైరెక్టర్ గారు (ఆవిడా యూరోపియనే..) పేద్ద గులాబీ ఉన్న బిగుతైన స్లీవ్ లెస్ టీ షర్ట్ వేసుకొచ్చింది. అందరూ అప్రయత్నం గా ఆ పూవు వైపు చూస్తూ దొరికిపోయారు. నేను.. గిల్టీ గా.. 'నైస్ షర్ట్!' అన్నాను. ఆవిడ ' స్పెయిన్ లో కొన్నాను.. ఇది డిజైనర్ షర్ట్! ఇట్ ఈజ్ వెరీ చీప్.. కెన్ యూ బిలీవ్ ఇట్? ఇత్ ఇస్ జస్ట్ 135 $ !!!!' అంది. నేను.. బాగుండదని ' ఓహ్ వావ్ ' అంది. ఈయన.. '100 $ పెడితే కనీసం స్లీవ్స్ కూడా ఇవ్వలేదు చీప్ గా ఉంది షర్ట్ నిజమే' అన్నాడు.. ఆవిడ అగ్గి మీద గుగ్గిలం అయ్యింది.


ఆయన జాయిన్ అయ్యేటప్పటికి నాకు మూడో నెల. అసలే వేవిళ్ళు. పొద్దున్నే క్యూబ్ దగ్గరకొచ్చి.. 'క్రిష్నా.. ఈరోజు నిప్పుల మీద కాల్చిన పంది మాంసం స్ట్రిప్పులు తిన్నాను.. ఫలానా సాస్ తో.. కొత్త బ్రేక్ ఫాస్ట్ జాయింట్ లో.. కాల్చినప్పుడు దాంట్లోని కొవ్వుతో నే.. వేపబడి.. అబ్బా.. చెప్తుంటే నాకు లాలాజలం కారిపోతోంది ఇప్పుడే.. గాడ్! ' అని ఒకరోజు.. ఇంకోరోజు గొడ్డు మంసం తో చేసిన వంటకం గురించీ.. చెప్పేవాడు..' వెజెటేరియన్ అయిన నాకు, ఆ పరిస్థితి లో కష్టమయ్యేది. ప్రతి రోజూ ఇదే వరస అవటం తో.. ఇంక లాభం లేదని చెప్పేసాను ఆయనకి. 'టాపిక్ మార్చండి ప్లీజ్ ' అని.

ప్రాజెక్ట్ ప్లాన్ వేస్తుంటే.. మరి నా ప్రెగ్నెన్సీ విషయం చెప్పకపోతే బాగుండదు అని వెళ్ళి చెప్పగానే.. రెండు చేతులతో తల పట్టుకుని 'ఓహ్ నో నేనేం చేయను ఇప్పుడు ' అనగానే నాకు చిర్రెత్తింది. 'హలో.. నాకు పెళ్ళయింది! ఒకవేళ కాకపోయినా నాకు నువ్వు తండ్రివీ కాదు.. అంత బాధ పడకు ' అని విసురుగా బయటకొచ్చేసాను.

ఆయన తేరుకుని.. సారీలు చెప్పి, 'అయినా కోపం లో కూడా జోకులు భలే వేస్తావ్ ' అని నవ్వేశాడు. ఆయనకి మంచి తిండి పిచ్చి. ఒక్కోసారి మర్చిపోయేవాడు క్వార్టర్లు ఉంచుకోవటం. 10 దాటాక వచ్చి 'ఇవ్వాళ్ళ చిల్లర లేదు.. ఒక డాలరివ్వవా.. ఒక టోస్ట్ కొనుక్కుంటా' అనేవాడు.

ఆయన రోజూవారీ బాధ పడలేక నా డెస్క్ డ్రా లో బోల్డు చిల్లర పడేసేదాన్ని. ఆయన వచ్చినప్పుడల్లా నాకు పెద్ద లెక్క చెప్పేవాడు. నేను పట్టించుకోకుండా తలాడించేదాన్ని. ఒక ఇరవయ్యో, యాభయ్యో అయ్యాక నోట్లు చేతికిచ్చి.. తలకాయ మీద చేయి పెట్టి బ్లెస్ యూ.. అనేవాడు.. 'అన్నదాతా సుఖీ భవ ' అన్నట్టుగా.

మొన్నీ మధ్య అమితాబ్ సినిమా భూత్ నాథ్ చూశాను. హెడ్ మాస్టర్ పిల్లల టిఫిన్ బాక్సులు తినేస్తూ ఉంటాడు. అలాగ ఈయన కూడా లంచ్ టైంకి వచ్చి 'ఏం తెచ్చావు? ' అని అందర్నీ అడిగి అందరి బాక్సులూ కాస్త కాస్త తినేసేవాడు.

ఒకసారి బీరకాయల తొక్కల పచ్చడి చేశాను. చాలా ఉందని ఒక బాక్స్ లో తెస్తే.. ఆయన టేస్ట్ చేసి.. 'ఇది నాకొదిలేయ్.. అని క్రాకర్ల మీద రాసుకుని హాయిగా తినేశాడు. ఎలా చేస్తారో అడిగి మరీ రాసుకుని ఇండియన్ స్టోర్స్ లో పోపు సామాన్లు కొనుక్కుని చేశాడట.
అడిగిన వాళ్ళకీ అడగని వాళ్ళకీ.. బీరకాయల తొక్కల పచ్చడి ఎంత బాగుంటుందో.. సాండ్ విచ్ లో కూడా ఎలా వాడచ్చో చెప్పేవాడు.. ఇక మా వాళ్ళంతా.. 'అబ్బో చాలా సేవ్ చేస్తున్నట్టున్నారు.. తొక్కల్ని కూడా వదలకుండా' అని నన్ను తెగ ఏడిపించారు ఆరోజుల్లో


ఒకసారి చింతకాయ పచ్చడి జాం బాటిల్ లో ఇచ్చేదాకా ఊరుకోలేదు.


ఆయనకి నలుగురు పిల్లలు. మామగారు జెర్మనీ లో పెద్ద పారిశ్రామిక వేత్తట! వాళ్ళావిడ కి వంట అంటే ఎలర్జీ.

ఆవిడ ఎప్పుడూ ఇంట్లో బట్లర్లూ, కుక్కులతో పెరగడంతో, బ్రెడ్ టోస్ట్ చేయాలన్నా విసుగేట. ఈయనేమో మాంచి భోజన ప్రియుడు. మా మామగారు మా పెళ్ళిరోజులకి బీ ఎం డబల్యూలూ, ఇళ్ళూ అలా గిఫ్టులిస్తుంటే.. ఊర్కున్నా కానీ.. ఇలా వంట చేయని భార్య కి ఏనాడో విడాకులిచ్చేసేవాడ్ని. నా మొదటి భార్యకి విడాకులివ్వటానికి రీజనదే అనేవాడు. వాళ్ళ పెద్దమ్మాయికి ఆయనే స్వయం గా అన్ని వంటలూ నేర్పించాడు. (బీరకాయ తొక్కల పచ్చడి నేర్పించాడో లేదో అడగాలి ఈసారి..)


ఒకసారి పెద్ద కస్టమర్ ప్రాబ్లం వచ్చింది. నాకప్పటికే ఆరోనెల. శని ఆదివారాలంతా ఆఫీసులోనే పడి చేసి చేసి.. సోమవారం.. వేరే టీం సహాయం కావాలి అదీ అని.. నేను 10 నిమిషాలపాటూ ఏకధాటిగా వివరించాను. ఎందుకో అనుమానం వచ్చి.. గమనిస్తే.. ఆయన హాయిగా సూప్ జుర్రుకుంటూ,.. టీ వీ లో వంటల ప్రోగ్రాం లో ఆంకర్ల లాగా 'హ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్' అనుకుంటూ. కోపం వచ్చి విస విసా నడుస్తూ వెళ్ళిపోయాను క్యూబ్ కి... వెనక 'క్రిష్నా.. సారీ ' అంటూ ఆయన!

ఒకసారి ఏదో మీటింగ్ లో కుమార్ అని ఒకతను.. కాఫీ తాగుతూ మధ్యలో బోర్డ్ దగ్గరకెళ్ళి ఏదో గీస్తుంటే.. ఈయన పొరపాట్న.. కుమార్ కాఫీ తాగేసింది చాలక.. కుమార్ 'ఎనీ క్వెష్చన్స్?' అని అడిగితే.. ఈయన..'మాన్.. నీ కాఫీ లో ఇంత చక్కెరా? అది కాఫీ యా పాలా?' అని నిలదీశాడు.

ఆయన ధోరణి ఆయనదే లా ఉండేవాడు. ఒకసారి మాతో పని చేసే అబ్బాయి ఏదో టెక్నికల్ విషయం వివరిస్తుంటే.. చటుక్కున ఆయన నేల మీద కూర్చున్నాడు.

ఏంటి ఇది! అని కంగారు పడితే.. 'మాన్.. ఇన్నేళ్ళొచ్చాయి.. షూ లేసులేసుకోవటం రాదు కదా ఇంక కోడేం రాస్తారయ్యా ' అన్నాడు. అసలు లేసులు కట్టుకోవటానికీ, కోడ్ రాయటానికీ సంబధం ఏంటో అర్థం కాక.. తను చెప్పింది ఒక్క ముక్క కూడా వినలేదని అర్థమయింది అతనికి.

ఒకసారి టీం కోసం స్వయం గా వండి స్పాగెటీ, మీట్ బాల్స్ తెచ్చాడు..ప్రాబ్లెమల్లా.. అందరూ దేశీలే.. ఎవ్వరం తినమాయె .. చాలా ఆక్వర్డ్ గా అందరికీ అనిపించింది. కానీ ఆయన ఏమీ అనుకున్నట్టుగా అనిపించలేదు.. ఆ తర్వాత కూడా.. వంకాయ పులుసులూ, పాలకూర పప్పూ లాంటివి తింటూనే ఉన్నాడు. మాకోసం స్వీట్లూ, చోక్లేట్ల లాంటివి మాత్రమే తేవడం అలవాటు చేసుకున్నాడు.

మెటర్నిటీ లీవ్ తర్వాత మళ్ళీ జాయిన్ అయిన రోజున.. 'క్రిష్నా! సర్ ప్రైజ్ ఫొర్ యూ ' అని వీకెండ్ లో చేసిన తొక్కల పచ్చడి డబ్బా చేతిలో పెట్టాడు.. కళ్ళు చెమర్చాయి.. నవ్వు కూడా వచ్చింది.

అమెరికా వదిలి వచ్చేసాక కూడా... నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు చెప్పినప్పుడల్లా కాసేపు వంటల గురించి మాట్లాడతాడాయన.

బీరకాయ తొక్కలు పారేసినా, పచ్చడి చేసినా.. ఆయన గుర్తు రాక మానరు నాకు :-)

ఊర్వశి కృష్ణప్రియ లా నటించేసా..

సోమవారం ఉదయం.. క్యూబ్ లో కూర్చున్నానే కానీ.. ఒక పది నిమిషాలైనా ఎవరో ఒకరు రాకుండా గడవలేదు.. . ' ఈ బగ్ చూద్దాం .. రావా ? ' అని ఒకరు.. ఈ డాక్యుమెంట్ రెవ్యూ చేద్దామా అని ఒకరు, లాబ్ కెళ్దాం రమ్మని వేరొకరు..

కొత్త సినిమా డవున్ లోడ్ చేసావా?, ఫలానా కంపెనీ లో వెళ్తే 30% హైక్ ఇస్తున్నారట.. అతనెవరో ఐ-ఫోన్ కొన్నాడట.. ఇంకెవరో హొండా సిటీ కొన్నాడట లాంటి ఊసుబోక కబుర్లు.. 9.30 కి వస్తే.. అప్పుడే 11 అవుతోంది.. ఇంక ఇప్పటికైనా మొదలు పెట్టకపోతే పని సాగి, రాత్రి దాకా చేయాల్సివస్తుంది, అనుకుంటుండగా.. ఔట్ లుక్ కాలెండర్ మీటింగ్ రిమైండర్ చూపించింది. 'అమ్మయ్య!' అనుకుని మీటింగ్ రూం కెళ్ళాను. మధ్యలో ఎవరో.. ఏదో చెప్దామనుకుంటే.. 'ఐ ఆం రన్నిగ్ లేట్ ఫర్ ఎ మీటింగ్' అనేసరికి ఎవ్వరూ నోరు మెదప లేదు.

నెమ్మది గా బ్రేక్ రూం లో మగ్ కడిగి కాఫీ మెషీన్ లోంచి కాఫీ వంపుకుని, కాళ్ళీడుస్తూ కాంఫరెన్స్ గది లోకి నడిచాను. 'ఎంత మిగిలిన పని నుండి తప్పించుకుంటే మాత్రం.. పనికి మాలిన మీటింగ్ లో 2 గంటలు కూర్చోవాలంటే ఎంతవిసుగ్గా ఉంటుంది!!" వెళ్ళి చూస్తే ఏముంది.. నాలాంటి వాళ్ళు అప్పటికే ప్రెజెంటర్ కి దూరం కుర్చీలు ఆక్రమించేసారు. నిద్రపోయే స్పాట్లన్నీ నిండిపోయాయి.

"అయ్యో లాప్ టాప్ పెట్టి సీటు ముందర రిజర్వు చేసుకుని, వీళ్ళు ప్రొజెక్టర్, వెబెక్స్ అవీ రెడీ చేసుకునే లోపల కాఫీ కెళ్ళాల్సింది నా 'కాపీనం'వల్లే ఇంక మరీ ప్రెజెంటర్ పక్క సీట్లోనే కూర్చోవాల్సి వస్తుంది :-( అని బాధగా.. కూర్చున్నాను. ఆయన అన్నీ సెట్ చేసుకునే లోపల నేనూ, నా మెసెంజర్, ఈమెయిల్స్, కోడ్ విండో తెరిచి .. మరీ ఉపోద్ఘాతం అయినా వినకపోతే బాగుండదు కదా అని .. తల పైకెత్తి.. ఉత్సాహం నటిస్తున్నాను.


ఆయన 2 స్లైడ్లు చూపించాక.. చుట్టూ గమనిస్తే.. ఇద్దరు ముగ్గురు తప్ప దాదాపు అందరూ లాప్ టాప్ లో కూరుకుపోయారు. వీళ్ళకి పాపం బాగా ఇంట్రస్ట్ ఎక్కువనుకుంటా అనుకుని నేనూ లాప్ టాప్ లోకి తల దూర్చే లోపల గమనించాను.. వాళ్ళ బాసు గారు కూడా వాళ్ళ పక్కనే ఉన్న విషయం. 'అదీ సంగతి.. ' అనుకుని నవ్వుకుని పని చేద్దామా? ముహూర్తం బానే ఉంది కదా.. వర్జ్యం.. ఎప్పుడు ఇలాగా ఆలోచిస్తుండగానే.. ఎవరో మెసెంజర్ మీద 'హాయ్' అన్నారు. 'అరే.. ప్రణవి తో మాట్లాడి 10 రోజులయ్యింది..' అని దానితో సంభాషణ మొదలు పెట్టాను.


ఒక పది నిమిషాలు మాట్లాడాక, తనకేదో పని ఉందని వెళ్ళిపోయింది. సరేలే అని స్నేహితులు పంపిన జంక్ మెయిల్స్ చూస్తున్నాను. ఇంతలో ప్రెజెంటర్ గొంతు కాస్త గట్టి గా వినిపిస్తే చూస్తే ఏముంది? 'లాప్ టాప్స్ మూసేయండీ అని ఆజ్ఞ .. '

ఫోన్ కాంఫెరెన్స్ చేసి ఉండాల్సింది.. 'ఎరక్క పోయి వచ్చి ఇరుక్కు పోయాను :-( ' అనుకుని, విందామని చూస్తే.. ఒక్క ముక్కా అర్థం కావట్లేదు.. మరి 15 నిమిషాలు దాటిపోయింది మొదలు పెట్టి.. బాసు ఫోన్ చేస్తానన్నాడు నా కోడ్ రెవ్యూ చేస్తాడట. ఇక్కడేమో.. ఈ బలవంతపు తద్దినం అని నిట్టూర్చాను.

లాప్ టాపులు మూయమని వార్నింగ్ రావటం తో.. జనాలు బానే వింటునట్టున్నారు. కాస్త ఆవలించి.. పనికొచ్చే పని ఏం చేయచ్చా అని చూస్తున్నాను. టబుల్ మీద సెల్ ఫోన్ కనిపించింది.. ఇకనే.. ఐడియా తట్టేసింది. ఇటుపక్క రమ్య కూర్చుంది. చిన్న సైగ చేసి.. తన సెల్ లోంచి నా నంబర్ కి ఎవరూ చూడకుండా బల్ల కిందనుండి నొక్కాను. ఈ పని చేస్తూ... ' ఊర్వశి కృష్ణప్రియ ' లా నటించటం మాత్రం మానలేదండోయ్.. ఫోన్ రింగ్ అవుతూనే..

అయ్యో.. ఇంత మంచి టాక్ లో ఈ డిస్టర్బన్స్ ఏంటి అన్నట్టు, విధి లేక తీస్తున్నట్టు ఫోన్ ఎత్తాను. అందరికీ ఇబ్బంది కలిగించినందుకు, బాధ పడుతున్నట్టు ఒక లుక్కు అందరికీ ఇచ్చి.. బయటకి వచ్చాను. ఏదో ఎమెర్జెన్సీ వచ్చినట్టు నటించి లోపలికి వచ్చి, ఎవరో తరుముతున్నట్టు బయట పడదామని ప్లాను. ఈలోగా కిటికీ లోంచి చూస్తే.. మా బాసు వస్తున్నాడు..

ఈయన చూస్తే.. మళ్ళీ.. 'రా నీ బగ్గు ఎంత వరకొచ్చిందో చూద్దాం అంటాడు..' అని లోపలకొచ్చేసాను. అనుకున్నట్టుగానే.. ఆయన ఫోన్.. చాలా ఇంపార్టెంట్ టాక్ లో ఉన్నట్టు, తర్వాత మాట్లాడదామన్నట్టు లాప్ టాప్ తీసి మెసేజ్ ఇచ్చాను. ఎలాగూ ఫోన్ వంక పెట్టి తీసాను కదా లాప్ టాప్ అని.. గబగబా సీరియస్ మొహం పెట్టి ఫేస్ బుక్కు అప్ డేట్స్ చూసుకుని మూసానో లేదో తలుపు తీసుకుని బాస్!! వచ్చి ఎదురు సీట్లో కూర్చున్నాడు.

నేను చాలా ఈ లెక్చర్ లో మునిగిపోయినట్టు,.. ఆయన రావటం కూడా గమనించనట్టు నటించటం మొదలుపెట్టాను. జనాలందరూ, తెగ డవుట్లడుగుతున్నారు. నాకేమో టాపిక్కే సరిగ్గా అర్థం కాలేదు.. సరే మనం మాత్రం ఎందుకు తగ్గాలని.. ' ఈ లాస్ట్ యూ.. కెన్ యూ ప్లీజ్ రిపీట్ ద లాస్ట్ పార్ట్? ' అని అడిగాను. ప్రెజెంటరేమో.. నన్ను టీజ్ చేస్తున్నట్టు.. 'విచ్ వన్? ' అని అడిగాడు.. 'బయటకి రా నీ పని చూస్తాను.. ' లుక్ పడేయగానే.. చిన్నగా నవ్వుతూ.. రిపీట్ చేసాడు. నేను అప్పుడే కాంఫరెన్స్ రూం లో జ్ఞానోదయం అయినట్టు ఎక్ష్ప్రెషన్లు ఇస్తూ,.. బాసు చూస్తున్నాడా అని క్రీగంట గమనించాను.


తర్వాత.. నెమ్మది గా సెల్ ఫోన్ మీద పాత యెస్ ఎం యెస్ లు డిలీట్ చేయటం మొదలుపెట్టాను. ఇంకా 20 నిమిషాలుంది.. 200 పైగా ఉన్నాయి చెత్త SMS లు. ఈ పని చేయాలని నెల రోజులనుండీ అనుకుంటున్నాను. ఇప్పటికి కుదిరింది.

ఇంతలో.. మా బాస్ అడుగుతున్నట్టున్నాడు ఏదో ప్రశ్న.. తలెత్తి.. ' థాంక్స్!! నాకూ అదే డవుటు కానీ.. తర్వాత అడుగుదాంలే అందరికీ ఇబ్బంది అనుకున్నాను ' అన్న ఎక్ష్ప్రెషన్ పెట్టి.. తల ఆడించాను.. తర్వాత మళ్ళీ అదే బోర్ డం. అందరూ ఏం బట్టలు వేసుకున్నారా, బ్లాగు లో ఏం పోస్ట్ పెట్టాలా లాంటి ఆలోచనలలో.. మునిగిపోయాను. ఇంతలో.. బయట కాస్త కలకలం.. తర్వాతి మీటింగ్ వాళ్ళనుకుంటా. మాది అవగానే లోపలకి రావటానికోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.

వాళ్ళ ప్రెజెంటర్ ఆత్రం గా.. వినేవాళ్ళు భయంగా.. ఎప్పుడు మేము తలుపులు తీస్తామా అని..

నేను ఎరెక్ట్ గా కూర్చుని.. మళ్ళీ వింటున్నట్టు నటన.. వాళ్ళందర్నీ.. చూసి.. 'లుక్స్ లైక్ వీ లాస్ట్ ద రూం ,.. లెట్ అజ్ కంటిన్యూ ఆఫ్టర్ లంచ్' అన్నాడు మా బాస్.

అయ్యో ఇంత అద్భుతమైన టాక్ కి ఈ అవాంతరమేంటి అన్నట్టు బాధ గుమ్మడి లా నటిస్తూ.. లేవలేక లేస్తున్నట్టు లేచాను. లంచ్ తర్వాత వెబెక్స్ లో అటెండ్ అవుతాను కానీ ఈ బాధ పడతానా.. అనుకుంటూ.

మా బాస్ వస్తున్నాడు.. నా వైపు.. 'అయ్యింది నా పని ' అనుకున్నాను. ఆయన వచ్చి.. 'క్రిష్నా!! లుక్స్ లైక్ యూ ఆర్ ఎంజాయింగ్ ద టాక్. లంచ్ కెళ్ళి వచ్చాక కూడా ఇది కంటిన్యూ అవుతుందేమో.. ' బగ్గు గురించి రేపు మాట్లాడదాం. నేను మద్యాహ్నం అంతా బిజీ.. అన్నాడు.

మళ్ళీ ఊర్వశి కృష్ణప్రియ విజృంబించింది.. 'ఓహ్.. షూట్.. ష్యూర్.. ' అని అన్నాను. బాడ్జ్ ఊపుకుంటూ, ఉత్సాహం గా లంచ్ గ్యాంగ్ వైపుకి నడిచాను...