“కష్టాలంటే ఏంటో తెలియకుండా పెంచాడు మా నాన్న..

ఎందుకంటే.. కష్టాల్లోనే సుఖాలు చూసుకున్నాం మేము. అవి కష్టాలని మాకు తెలియవు.”  ఇది ఏదో, ప్రాస/హర్షద్వానాల కోసం చెప్పిన డైలాగో, కాదు.

 “బాగా కష్టాల్లోంచి పైకొచ్చిన మనిషి. కింద స్థాయి నుండి తన కృషి తో ఎదిగిన మనిషి, గంజి నీళ్ల నుంచీ, బెంజి కారు స్థాయి కి ఎదిగిన మనిషి.. “ అని పరిచయం ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూ చేసిన వ్యక్తి తో మన (రియల్ స్టార్?) శ్రీహరి అన్న మాటలివి.

 అతని పేరు చెప్పగానే మొదట గా ప్రతి వారూ చెప్పేవే ఇవి.  శ్రీహరి అంటే నాకు మొదటి నుండీ చాలా అభిమానం. అదేదో సినిమాలో రంభ కి కాబోయే భర్త గా నటించినప్పుడు మొదటి సారి గా చూశాను. ముఖం లో క్రూరత్వం+ అమాయకత్వం కలిసి ఉంటాయి అందులో. చిరంజీవి అతన్ని మూర్ఖుడిని చేసి జనాల్ని నవ్విస్తూ ఉంటాడు. తర్వాత తర్వాత చాలా సినిమాల్లో అతన్ని గుర్తు పట్టడమూ మొదలు పెట్టాను.

తర్వాత శ్రీహరి అభిమాని గా నెమ్మది గా మారిపోయాను..

అలా మొదలైంది...

ఓసారి ఏదో పత్రిక లో అతనిది బాలా నగర్/బోయనపల్లి అని చూశాను. అర్రే... మా ఊరి హీరో.. అనుకుని కుతూహలం గా బాలా నగర్ లో నా కాంటాక్ట్స్ ని అడిగాను. ‘అదేనోయ్..మన శోభన థియేటర్ ఎదురుగా ఉన్న పాత చెక్క మెకానికల్ షెడ్... ఉండేది చూడు.. అక్కడుండేటోడు..కదా.?’ అంది మా ఫ్రెండు. నాకు అస్సలూ గుర్తు రాలేదు కానీ..  మరి అవతల పక్క వాడు  రియల్ స్టార్ కదా.. అందుకని గుర్తొచ్చినట్లు అర్జెంట్ గా బల్బ్ వెలిగినట్లు నటించాను. ఇప్పటిదాకా అదే ఇమేజ్ మెయిన్టైన్  చేస్తున్నా...

పిచ్చి ముదిరి పీక్ స్టేజ్ కి ...

అయితే గత పదిహేనేళ్లుగా అందరూ నన్ను శ్రీహరి వీరాభిమాని గా గుర్తిస్తున్నారు. కుటుంబ సభ్యులు, సాటి సాఫ్ట్వేర్ కూలీలు, స్నేహితులూ, చుట్టుపక్కల మదర్స్, సిస్టర్స్.. (అమ్మలక్కలు), అందరున్నూ.. ఎప్పుడైనా ఏ సినిమాలోనైనా, శ్రీహరి పేరు టైటిల్స్ లో చూసినా, అలాగే ముఖం తెరమీదో/పేపర్ లోనో కనపడినా, ఆయన పేరు వినబడినా.. అదేదో చంద్రముఖి లో జ్యోతిక ముఖం వెలిగిపోయినట్లు నాకు ఏ పూనకం వచ్చి మళ్లీ మొదలు పెడతానేమోనని, అందరూ ‘అవును.. మాకు తెలుసు బాబోయ్.. మీ బోయన పల్లి హీరో.. మీ ఇంటిదగ్గర ఆయన మెకానికల్ షెడ్డూ, నీ డొక్కు లూనా అక్కడే నీకు రిపెయిర్ చేసి పెట్టాడు శ్రీహరో, వాళ్ల అన్నో నీకు సరిగ్గా గుర్తులేదు...” అని దణ్ణం పెట్టే స్థాయిదాకా అంచెలంచలు గా ప్చ్ .. ఏంటో అలా పెరిగిపోయింది.

ఇంకా అతి చేయచ్చు గానీ..

నేను స్కూల్ కి బస్సు లో వెళ్తుంటే పక్కన డబ్బుల్లేక సైకిల్ మీద వెళ్తూ కన్పించేవాడు.. అలాంటివి, అయితే మరీ నాకూ ఓ యాభై ఏళ్లు అని జనాలు అపార్థం చేసుకునే ప్రమాదం ఉంది కదా అని.. కొద్దిగా కంట్రోల్ అనుకోండి..

సైట్ ఇన్స్పెక్షన్ చేసి డిటైల్స్ జాగ్రత్త గా దాచుకున్నా..

ఎవరు ఎప్పుడు ఎక్కడ రియల్ స్టార్ శ్రీహరి మాటెత్తినా.. మా బోయనపల్లి వాడే.. ఆయన షెడ్ మేము ఎప్పుడూ సినిమాలు చూసే థియేటర్ ఎదురుగానే... ఉండేది.. (అబద్ధం.. మేము ఎప్పుడూ శోభనా లో సినిమా చూస్తే కదా? ఓసారి అప్పట్లో ఇండియా వెళ్లినప్పుడు ఆ థియేటర్ దగ్గరకెళ్లి ఎదురుగా పరిసరాలు నోట్ చేసుకున్నాను. ఎవరైనా అడిగినప్పుడు ఆథెంటిగ్గా నా కథ ఉంటుందని..)

వ్యక్తిగత అభిమానం Vs. ఒక ప్రాంతం, సామాజిక వర్గానికి చెందామని లేదా ఫలానాయన కొడుకు/మనవడు అని ఉండే అభిమానం..

నాకెప్పుడూ, ఇలాంటి బేసిస్ మీద ఉండే అభిమానం అంటే ఒక చిన్న చూపు..  కానీ నాకూ అలాంటి అభిమానం ఉంది అని నేను గ్రహించనే లేదు.. నిజానికి, నా సామాజిక వర్గం నుంచి వచ్చిన వారందరంటే నాకు గోప్ప అభిప్రాయం ఉందా? ఏమో? సహజం గా వాళ్లంటే ఒక చిన్న సానుభూతి, వాళ్లల్లో ఏమాత్రం విషయం ఉన్నా, గొప్పగా అనిపిస్తుందేమో.. తెలియదు. 

అలాగే అట్టడుగు స్థాయి నుంచి, గాడ్ ఫాదర్ లేకుండా కష్టపడి పైకి వచ్చాడు అందువల్ల అభిమానం?  మరి రాచరిక కుటుంబం నుండి వచ్చాడనే ప్రభాస్ అంటే ఇష్టపడుతున్నామా? 

అయితే అసలంటూ విషయం ఉంటేనే పైన చెప్పిన కారణాల వల్ల కొద్దిగా, బ్రౌనీ పాయింట్లు మనకే తెలియకుండా కలుస్తాయేమో...

వ్యక్తిగతం?

అక్షర ఫౌండేషన్ గురించి తెలుసు, శాంతి ని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాడని తెలుసు, బంజారా హిల్స్ లో ఇటు శ్రీహరి, అటు శాంతి అని నేం ప్లేట్ ఉన్న ఒక పెద్ద భవనం అతనిదని తెలుసు..  అలాగే జిమ్నాస్టిక్స్ లో జాతీయ స్థాయి క్రీడాకారుడని కూడా తెలుసు.  అయితే అంతకు మించి ఎప్పుడూ తెలుసుకునేంత ఆసక్తి నాకు లేకపోయింది. నిన్న రాత్రి మాత్రం ఒక పాత ఇంటర్వ్యూ చూసి చాలా విషయాలు తెలుసుకున్నాను. 

నాకెందుకో అతను చాలా నిజాయితీ గా సమాధానాలిచ్చాడని అనిపించింది. నాదంటూ ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉండాలి, స్క్రీన్ మీద నేను కనిపించినప్పుడు మిగిలిన వారి మధ్యలో నన్ను జనాలు చూడాలి అంటే ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉండాలని కండలూ అవీ పెంచి..  బ్రూస్లీ సినిమాల్లో అతని టెక్నిక్ ని గమనించి.. జిమ్నాస్టిక్స్ లో చెరి ఆరు సార్లు జాతీయ స్థాయి లో ఆడానని, సియోల్ ఒలింపిక్స్ లో కూడా సెలక్షన్ క్యాంప్ లో వెళ్లి వెనక్కి వచ్చినట్లు గా చెప్పాడు.

నాకు అతని మాట తీరు లో నచ్చినదేమిటంటే,.. అంతులేని నిజాయితీ ఒకటి,  కలిమి, లేమి, గెలుపు, ఓటమి, అతని మిత్రులు, బంధువులు, చిన్నప్పటి లేమి, పెట్టుకున్న కొట్లాటలు, శోభనా థియేటర్  లో పాలు పోసినప్పుడు అతను చేసిన కిరికిరీలు, సెటిల్మెంట్లు, ఒక ఎత్తైతే

శాంతి తో అతని పెళ్లి ఎలా జరిగిందో, అలాగే తన కూతురు అక్షర ఆకస్మిక మరణం,  పదేళ్ల పాటు సినీ రంగం లో నిలదొక్కుకున్నప్పుడు పడ్డ కష్టం, రాజకీయాల్లో తనకి వచ్చిన అవకాశం అన్నీ ఒకే టోన్ లో ‘as the matter of fact’ చెప్పడం.

అలాగే తన పిల్లలకి బంగారు గ్లాసు, కంచం చేయించి ఒక పూటంతా వాటినే చూస్తూండి పోయానని born with golden spoon అంటే ఇదే నేమో అని చెప్పాడు. అలాగే తాను రబ్బర్ చెప్పులు, లుంగీ కట్టుకుని, తన కొడుకుని బెంజి కారు లో తిప్పడాన్ని గురించి కూడా.

మీ ఆవిడ రోజుకి వంద సార్లు మీకు ఫోన్ చేసి కనుక్కుంటుందట. బాగా అనుమానమట? అని అడిగితే ‘లేదు. అతిప్రేమ వల్ల వచ్చిన అనుమానమది. అయినా ఇప్పుడు బాగా తగ్గింది..’ అన్నాడాయన, చాలా మామూలు గా.

అన్నిటికన్నా.. పాత్రలు, రోల్స్, ప్రాజెక్ట్స్ కాకుండా వేషాలు.. అన్న పదం వాడటం కూడా భలే అనిపించింది.  

‘నన్ను తండ్రిని చేయటానికి చాలా మంది ప్రయతించారు. నేను ఒప్పుకోలేదు. బ్రదర్ దాకా ఓకే’ అన్నాను. అప్పుడే అమితాబ్ బచ్చన్ అవదలచుకోలేదు. చాలా టైం ఉంది.. అన్నాడు.

షేర్ ఖాన్ ముందు?

భద్రాచలం, శ్రీశైలం, హనుమంతు, అయోధ్య రామయ్య, పృథ్వీనారాయణ, ఎవడ్రా రౌడీ.. విజయ రామ రాజు ల్లాంటివి సినిమాలు ఆవరేజ్ గా అనిపించినా, నాకు హీరో అతని,నటన, టైమింగ్, ఈజ్ మాత్రం తెగ నచ్చేశాయి. నాలాంటి వాళ్లు కోకొల్లలని,నిన్నటి నుండీ, ఫేస్ బుక్ లో వివిధ గ్రూపుల్లో వ్యాఖ్యలు చూస్తుంటే అర్థమవుతోంది.

చాలా మంది నా శ్రీహరి అభిమానం చూసి నవ్వుకున్న వాళ్లు “నువ్వొస్తానంటే నేనొద్దంటానా” లో అన్న గా అతన్ని చూసి, ఒప్పేసుకున్నారు.  ఇక   ఢీ సినిమా లో  “ఏమిస్తున్నర్రా వీనికి?” అని వెనక్కి తిరిగి చూసి అడిగే డాన్ పాత్ర చూసి, ‘కేవలం దీనికి ఇష్టం కాబట్టి.. మనం వ్యతిరేకిద్దాం అనుకునే నా ప్రత్యర్థి రంగాల వారూ, ఇతని లో విషయం ఉందని “రూఢి” చేసేసుకున్నారు.

ఇక కింగ్ లో.. బొమ్మలు వేయడం, బొట్టుశీను తో సెటిల్మెంట్లు, హార్డ్ వేర్ బిజినెస్ మాన్ అవతారమెత్తటం, రజనీ కాంతు లా, గంభీరం గా “సిగ్మండ్ ఫ్రాయిడ్ బుక్కు కి తెలుగు నకళ్ళుచదివిన.. “ అని చెప్పడం.. కళా వైద్యం చేయడం,.. బామ్మర్ది దావత్ ఇవ్వడం,  ఇంట్లో పెద్ద ముత్తైదువలు “పప్పన్నం పెట్టి ఊర్కోనుడు గాదు.. మాకు పట్టు శీరలు పెట్టాలే’ అంటే, “శీరలు పెట్టమంటరు ఒక్కరైన పది సంవత్సరాలనుండి నాకు ఒక్క శీర ని చూసినారే??’అని నిష్టూరాలాడటం,..ఎంగేజ్మెంట్ దినం చేసే వాళ్ల వంశం చేసే సంప్రదాయాలు, అతని భాష,..  ఒక్కటని కాదు..  విశ్వరూపం చూపించాడు అనిపించింది.   అన్న, అమాయకపు డాన్, పాత్రలకి ‘కింగ్’ అని కితాబు ఇక అందరికీ ఇవ్వక తప్పింది కాదు.

ఇక షేర్ ఖాన్ గా అతను ప్రదర్సించిన నటన, నాకే మాత్రం ఆశ్చర్యం కలిగించనే లేదు.. కానీ ఇంకాస్త నిడివి ఉంటే బాగుండు అని నిరాశ గా మాత్రం అనిపించింది. శ్రీకాకుళం బెస్తవానిగా, నాలుగు వందల ఏళ్ల క్రితం రాజు గా రెండు పాత్రల్లో మెప్పించినా నాకేమాత్రం ఆన లేదు L

ఇంకా ఈ జీవిత నాటక రంగం లో ఆయన పాత్ర నిడివి ని భగవంతుడు పెంచి ఉంటే.. సినీ రంగం లో ఎన్ని పాత్రల్లో మనల్ని ఇంకా ఎన్నెన్ని రకాలు గా మెప్పించేవాడో.. ఏమో..

నేనింత ఇమేజ్ క్రియేట్ చేశానా?

నిన్న ఆఫీసులో నాకు ఒక  క్లిష్టమైన ఒక సమస్య ని ఎదుర్కున్న  రోజు. అలాగే కుటుంబ పరం గా కూడా అతి ముఖ్యమైన రోజు.  ఫోన్లు, చాట్ చర్చలు, ఆఫీసులో ఇద్దరు ఇంజనీర్ల మధ్య వివాదాలు పరిష్కరించడం అనే పని పెట్టుకోవడం తో, తల దిమ్మెక్కి పోయినట్లయింది.  ఇంత హడావిడి లో నాకిష్టమైన వ్యక్తులిద్దరితో (కోవర్కర్లు) కలిసి పదిహేను నిమిషాల భోజనం, పది నిమిషాల నడక,. ఇంకో స్నేహితురాలితో కాఫీ, ఇంకోరితో అల్లం టీ, ఇంటికొచ్చాకా ముగ్గురిళ్ళల్లో పేరంటాలు,..

మధ్యలో  చాట్ ద్వారా,ఫోన్ల ద్వారా, మెయిల్స్ ద్వారా, ఫేస్ బుక్ సందేశాల ద్వారా ముఖతః ఎంత మంది శ్రీహరి చనిపోయినందుకు నాకు తమ విచారాన్ని తెలిపారో..  ఈరోజు కూడా నా బ్లాగు తెరిచి ఒక పేజీ అయినా రాయకపోతే.. ఇన్నేళ్లు గా నేను పెంచుకున్న అభిమానానికి అర్థం లేదు. తర్వాత ఇమేజ్ సెర్చ్ చేస్తే.. ఎంత పీలగా ఉన్నాడు ఆగస్ట్ లో? 

ఇదే నా అభిమాన నటునికి నా నివాళి..

సరస్వతీ,మేరీ, నేనూ..

సరస్వతి :

కొత్తింటికి మారుతూనే నేను గమనించిన మొదటి మనిషి, పక్కింటి పనిమనిషి. ఒక యాభయ్యేళ్లుంటాయి. తలుపు కొడుతూ ‘యశోదా! ఓ యశోదా! తెలుపు తీయి.. ‘ అని అరుస్తోంది. ‘అమ్మగారో! అమ్మా! మాడం!..అక్కా! భాభీ!’ ఇలాంటి పిలుపులు విన్నాను కానీ ఇలాగ పేరు పెట్టి, పైగా ఏకవచనంలో పిలుస్తోంది. అని బుగ్గలు నొక్కుకున్నాను. సదరు యశోదా దేవి ‘వరేన్ సరస్వతక్కా’ అని తలుపు తీసేది. తర్వాత తీరిగ్గా ఆలోచిస్తే.. మనమూ అంతే గా.. మా నాన్నగారు వాళ్లు, మా కన్నా ఒక పది ఏళ్ల క్రితం వరకూ ఉద్యోగాల్లో పై అధికారిని, ‘సార్..మాడం..’ అని పిలిచిన వారే గా.. మరి నేను మా బాసు గార్ని ‘హే రాజేశ్! సంజయ్! రూడీ.. సామ్సన్ ‘ అని పిలవట్లా! ఇదే మార్పు మనకి పనిచేసే వారు చేస్తే మాత్రం ఏంటి.. ఎక్కడో ముల్లు లా గుచ్చుకుంటోంది? నాలో ఇంకో బలహీనత అర్థం అయింది. ఈ మార్పు ని ఆహ్వానించాను.

అన్నట్టు ఒకటి గమనించానబ్బా.. నా చిన్నప్పుడు మా అమ్మా వాళ్లూ మామూలు చీరలైనా కాస్త శుభ్రమైనవి, రంగు వెలవని చీరలు కడితే, మా పని మనుషులు ఏ రంగో గుర్తుపట్టలేని చీరలు, ఒక్కోసారి మాసికలతో,అతుకులతో ఉన్న నాసిరకం చీరలూ, మోకాలు కిందకి ఎగ్గట్టి కట్టి, నేల మీద ఓ బండ మీద కూర్చుని అంట్లు తోమేవారు. కొంతమంది శుభ్రం గా స్నానం చేసి తలకి నూనె రాసుకుని, వచ్చినా కొద్దిమంది స్నానాలు రెగ్యులర్ గా చేసేవారు కాదు.

మరి ఇప్పుడో? బెంగుళూరు సాఫ్ట్వేర్ జనాభా లో ఆడవారు వెలిసినట్టున్న లేత రంగుల గుడ్డలు, మోకాళ్ల కిందకి పాంట్లు, టీ షర్టులూ వేసి తలకి కర్లర్లు, సింగినాదాలూ పెట్టి, పనులు పురమాయిస్తుంటే, సీతాకోక చిలకల్లా రంగు రంగుల చీరల్లో మాంచి ఫాషన్ గా, అందం గా జడలేసుకుని, బొట్లు గాజులు, తలలో పూలతో, లక్ష్మీ దేవుల్లా మెరిసిపోతూ వస్తారు. నాకైతే పొద్దున్నే చాయ్ తాగుతూ మా ఇంటి ముందు వెళ్లే చీరల్ని గమనించటం ఒక హాబీ అయిపోయింది.

సరస్వతీ అంతే. భలే చక్కని స్త్రీ. కొత్తింట్లో చేరిన పది రోజుల్లో అర్థమైంది.. కనీసం పదిళ్లల్లో తనే చేస్తుందని. తన వయసుకి అంత వేగం గా, సమర్థవంతం గా అసలు ఎలా చేయగలదు? అన్నది గమనించనారంభించాను. వస్తూనే గడ గడా ఎంత వాగినా, ఎన్ని కబుర్లు చెప్పినా, ఏదో పని చేస్తూనే చేస్తుంది. తన పని అవుతూనే, వాక్యం మధ్యలో ఉన్నా, పత్రికల్లోసస్పెన్స్ సీరియళ్లలా వదిలేసి తర్వాతింటికి వెళ్లిపోతుంది.

చుట్టూ పరిచయాలు పెరిగాక ఇంకొన్ని వివరాలు తెలిశాయి. పిల్లల్లేరని, సరస్వతి భర్త తనని వదిలి ఇంకోపెళ్లి చేసుకుని వెళ్లిపోయాడట. కొంత కాలం దుఃఖ సాగరం లో ములిగినా తాగి భార్య ని కొట్టి పైసలు గుంజుకుపోయే భర్త వల్ల కష్టాల్లో ఉన్న పక్కింటి పిల్లల పెంపకం బాధ్యత నెత్తి మీదకి వేసుకుందని.. వాళ్ల చదువుల కోసం శక్తి కి మించి పని చేస్తుందని..

అన్నేసి ఇళ్లు చేస్తుంది కదా.. ‘ఎలాగూ మళ్లీ సాయంత్రం రావాలి .. ఇంటికెళ్లటం దండగ!’ అనుకుని కాలనీ లో ఒక చంటి పాపాయి ని మధ్యాహ్నం రెండు గంటలు ఆడించటానికి కుదురుకుంది. డబ్బు మాత్రం పుచ్చుకోలేదు. ‘ఎందుకు సరస్వతీ.. నీ విశ్రాంతి సమయం ఇదీ.. ఎలాగూ పిల్లని చూస్తున్నావు.. గంటకి ఇంతా అని మాట్లాడుకోవచ్చుగా!’ అని అడిగాను.

‘క్రిష్ణప్రియా! నువ్వు కరెక్ట్ గా చెప్పావు. ఇది నా విశ్రాంతి సమయం. డబ్బు పుచ్చుకుని చంటి పిల్లని చూస్తే.. అది విశ్రాంతి సమయం ఎందుకవుతుంది? ఏం? నాకు విశ్రాంతి అవసరం లేదా?” అంది. గుండె నిండిపోయింది. మళ్లీ నేను నోరెత్తలేదు. ఈలోగా తనే అనేసింది.. “ఏ జన్మ లో చేసిన పాపానికో.. ఈ జన్మలో బిడ్డలు పుట్టలేదు. ఏమో! ఏం తెలుసు? కనీసం ఈ విధం గా నైనా పిల్లలకు సేవ చేసుకుంటే వచ్చే జన్మ లో తల్లినవుతానేమో ‘ అంది. నేను తలెత్తి చూశాను. ‘సినిమాల్లో/కథల్లో లాగా.. కన్నీటి తెర అడ్డుకోవటం, తల తిప్పేసుకోవటం లాంటివి ఏమీ లేవు.. చాలా చాలా మామూలు గా చెప్పింది.

కొన్నాళ్లకి, ఒక పది రోజులు రాలేదు. తన పక్కింటి వారి పెద్ద కొడుకుకి చెడు స్నేహాలకి మరిగి, చదువు పెక్కన పెట్టి, ఖర్చులకిచేతిలో డబ్బు ఆడట్లేదని నెత్తి మీద మోది మరీ తన తాగుడు కోసం దాచుకున్న డబ్బంతా ఎత్తుకుపోయాడని చెప్పింది. ‘మరి ఎందుకు నీకు ఈ ఆరాటం! ఎవరి గురించీ బాధ పడకు. నీ సంగతి నువ్వు చూసుకో..’ అని అందరూ చిలక్కి చెప్పినట్టు చెప్పారు. వినలేదు. ‘వాడు కాకపోతే, ఇంకా ఉన్నారు గా పిల్లలు! వాడి తప్పు వల్ల మిగిలిన పిల్లలు ఎందుకు శిక్షింపబడాలి?’ అని నవ్వేసి తన పనులు అలాగే చేసుకుంటూ వెళ్లిపోయింది.

ఏంటో, మెలకువ ఉన్న ప్రతి నిమిషమూ, నాకోసం, నా వాళ్ల కోసం ఆలోచించటం, ఇతరుల కోసం, కొద్దో గొప్పో ఆలోచించినా, ఆచరణ కి మాగ్నిట్యూడ్ లో ఏమాత్రం పొంతన లేదనిపించింది. కానీ, ‘ఆ.. ఒంటరి గా ఉంది కాబట్టి ఇరుగూ, పొరుగూ, కష్టం, సుఖం అని మాటలు చెప్తోంది. తనకంటూ కుటుంబం ఉండి ఉంటే ఏమనేది.. తనూ సంసార సాగరం లో ఈదుతూ, మూలుగుతూ, తేలుతూ ఉండేది లే.. అని నాకు నేను సద్ది చెప్పుకుని, దులిపేసుకున్నాను.

తన వైద్యానికి, ఖర్చులకీ, ‘చాలా ఉదారం’ గా ఒక వెయ్యి రూపాయలు చేతిలో పెట్టి, నాకు నేనే శబాషీలిచ్చుకుని, నా అహాన్ని సంతృప్తి పరుచుకున్నాను.

(ఇంకా ఉంది)

ఆర్ముగం తో చాయ్ – ౩

అమాయకత్వమో, అతి తెలివో, రెండింటి మిశ్రమమో, ఆర్ముగం చేసే పనులు, ఆలోచనలూ గమ్మత్తు గా ఉంటాయి.


ఒక రోజు చాయ్ సమయం, మామూలు గానే మా చాయ్ గాంగ్ అందరం చేరాం, పెట్రోల్ ధర మళ్లీ పెరిగిందని, మేధావుల్లా ఫీల్ అయి కాస్త ఇరాక్, కువైట్, అమెరికా, ఇరాన్, ఇజ్రాయిల్, పాలస్తీనా, ఇలా మాకున్న మిడి మిడి జ్ఞానాన్ని అందరం ఒకరి మీద ఒకరు రుద్దుకుంటున్నాం. ఆ పూట పేపర్ ఆఖరి నిమిషం లో చూసుకుని వచ్చి బజ్ వర్డ్స్, వాడి హమ్మయ్య మాకూ కాస్త జనరల్ నాలెడ్జ్ ఉందనిపించి పరువు దక్కించుకుంటున్నాము. అందరం ఇలాగ మా గొడవ లో మేము అరుచుకుంటుంటే ఆర్ముగం మాత్రం ఏదో ఆలోచనలో ఉన్నాడు..

‘ఏంటి కథ? ఏమాలోచిస్తున్నావు?’ అని అడిగారెవరో..

“మనం ఊర్కే వేరే దేశాల వారి మీద పెట్రోల్ కోసం ఆధారపడుతున్నాం, అందువల్ల మనకి బోల్డు ధర, దానికి వేరే ప్రత్యామ్నాయం లేదా? అని ఆలోచిస్తున్నా.. “

“ఏమన్నా దొరికిందా మరి?” అని వ్యంగ్యం గా అడిగారొకరు.

AK మాత్రం చాలా గంభీరం గా ఒక వైట్ బోర్డ్ దగ్గర కెళ్లి కింది బొమ్మ వేసి, గుజరాత్ దగ్గర సముద్రం లోంచి భూగర్భం లో ఒక సొరంగం తవ్వి గల్ఫ్ దేశాల క్రింద ప్రాంతం నుంచి ముడి చమురు తెచ్చుకోవచ్చు కదా అని ..”

“వ్వాట్!!”

“దీని వల్ల, మనం చమురుకి మన దేశం ఎవ్వరికీ చెల్లించక్కరలేదు, శక్తివంతమైన మోటార్ తో లాగేయవచ్చు. ఇక భారత దేశం లో పెట్రోల్ రూపాయికి నాలుగు లీటర్లు అమ్మవచ్చు.. ”

‘హాఆఆఆఆ!”

"కానీ .. ఇంకో ప్రాబ్లం ఉంది.. "

"అబ్బా ఏంటో అది!"

"అటు వాళ్లూ, ఇటు మనం, తవ్వేస్తే.. భూమి లోంచి ఒక ముక్క.. పడిపోతుందా? I am confused.. చూడాలి!"

• * * * * * * *

ఇంకో చాయ్ సెషన్ లో ఆర్ముగం మంచి ఐడియా తో వచ్చాడు..

అప్పట్లో రాజ్ కుమార్ ని అపహరించి, గంధం దొంగ వీరప్పన్ సంచలనం సృష్టిస్తున్నాడు..  జయప్రద అడవుల్లోకి వెళ్లింది ..
ఈ జయప్రద వాళ్లతో అయ్యేది కాదు, రాజకీయ నాయకులూ, పోలీసుల అండదండలతో ఉన్న వీరప్పన్ ని పట్టుకోవాలంటే..ఒక్కటే మార్గం..
ఆయన ఆఖరి గంధం చెట్టు కొట్టినప్పుడు, సినిమాల్లో లాగా పోలీసుకు.. 'You are under arrest" అని తీసుకు వెళ్ళచ్చు గా.. అంతవరకూ, ఆ గంధం చెక్క విలువ కన్నా, కన్నా, వాడిని పట్టుకోవటానికి, మన ప్రభుత్వం పెట్టె ఖర్చు,పోయిన పోలీసుల ప్రాణాల వాల్యూ ఎక్కువ. వేస్ట్.
*************************************************************************
ఇంకోసారి చాయ్ కి వచ్చి చేరినప్పుడు.. గంభీరం గా కనిపించాడు..

“ఏంటి సర్? కాస్త గంభీరం గా ఉన్నారు? ఏంటి కథ?”

“ఇది చాలా సీరియస్ విషయం..”

“ఏంటది?”

“మా అక్కకి వయసు దాటిపోతోంది. పెళ్లి ఆపాం మేము.. ఇప్పుడే మా అమ్మా వాళ్లకి చెప్పాను. ప్రయత్నం చేయద్దని..”

“ఆపటం ఎందుకూ? “

“తన జాతకం లో ఇరవై ఎనిమిదవ ఏట కానీ పెళ్లి రాసి లేదు..”

“అయితే? ప్రయత్నం చేయరా?”

“అంటే ప్రయత్నం చేయవచ్చు.. కానీ అన్నీ ఫెయిల్ అవుతూ ఉంటే జనాలు ఎందుకు ఫెయిల్ అవుతున్నాయి? ఏమైనా లోపం ఉందేమో అనుకుంటారు కదా!”

“మరి పెళ్లి మాటే ఎత్తటం లేదు.. అనుకోరా?”

“అది వేరు..”

ఈ విషయం మీద హోరా హోరీ గా చర్చ జరిగాక, అందరం ఎవరి క్యూబ్స్ కి వాళ్లు వచ్చి పడ్డాక,..

ఆర్ముగం చెప్పాడు. “ఇంతకీ.. నీకో ఆంటీ క్లైమాక్స్ చెప్పనా? “

“అనుకున్నా.. నీ కథలకి, ఆంటీ క్లైమాక్స్ ఉంటుందని తెలుసు లే ..”

“మా అక్క పుట్టినప్పుడు మా ఇంట్లో గడియారం అనేదే లేదు. మా నాన్న బయట నుంచుని, చంటి పాపాయి ఏడుపు వింటుండగానే, మా ఊరు లోంచి వెళ్లే ఏకైక ఎక్స్ ప్రెస్ బండి అదే సమయానికి వెళ్లింది. తర్వాత జాతకం రాయించేటప్పుడు ఆ రైలు మా ఊరు చేరే సమయం తెలుసుకుని పంతులు గారితో రాయించాం..”

‘ఆఆ!”

• * * * * * * *


ఇంకోరోజు మరో చాయ్ మీటింగ్ లో ఇప్పుడే వస్తాన్నన్న వాడు, మేమింక టీ బ్రేక్ అయిందనిపించి మళ్లీ క్యూబులకి బయల్దేరుతున్నాం,.. ముఖం వేలాడేసుకుని వచ్చాడు ఆర్ముగం.

‘ఏంటీ.. కథ? “

“అబ్బే ఏం లేదు లే”

“పర్వాలేదు చెప్పు ఏదో ఉంటుంది..”

“మళ్లీ నవ్వుతారు!”

“మేమేం నవ్వం... చెప్పేయ్”

“మొన్న మరి HR వాళ్లు నామినేషన్ ఇవ్వమన్నారు కదా.. 401K, Accidental, death benefits etc..”

“అవును.. ఏం? అనుకున్న వాళ్లకి కాకుండా వేరే వాళ్లకి చెందాలని రాశావా? మార్చేసుకోవచ్చు గా ఇంకా టైం ఉంది?”

“అది కాదు...”

“చెప్పు బాబూ.. ఏం చేశావు ఈసారి?”

“ఏం లేదు.. 25% మా అమ్మ, నాన్నలకి, 25% మా ఆవిడకీ, 25% మా ఊర్లో తెలివైన బీదవారిని చదివించేందుకు ఫండ్ కోసం ఇచ్చాను. ఇంకో 25% ఎవరికీ నామినేట్ చేయాలా అని ఆలోచించి...”

‘ఊ.. ఆలోచించి?”

“ఈలోగా, ఈ సాఫ్ట్ వేర్ రాసిన వారు, సరిగ్గా రాశారా? లేక బగ్స్ ఏమైనా ఉన్నాయా? చూద్దాం అని..”

“ఆ.. చూద్దాం అని?”

“మిగిలిన 25% నాకే రాసుకుంటే ఈ సాఫ్ట్వేర్ ఎర్రర్ ఇస్తుందా? లేదా? అని చెక్ చేశాను..”

“ఏంటీ? నీవు పోయాక వచ్చే బెనిఫిట్స్ నీకే చెందేలా సిస్టం లా ఎంటర్ చేశావా? అప్పుడు? “ అందరికీ నవ్వొచ్చేస్తోంది..

“అందుకే.. చెప్పన్నన్నాను...”

“అబ్బా.. నవ్వం లే కంటిన్యూ..”

“సిస్టం నాకు ఇచ్చేసింది. నేనేమో.. సరే నా నుంచి తీసేసి మా అమ్మా వాళ్లకో, మా ఆవిడ కో వేద్దాం అని నా నామినేషన్ మార్చాలని ప్రయత్నించా.. కానీ.. ఈ పార్ట్ రాసిన వాడు కాస్త గట్టి వాడనుకుంటా.. ‘You can not transfer nomination from dead person : ) ‘ అని ఎర్రర్ మెసేజ్ వస్తోంది...”

ఇక అందరం ఘోల్లుమని నవ్వేసాం. “బాబూ.. మరి ఇప్పుడేమి చేద్దామని?”

“ఏముంది? ఫోన్ చేసి వాళ్లకి ఇదంతా చెప్పి, మార్చమని చెప్పి వచ్చా”

ఇంకా నవ్వుతూనే ఉన్నాం,.. మా AK కూడా సరదా గా,.

ఒకవేళ కనక ఆ సొమ్ము ట్రాన్సఫర్ కాదు, కుదరదు అంటే.. “ఏం చేస్తాం? 237 హై వే మీద అతి పెద్ద అంతిమ యాత్ర చేయండి నాకు, పూలు, బొంగు పేలాల తో పాటు చిల్లర పైసలకి బదులు, ముత్యాలో, డాలర్ నాణాలో జల్లండి.. డప్పు శివమణి తో కొట్టించండి.. డాన్సు కి కుదిరితే మైకేల్ జాక్సన్, అథమ పక్షం షారుఖో, అక్షయో..” అని నాటకీయం గా అని మమ్మల్ని నవ్విన కొద్దీ ఇంకా ఇంకా ‘ఇక చాల్లే’ అనేంత వరకూ నవ్వించాడు..

• * * * * * * *

ఇంకోసారి చాయ్ లో, అందరం కూర్చున్నాం. ఆర్ముగం ఇంకా రాలేదు. .. మా బాస్ అటువైపు వచ్చి ఇవ్వాళ్ల AK రాడు లెండి.. అన్నాడు.

“ఓహ్. ఏం?” అని అడిగితే ఆయన చెప్పిన వృత్తాతం...

బాసు గారి దగ్గరకి ఆర్ముగం, మోహన్ వెళ్లారట. దేనికో ఎస్టిమేట్ ఇవ్వటానికి..

“అసలీ కోడ్ ఎవరు రాశారో.. పరమ చెత్త గా రాశారు.. ఇది కరెక్ట్ చేసుకునే బదులు, కొత్తగా రాసుకోవటం బెటర్..” అని AK అనేశాడట..

ఒక్కసారి గా బిత్తర పోయారట, మా బాసు గారూ, మొహనూ. అదంతా మరి పూర్వాశ్రమం లో బాసు గారే రాశాడు.

ఆపుతాడేమో, అని చూస్తే ఆగలేదట... ప్రతి తప్పునీ, చూపించి, ప్రూవ్ చేసుకోవటం.. తప్పులుండచ్చు గాక, మరీ మొహం మీద చెప్పేటప్పుడు కాస్త మృదువు గా,.. అబ్బే లేదు.. ఫటా ఫట్ చెప్తూ, ఆవేశం గా అలాంటి ‘చెత్త’ కోడ్ వల్లపడే ఇబ్బందులు ఏకరువు పెడుతుంటే ..

ఎలా ఆపాలో తెలియక, మోహన్ కాలుతో అతని కుర్చీ కదిపి, సైగలు చేయటం మొదలు పెట్టాడట.. ‘ఏంటి? మోహన్? “ అని గట్టి గా అడిగేసరికి అతనికీ ఇంకేమనాలో తెలియక ఊరుకుండిపోయాడట...

తర్వాత మోహన్ చెప్పుంటాడు., “నా కోడ్ ని అన్నేసి మాటలన్నాడు కదా.. అందుకని నేనున్న పరిసరాల్లోకి కొంతకాలం ఇక రాడు..” అని ఆయనా నవ్వేశాడు.

“అది సరే.. మొన్న నన్నేమన్నాడో తెలుసా? “ ఇంకా కంటిన్యూ చేస్తూ..

ఆసక్తి గా అందరం చూస్తూ ఉన్నాం..

“ఈ నెలంతా శనివారాలు కష్టమర్ కి డ్యూటీ మీద ఉంటాను.. కానీ, వచ్చే నెల నాలుగు రోజులకి సెలవ కావాలి అన్నాడు..”

నేనూ సరే అన్నాను. అలా కాదు, రాసిమ్మన్నాడు. ఎందుకు? నీకు నమ్మకం లేదా? అని అడిగాను..”

“మీ మీద నమ్మకం ఉంది. రేప్పొద్దున్న మిమ్మల్ని ట్రాన్సఫర్ చేస్తే? అలాగే, మీకేదైనా అనారోగ్యమో, ఆక్సిడెంటో జరిగితే? అన్నాడు”

ఎవ్వరమూ, గట్టిగా నవ్వలేదు.. కానీ AK నెమ్మదిగా ఇలాంటి మాటలు మాట్లాడటం తగ్గించాడు.. కొద్ది, కొద్దిగా సాఫిస్తికేటేడ్ అయ్యాడు.. అయినా ఒక్కోసారి అప్రమత్తం గా ఉండనప్పుడు పాతకాలపు ఆర్ముగం బయట కి తొంగి చూస్తూనే ఉంటాడు..



చాలా సార్లు ఇతరుల లంచ్ బాక్సుల్లోంచి తిని, ‘బాగుంది బాగుంది’ అన్నా... ఒక్కోసారి ‘అబ్బా! ఈ సొరకాయ కూర డంబ్ గా ఉంది. నేను తినలేను..’ అని, మళ్లీ “Actually... blah blah” అని ఏదో చెప్తూ, సరిదిద్దుకుంటూ...

అదీ మా ఆర్ముగం రెండో ముఖం.. ఇలాగ తన గురించి బ్లాగు లో రాయనిచ్చినందుకు ధన్యవాదాలతో.. ఆర్ముగం ఇంకో కోణం తో మళ్లీ వస్తా..

ఆర్ముగం తో సాయంకాలం చాయ్ – లైట్ అంకుల్ కథ!

కాస్త కూడపెట్టగానే మా AK చేసిన పని,.. ఊళ్లో, ఒక పక్క కూలుతున్న, పాతకాలం ఇంట్లో ఉన్న తన కుటుంబం కోసం మంచి పక్కా ఇంటిని కట్టించటం. మరి ఇప్పటిలాగా ఏంటి? కాలింగ్ కార్డ్ మీదో/వాయిప్ ఫోన్ మీదో గంటల కొద్దీ మాట్లాడి ఎలా కావాలో చెప్పి చేయించుకునే పరిస్థితి లేదు. ISD కాల్స్ బోల్డు ఖరీదు. కాబట్టి అవసరం మేరకే వాడుతూ AK చక్కగా ఉత్తరాల మీద కొన్నీ , చెన్నై లో స్నేహితులకి ఈ-మెయిల్ ద్వారా ఇంకొన్నీ సూచనలు ఇచ్చాడు. వాళ్ల ఊరివాడే కాంట్రాక్టర్ ఉంటే అతని చేత కట్టించుకున్నాడు.

ఇక అన్ని రకాల ఆధునిక సదుపాయాలూ అమర్చ టానికి ఎవర్నైనా నియమించుకుందామని, వాళ్లమ్మ రికమెండ్ చేయించిన ఒకతన్ని పెట్టుకున్నాడు. అద్దాలు, లైట్లు, ఫాన్లు.. ఒకటేమిటి? అన్నీనూ. అమెరికా లో తాను అనుభవించే అన్ని మంచి సదుపాయాలూ, తన కుటుంబం కూడా అనుభవించాలని చాలా ప్రయత్నించాడు..
ఒక శుభ ముహూర్తాన, కొత్త ఇంట్లోకి మారచ్చనీ, ఇంటికెళ్లి రెండేళ్లు అయిందని AK వాళ్ల ఊరెళ్ళి వచ్చాడు.

ఇద్దరు ముగ్గురు కలిసి మళ్లీ చాయ్ మీటింగ్ పెట్టించారు. ఆవిషయం, ఈ విషయం మాట్లాడాక, వాళ్ల ఇల్లూ, వ్యవహారం మీదకి చర్చ వెళ్లింది.
ఒక్కసారి గా క్రోధం కనిపించింది ఏకే మొహం లో. ఏమైంది? అని అందరం ఆసక్తి గా చూస్తున్నాం.

“మా అమ్మకి తెలిసిన వాళ్లు కదా అని కాంట్రాక్ట్ ఇచ్చాను, లక్ష సార్లు చెప్పాను.. వాష్ బేసిన్ ఎలా ఉండాలి? అద్దం ఎలాంటిది కావాలి? నల్లా ఎలాంటిది కావాలి? అనేవి పూస గుచ్చినట్టు చెప్పానా? “
“అవునూ.. అందరినీ కనుక్కుని, వెబ్ సైట్లు చూసి, ఫోటోలు పంపి.. ఆ గొడవ మాకూ తెలుసు.. ఐతే?”
“పూర్తి గా తగలేశాడు. వాష్ బేసిన్ మీద అద్దం పెట్టలేదు. పైగా అక్కడ లైట్ పెట్టాడు. అద్దం తువ్వాలు పెట్టుకునే రింగ్ మీదుగా పెట్టాడు.. “
“అదెం?”
“అదే! కడిగి పాడేసాను.. అతనింక ఏమీ చెప్పలేడు అనుకున్నాను..’
“ఆ మాత్రం తెలియదా అతనికి”
“ఇంకా నయం.. అతనేమన్నాడో వింటే..మీరు ఆశ్చర్యపోతారు..”
“ఏమన్నాడు?”
“మరుమహనే! ఇదంతా నీ మంచికే?’
“నా మంచికా! ఎలా?”

“ఇప్పుడు చూడు.. నువ్వు పొద్దున్న లేస్తావు, కచికో, వేప పుల్లో, టూత్ పేస్ట్/పౌడర్ ఏదో ఒకటి నోట్లో వేసుకుని, అదంతా కారుతూ, అసహ్యం గా ఉన్న ముఖం తో తలెత్తుతావు,నీ ముఖం నీకే పిచ్చిగా కనపడదూ? నీకేం ఖర్మ? శుభ్రం గా మొహం కడుక్కుని పక్కకి వచ్చి తువ్వాలు తో తుడుచుకుని అద్దం లో చూసుకో.. రాజా లా కనపడతావు కదా?”
ఫక్కుమని నవ్వేసాం అందరం.
“నా మొహం నాకు పేస్టు మరకలతో కూడా అందం గానే ఉంటుంది లే. నువ్వు ముందు మార్చు’
“మరుమహనే! నీ ఇష్టం.. మళ్లీ నన్ను అనద్దు. అయినా.. అక్కడ మరి లైట్ ఉంది గా..?”
“అవునూ.. లైట్ ఎందుకు పెట్టావు అక్కడ? దానికీ ఏదో ఒక థీరీ ఉందే ఉంటుంది చెప్పు! అన్నాను.”
“...”
“మరుమహనే! చలి కాలం లో చల్లటి నీళ్ల తో కడుగు తావు. కాస్త వెచ్చగా ఉంటుంది కదా.. “
“మరి ఎండా కాలం లో?”
“సారీ...”
“ఈ టాప్ ఇంత ఎత్తు ఎందుకు పెట్టావు?”
“నీళ్లు మంచి ఫోర్స్ గా వస్తాయి కదా మరుమహనే!”
“అవి చుట్టూ చిందవా?.. అని అరిచాను కోపం తో.., ఏమీ మాట్లాడకుండా చేతులు నలుపుకుంటూ నుంచున్నాడు.. ఎం చేస్తాం?”
“హ్మ్...”

“ఇది చాలదన్నట్టు అమెరికా లో లాగా డైనింగ్ టేబుల్ మీదకి వేలాడేట్టు లైట్ పెట్టమని చెప్పాను..”
“అవునవును.. గుర్తుంది”
“ ఆ లైట్ కాస్తా అతను.. కుర్చీ వెనక పెట్టాడు..”
“అదేంటి?”
“అదే మరి! ఇలాగ ఎందుకు చేశావు? అందం అంతా పోయింది. పైగా.. టేబుల్ మీద నీడ పడుతుంది అని నిలదీశాను”
“ఏమన్నాడు”
“మరు మహనే! ఇప్పుడు మాత్రం ఏంటి ప్రాబ్లం? నాలుగు కుర్చీల వెనక నుండీ నాలుగు లైట్లు పెట్టిద్దాం! అన్నాడు”
“హి హి..”
“నాకు లాగి కొడదామన్నంత కోపం వచ్చింది.. పెట్టింది చాలు! ఇక నన్ను వదులు.. అని అయిన కాటికి లెక్క కట్టి ఇచ్చేశా”
ఘొల్లుమని నవ్వాం అందరం..

“ఇలాంటివి అన్నీ నీకే ఎందుకవుతాయి ఆర్ముగం?”

“ఛా.. దీనికే? అసలు ఎగ్జాస్ట్ ఫాన్ కథ వింటే ఏమవుతారో?”
“చెప్పు చెప్పు.. ప్లీజ్..”
“అయ్యో.. టైం అయినట్టుంది.. మళ్లీ రేపు చెప్తాను..” అన్నాడు లేస్తూ..
ఇక మేము కాళ్ల మీద పడటమే బాకీ. బాగా బతిమలాడించుకుని చెప్పాడు.
“మొదటి సారి పెట్టాడు. నేనూ ఎప్పుడూ ఇండియా లో చూడలేదు. అమెరికా లో మన అపార్ట్ మెంట్లలో మనకి కనపడదు..డబ్బు సెటిల్ చేసి..మర్నాడు స్నానం చేస్తూ స్విచ్ ఆన్ చేసి చూద్దును కదా..”


“ఆఅ.. ఏమైంది? ఫ్యూజ్ పోయిందా? పేలిందా?” అందరం ఆందోళనతో...
“నో య్యార్.. తిరగేసి పెట్టాడు. బయట నుండి కాలవ కంపు అంతా బాత్ రూమ్ లోకి తెస్తోంది...”
ఇక మా వల్ల కాలేదు.. నవ్వి నవ్వి.. బుగ్గలు, పొట్టా పట్టుకుని సీట్లల్లో కూలబడి... వెనక్కి చూతును కదా.. ఆర్ముగం.


“కూర్చో.. బాబోయ్.. నవ్వించావు చాలా”
“ఈ కథ కి చిన్న పిట్ట కథ కూడా ఉంది క్రిష్ణబిరియా!”
“ఏంటి?”
“ఇతను మాకు దూరం బంధువు. పొలం లేదు, అక్కడా ఇక్కడా పని చేసి,.. సరిగ్గా రాక ముందే..సొంత పని మొదలు పెట్టాడు. భార్య కి కాన్సర్. నలుగురమ్మాయిలు.. అందరూ ఆ పనీ, ఈ పనీ చేస్తారు, తల్లికీ చేస్తారు,చదువుకీ వెళ్తారు..”
“ఓహ్.. I am sorry!”
“అప్పుడు ఆ క్షణం.. అక్కడ నా కష్టార్జితం వేస్ట్ అయిందని బాధ వల్ల తిట్టేసాను.. కానీ అనుకున్నంతా ఇచ్చాను. కష్టపడే చేశాడు..”
“హ్మ్...”
“ప్రేమ గా అల్లుడూ అని పిలిచేవాడు. మా అమ్మకి పెద్దమ్మమ్మ మనవడు. పోన్లే ఎవరు పర్ఫెక్ట్? ఏం? అంత పర్ఫెక్ట్ గా ఉంటే కానీ బతకలేమా?”అన్నాడు.


నేనేమీ అనకుండా కూర్చుండి పోయాను.
తనే అంటూ పోయాడు..


“నేనతన్ని అరిచాను. కానీ కాస్త చల్ల బడ్డాక, ‘ఛా. డైనింగ్ టేబుల్ మీద కాస్త నీడ పడితే ఏంటి? మన అవసరం, అతనికి అవసరం తీర్చగలిగింది. ultimately, humankind wins! He did not provide good work.. but I see his love thru the light.. I left it as it is.. Changed the exhaust fan though” అని తన క్యూబ్ కి వెళ్లిపోయాడు.

***********************************************************************************************************************


చాలా కాలం తర్వాత, ఒకసారి “మీ లైట్ అంకుల్ ఎలా ఉన్నాడు?” అని అడిగాను. ‘ఆయన భార్య చనిపోయింది. ఆయన వర్క్ మీద అందరికీ చిన్నచూపు.. పని ఎవ్వరూ ఇవ్వలేదు. కూతుళ్ళే చూస్తున్నారు. వాళ్లు బయట పనులు చేసుకుని వస్తే.. ఈయన ఇంటి పనులు చక్కపెడతాడు..” అని ఒక్క క్షణం ఆగి...
“అదే ప్రేమ, అదే పిలుపు,.. ఎప్పుడు కనపడినా, ఏమైనా పని ఉంటే చెప్పు మరుమహనే! బిడ్డలకి పెళ్లి చేయాలి త్వరలో.. చాలా కూడాబెట్టాలి.. అంటాడు తప్పితే, చేయి చాచి ఎప్పుడూ అడగడు.” అన్నాడు.
“అబ్బా! ఈ AK ఎప్పుడూ ఇంతే.. నవ్విస్తున్నట్టే ఉంటాడు, ఎక్కడో కలుక్కుమనేలా చేస్తాడు..’ అని మళ్లీ విసుక్కున్నాను.


ఇంకో ఆర్ముగం చాయ్ కథ తో మళ్లీ వస్తా..

ఆర్ముగం తో సాయంకాలం చాయ్

చెన్నై లో మొట్ట మొదటి ఉద్యోగం, నాతో పాటు గా వచ్చిన వారంతా నాలాంటి వారే, మధ్యతరగతి కుటుంబాల్లోంచి, ఇంజనీరింగ్ లూ, MCA లూ చేసి కాంపస్ ఇంటర్వ్యూల్లో గెలిచి, ఉద్యోగ పర్వం లోకి అడుగిడుతున్న వారు.

చుట్టూ గమనించాను.. ఉన్నంత లో మంచి బట్టలేసుకుని, ముఖాన నాలుగైదు షేడ్ల లో ఎర్ర బొట్లు, కొందరు  అడ్డంగా, నిలువుగా! నామాలూ, విభూతి మనిషి కి ఒక రకం గా పెట్టుకున్నా, అందరి ముఖానా కామన్ గా ఉంది మాత్రం బోల్డు ఒత్తిడి, ఉద్వేగం! స్కూల్ కెళ్లే పిల్లల్లా ఆడ పిల్లలు ఫైళ్లు పట్టుకుని, పక్కన వారి తండ్రులు,  కొద్దిగా నవ్వొచ్చింది. నా పక్కన కూర్చున్న అబ్బాయి మాత్రం పెద్దగా టెన్షన్ పడుతున్నట్టు లేడు. బట్టలు చూస్తే బొత్తిగా రోడ్ల మీద ఆదివారం సంత లో కొన్నట్టున్నాయి. ఒక కొర్రు కూడా ఉన్నట్టుంది. పెద్దగా దాచాలన్న ప్రయత్నం ఏమీ కనపడట్లేదు. అతని దగ్గర్నించి, గాఢమైన లైఫ్ బాయ్ వాసన! తలకి కొబ్బరి నూనె,  ఇంక అంతకన్నా నల్లని మనుషులని బహుశా చూడాలంటే ఆఫ్రికా కి వెళ్లవలసిందే! నలుపు ఒకటైతే, ముఖం లో అసలు ఏ భాగమూ వేరే భాగం తో సంబంధం లేనట్టు ఒక వక్రంగా, అసలు చూడబుల్ గా లేడు. ఆ రోజుల్లో మనకసలు ఒళ్లంతా పొగరేమో, ఆ తర్వాత అప్రయత్నం గానే అతని వైపు వీపు పెట్టి ‘ప్రపంచం లో అన్ని విషయాలూ నాకే తెలిసినట్టు’ మాట్లాడుతున్న ఒకరిద్దరి చర్చ ని ఆసక్తి గా గమనించసాగాను. మధ్యలో ఏదో ప్రశ్న గాఢమైన తమిళ యాస తో అడిగినా ఒకటి రెండు పదాల్లో పొడి పొడి గా సమాధానం చెప్పి వదిలేశాను.

అందర్నీ కాన్ఫరెన్స్ రూము లోకి రమ్మని కూర్చోపెట్టి పరిచయాలు మొదలు పెట్టారు. అందరూ తమ, కాలేజ్, వారి పర్సెంటేజ్/స్కోరులు, హాబీలు,జీవిత ద్యేయాలూ గట్రా చెప్తున్నారు. ఉత్సాహం క్షణ క్షణానికీ, ఇంకా ఇంకా ఎక్కువవుతూ..  చివరికి ఇతని టర్న్!  ‘ I am Armugam..’  అని,  ముక్తసరి గా  ‘అన్నా యూనివర్సిటీ’ నుంచి వచ్చాననీ, హాబీలు ఏమీ లేవని, జీవిత ధ్యేయం అంటూ ఏర్పరచుకోలేదనీ, ప్రస్తుతం, సాధ్యమైనంత ఆసక్తికరమైన పని చేస్తూ, డబ్బు సంపాదించటమే తన గమ్యమనీ, ఇది భవిష్యత్తు లో మారవచ్చనీ చెప్పి వదిలేశాడు. అతని పరిచయం చాలా మామూలు గా జరిగినా,  అతని ఆక్సెంట్ కి దిమ్మదిరిగిపోయింది. ఒక్క క్షణం నేను విన్నది తమిళమే అనిపించింది. కానీ నాకు అర్థమైందే! అన్నట్టు.గ్రామర్ రూల్స్ అంటే అతనికి బహుశా ఐడియా కూడా లేదేమో అన్నట్టు!

 రిక్రూట్మెంట్ కో ఆర్డినేటర్ ధన్యవాదాలు చెప్తూ,.. ‘ఆర్ముగం పదవతరగతి లో తమిళనాడు ఫస్ట్! ఇంటర్ లో లెక్కలూ, సైన్స్ల్లో మూడు సబ్జెక్టుల్లోనూ మూడు వందలు సంపాదించాడనీ, ఆ సంవత్సరపు యూనివర్సిటీ టాపర్ అనీ.. గోల్డ్ మెడలిస్ట్ అనీ చెప్పినప్పుడు  నాకు చెంపదెబ్బ కొట్టినట్టైంది. సిగ్గుతో ఆ పూట అతనితో మాట్లాడలేదు. అలాగే.. అతని మార్కులూ గట్రా విన్నాకే ఆ మనిషి కి ఒక వాల్యూ ఆపాదించిన నా సంస్కారం మీద నాకు కొద్దిగా చిరాకు వేసింది. అతనికి తక్కువ మార్కులొస్తే ఒక మనిషి గా గుర్తించనా? అని ఒక ఆలోచన తో ఎందుకో ఎప్పుడూ అతనితో మాట్లాడింది లేదు. ఒక నెల రోజులు నానా రకాల ట్రేయినింగులు తీసుకున్నాం. అతనికి  రెండే చొక్కాలు ఉన్నట్టు గుర్తు. తనతో ఎవరు మాట్లాడినా హాయిగా మాట్లాడేవాడు.. కానీ తానుగా ఎవ్వర్నీ పలకరించేవాడు కాదు.  తర్వాత నేను వేరే డిపార్ట్మెంట్ లో పడటం తో అతని గురించి దాదాపు గా మర్చిపోయాను. ఎప్పుడైనా ఎదురుపడితే పలకరింపు గా నవ్వటం వరకే. తర్వాత మళ్లీ ఆర్ముగం గురించి నేను మళ్లీ ఒక ఏడాది పాటూ వినలేదు. నా ప్రాజెక్టులూ, పెళ్లీ, కొత్త ఉద్యోగం వెతుక్కుని సెటిల్ అవటం,.. కొత్త కంపెనీ లో కూడా అర్ముగాన్ని చూసి.. కొద్దిగా మాట్లాడాను, కానీ కలిసి పని చేయలేదు. ఎప్పుడో కాఫేటేరియా లో కనిపిస్తే ఒకటి రెండు మాటలు అంతే!  తర్వాత అమెరికా లో ఇంకో కొత్త అధ్యాయం..  

·                   ********                            ************                    ***********************          

ఆఫీస్ లో ఒక రోజు మధ్యాహ్నం పూట!.. మా బాసు గారు ఎవర్నో ఇంటర్వ్యూ కోసం తెస్తున్నట్టున్నాడు..చేతిలో రెజ్యూమె..వెనక నడుస్తున్నాడు ఎవరో. ‘హాయ్ కృష్ణా!  I got some old friend of yours!’  అని ఇంటర్వ్యూ కాండి డేట్ ని చూపించాడు. ఇండియా నుండి బిజినెస్ వీసా మీద వచ్చాడు. మన రాజు రిఫర్ చేశాడని ఇంటర్వ్యూ కి పిలిచాను. అన్నాడు.

 ‘అరే! మన ఆర్ముగం! ‘ అనుకున్నాను. కాస్త నలుపు విరిగింది, జుట్టు పల్చపడింది, ఒళ్లు చేసినట్టున్నాడు. బట్టలు కూడా ఇదివరకు కన్నా చాలా బాగున్నాయి.  నేను సంతోషం గా ‘హాయి! ‘ అన్నాను కానీ, అతని ముఖం లో అసలు నన్ను ఎప్పుడూ జీవితం లో ముందు చూసినట్టు ఆనవాలు లేవు. రజనీకాంత్ రోబో చిట్టి అంత భావహీనం గా ‘హలో’ అన్నాడు. నాకు తిక్క రేగింది. నేను వచ్చేశాను. క్యూబ్ లో కూర్చున్నాక కూడా చిరాకు తగ్గలేదు. ఇంటర్వ్యూ లో ఫిబోనాచీ నంబర్ల గురించి అడిగితే ఆపకుండా అనర్గళం గా కళ్లల్లో మెరుపు తో చెప్తున్నాడట.. అదే  నన్ను అడిగితే అంతే సంగతులు. నాకు మనుషులు గుర్తున్నంత సబ్జెక్ట్ గుర్తుండదు. అతనికి రివర్సేమో?  ‘సరే లెమ్మని’ తేలిక పడిన మనసు తో పనులలో పడ్డాను. అతని గురించి నా అభిప్రాయం అడిగితే నాకు తెలిసిన విషయాలు చెప్పాను. అతనికి ఉద్యోగం ఇచ్చారని, వీసా చేస్తున్నారని తెలిసింది.

మళ్లీ నెల దాటాక ఒక రోజు, క్యూబ్ ముందు.. ‘క్రిష్ణబిరియా.. ‘ అన్న పిలుపు.. తిరిగి చూస్తే AK. (ఆర్ముగం షార్ట్ కట్ లెండి).  హాయ్, హవ్వార్యూలయ్యాక,

‘ నువ్వు తప్ప ఎవరూ తెలియదు ఇక్కడ. నాకు చిన్న సహాయం చేస్తావా?  అన్నాడు.

‘ఓ! తప్పకుండా! దానికేం?  చెప్పు’ అన్నాను. కొన్ని ఏవో కొనటానికి, కార్ మీద తీసుకెళ్ళాను.. ఎక్కువ మాట్లాడేవాడు కాదు. కార్ కోనేలోపల, కొత్త స్నేహితులని సంపాదించుకునే లోగా,  చాలా సార్లు కాస్త షాపింగ్ కి తీసుకెళ్లటం అవీ చేసేదాన్ని. అతనికి అమెరికన్ల ఆంగ్లం అర్థం చేసుకోవటానికి కాస్త కష్టం గా ఉండేది.

గరాజ్ సేల్ లో ఒకసారి పేద్ద వస్తువు ఏదో కొంటే నా కార్ లో తీసుకెళ్లి వాళ్లింట్లో పడేసి వచ్చేసరికి నాలుగయింది. ‘టీ కెళ్దాం’ అని బ్రేక్ రూమ్ లో కూర్చున్నాం. 

టీ తాగుతూ ఎందుకో వంగితే జేబు లోంచి చాలా వస్తువులు పడ్డాయి. . ‘నోరూ,చెవులూ, చదువూ,భాషా అన్నీ ఉండి మూగా చెవిటి వాడినయ్యాను. అందుకే!’ అని  కళ్ళుచికిలిస్తూ చిన్న కాగితాల దొంతర (స్టికీ నోట్స్), పెన్నూ చూపించాడు. 

నేను నవ్వేసి.. ‘ఎంతైనా ప్రాబ్లం సాల్వర్ వి కదా నువ్వు’ అని, ఏం ఇబ్బందులు ఎదురయ్యాయి నీకు చెప్పు.. అన్నాను.. 

బజార్ కెళ్లి ‘నాకు కుకింగ్ ఆయిల్ కావాలి’ అని అడిగాను. ఎంత చెప్పినా అర్థం కాలేదు. చివరకి దాని ఉపయోగాలు చెప్తున్న కొద్దీ, ఇంకా కన్ఫ్యూజ్ అయి.. ఎలాగైనా అది ఏంటో తెలుసుకోవాలని పట్టుదల తో షాపంతా అరగంట తిరిగి ‘ఓ ఓ ఓ ఓ ! ఆయేల్!’ అంది. నేనూ అదే అన్నా కదా! అనగానే.. ఒక్క లుక్కిచ్చింది.. అన్నాడు. అప్పటినించీ.. ఈ చీటీలు.. అన్నాడు.

‘ఓ సారి అపార్ట్మెంట్ ఆఫీస్ లో డబల్ బెడ్ రూమ్ అపార్ట్ మెంట్ కావాలి’ అన్నాను.  అక్కడ మానేజర్ కి నా లాంటి వాళ్లు బాగా తగులుతారనుకుంటా!  ఎన్ని బెడ్స్ కావాలంటే అన్ని వేసుకో.. అది నీ ఇష్టం అంది. టూ బెడ్ రూమ్ అనాలని అప్పుడు తెలిసింది’ అన్నాడు..

‘ఇంకా?’ అన్నాను..

‘మొదటి సారి కాంట్రాక్టర్ గా నన్ను మా కంపెనీ ఒక క్లైంట్ ఆఫీస్ లో కూర్చోపెట్టింది. ఓ రెండు వారాలు పని చేశాక,.. అక్కడి మానేజర్ ఆ మాటా, ఈ మాటా అంటూ,.. ‘పే చెక్ వచ్చిందా AK?’ అనడిగాడు. నాకు సాలరీ తెలుసు కానీ పే చెక్ తెలియదు కదా.. అందుకని.. పేచెక్ అంటే?’  అనడిగాను. ఆయన ‘పేచెక్’ అంటే ఏంటో తెలియకుండా పని చేసేవాడిని మొదటి సారి చూస్తున్నాను.. అని తెగ జోకులేసి  నువ్వు నా టీం లోకి వచ్చేయ్’ అని ఒకటే గొడవ..  

ఓ సారి టీం మీటింగ్ లో ఏదో అడుగుతుంటే, చెప్తున్నారనుకుని ‘యా యా.. అంటున్నాను. అందరూ ఒకటే నవ్వు!’   చెప్పే విధానానికి నాకూ కాస్త నవ్వొచ్చింది.. కానీ ఆపుకున్నాను.

ఇంకోసారి ఎవరో ఫ్రెండ్ నన్ను ఇంటి దగ్గర దింపుతున్నాడు.. ‘Go to da zendar of da rODD and you can see the sain..’ అన్నాను. ఎన్ని సార్లు చెప్పినా జెండర్ అంటే ఏంటో అతనికి అర్థం కాలేదు.. అన్నాడు..

 ‘జెండర్ అంటే సెంటర్ అని తన నోట్స్ లో రాసి చూపించాకా కానీ నిజానికి నాకూ అర్థం కాలేదు.  అతను ఏం పని ఇచ్చినా చక చకా చేసేస్తాడు కాబట్టి ఎక్కువ గా  అతని తో కమ్యూనికేషన్ పెద్ద సమస్య అని ఎవరూ అనుకోలేదు. సహజం గా తెలివైన వాడవటం తో ఆక్సెంట్ చాలా ఇంప్రూవ్ చేసుకున్నాడు. టీం కి తలలో నాలుక అయ్యాడు.

రెండు మూడు నెలలు తిరిగేసరికి స్నేహం కొద్దిగా  పెరిగింది. వారానికి ఒకటి రెండు సార్లు నాలుగు గంటలకి టీ కి కలిసి బ్రేక్ రూమ్ కి వెళ్లేవాళ్లం...  

ఒకరోజు.. పాంట్ అడుగు భాగం మడత పెట్టే దగ్గర అంతా చిరుగు పట్టి ఉంది. పాంట్ కింద అంతా చిరిగినట్టుంది. చెప్పాలా? వద్దా? అని ఆలోచించి సర్లే చెప్పి చూద్దాం తప్పేముంది  అనుకుని చెప్పాను. అతను దానికి ‘ఆ  తెలుసు.. నాకు రెండే పాంట్లు ఉన్నాయి. కొంటాను దీపావళికి ...  ‘ అన్నాడు. ‘ఏంటీ?!! మూడు నెలలు ఆగుతావా? అప్పటిదాకా చిరుగు పట్టిన దానితోనే వస్తావా? ‘ అని అడిగాను. ‘లేదు. కుట్టుకుంటాను!’ అన్నాడు.  నేను..’ఓకే’ అని ఊరుకున్నాను.

‘కిష్ణబిరియా.. మా ఇంట్లో ఎవ్వరికీ రెండు జతలకి మించి బట్టలు ఎప్పుడూ లేవు..’ అన్నాడు. నేను ఆసక్తి గా వినటం గమనించి.. ‘మా నాన్న రైల్వేస్ లో పట్టాలు శుభ్రం చేసే వాడు. వారానికోసారి ఇంటికి వచ్చేవాడు. మేము నలుగురు పిల్లలం. మా నాన్న తల్లిదండ్రులు, అమ్మ తల్లిదండ్రులు మాతోనే ఉండేవారు. మా అమ్మ.. నలుగురి ఇళ్లల్లో పనులు చేసేది.. చిన్నప్పుడు రెండు జతలు బట్టలు, కడుపు నిండా అన్నం, సాంబారు ఉంటే అదే పది వేలు.. అనుకునేవాళ్లం. సంవత్సరానికి రెండే సార్లు కొత్త బట్టలు. ఒకటి దీబావాలి కి, ఇంకోటి పుట్టిన రోజుకి..’ పొంగల్ వస్తోంది అంటే వారం రోజుల నుండీ ఎదురు చూసేవాళ్లం.. ‘మా అమ్మ నూనె బాండీ పొయ్యి మీద పెడుతుందా? లేదా? ఏదైనా మురుక్కు చేస్తే బాగుండు.. ’ అని. రోజూ స్కూల్ నుండి పరుగున రావటం, పిండి వంటల వాసన రాకపోవటం.. నిరాశ గా మేము వెనక్కి తిరిగటం. ఇంక రేపు పొంగలనగా కూడా ఏమీ చెయ్యట్లేదు అని తేలిపోయాకా, నేనూ, మా అక్కా గంభీరం గా ఉండిపోయినా, చెల్లీ, తమ్ముళ్లు ఎక్కిళ్లు పెడుతూ పడుకునేవారు. మా అమ్మ ఏమీ మాట్లాడేది కాదు. అర్థరాత్రి కలలోలాగా ఒక్కోసారి నూనె కాస్తున్న వాసన తో లేచి చప్పట్లు కొట్టేవాళ్ళం.. మా అమ్మ కారం మురుక్కు, స్వీట్ మురుక్కు చేస్తే కాగితాల్లో పంచుకుని ఇంటి ముందు గొప్ప గా కూర్చుని తినేవాళ్ళం.. ఇప్పుడనిపిస్తుంది సిగ్గుగా.... అది కూడా చేసుకోలేకపోయిన వాళ్లు ఎంతమంది ఉండేవారో మా బస్తీ లో... వాళ్లందరి ముందూ కూర్చుని తినటం!.. అని తల విదిల్చాడు AK. నేను కొద్దిగా పెద్దయ్యాక, దళితుల సంక్షేమ హాస్టల్ లో చదువుకున్నాను. నేనూ మా తమ్ముడూ  సెలవలకి ఇంటికి వస్తే..  మా అమ్మా వాళ్లకి మాకు ఇంత పెట్టాలన్న ఇబ్బంది, అయ్యో పెట్టలేక పోతున్నాము అన్న బాధ తప్ప .. ఏమీ ఉండేది కాదు..

సడన్ గా గుండె ఎందుకో పట్టేసినట్టు.. నాలుగున్నర కి మీటింగ్ లేకపోతే.. అలాగే ఎంత సేపు కూర్చునే దాన్నో..

ఇంకోరోజు.. మళ్లీ నాలుగు గంటలకి మళ్లీ టీ కి కూర్చున్నాం..మొన్న బాబోయ్.. అంత ఏడిపించాడు. ఇవ్వాళ్ల ఏం చెప్తాడో అనుకున్నా.. కానీ....

AK నాకు పదహారేళ్లు గా పరిచయం. ఆశ్చర్యం! నేను మారిన ప్రతి కంపెనీ లోనూ అతనూ వచ్చాడు. మూడు కంపెనీలు మారాకా కానీ మేము స్నేహితులం కాలేకపోయాం. ఒక పదేళ్లు నాలుగు గంటలకి టీ కలిసి తాగాం. ఆఫ్ కోర్స్.. ఒక్కోసారి ఒక్కో బృందం తో అనుకోండి... ఎన్నో కొత్త విషయాలు తెలుసుకున్నాను, నన్ను నేను ఇంకొంచం తెలుసుకున్నాను, ఒక్కోసారి కన్నీరు పెట్టించాడు, ఒక్కోసారి నవ్వించాడు.ఒక్కోసారి చిరాకు తెప్పించి.. విసుక్కునేలా చేశాడు..

‘AK!  ఏదో ఒక రోజు ‘4 pm tea with Armugam’ అని పుస్తకం రాసేస్తా.. అని అంటూ ఉండేదాన్ని. పుస్తకం రాయలేకపోయినా.. బ్లాగ్ లో నేను నా అనుభవాలని ఈ విధం గా ప్రచురించుకునే అవకాశం రావటం.. నా అదృష్టం అనుకుంటున్నాను. మొన్న అమెరికా వెళ్లినప్పుడు గుర్తు చేసి..’ఇలాగ తెలుగు బ్లాగు రాస్తున్నాను. దాంట్లో వేయనా? ‘ అని అనుమతి అడగటం జరిగింది.. ఈ సిరీస్ లో బహుశా నాలుగైదు టపాలు రాయవచ్చు..

మామూలు మనిషి(?) - పెద్దక్క

మొదటి సారి ఆవిడని నేను ఇంటర్ లో ఉండగా చూసా! ముందు కూడా చేసే ఉంటాను.. కానీ గుర్తు పెట్టుకోలేదు..


దూరపు చుట్టాల పెళ్లి.. ఎవ్వరూ తెలిసిన వాళ్లు లేరు.. మా అమ్మ ఒక్కత్తే రాలేక నన్ను రమ్మందని వచ్చాను కానీ పెద్ద బోర్. తను ఎవరితోనో మాట్లాడుతుంటే విసుగ్గా.. దిక్కులు చూస్తున్నా.. పెద్ద గుంపు - మధ్యలో ఉందావిడ. ఒక డెబ్భై ఏళ్లయినా ఉంటాయి. గట్టిగట్టిగా ఏవో జోకులేస్తోంది. ఆవిడ వాక్యం ఆపుతూనే అలలు అలలు గా నవ్వులు మొదలు. నవ్వుల ప్రకంపనాలు తగ్గుతూ ఉన్నాయి అనుకుంటుండగానే ఇంకో అల.. మళ్లీ.. తిరిగి ఇంకొంచెం ఎత్తులో వచ్చినట్టు.. ఎవరా అని చాలా కుతూహలం గా ఆ గుంపు వైపు నడిచాను. నల్లగా లావుగా కనీసం ఒక సెంటీ మీటర్ మందం కళ్లద్దాలు, నీటు గా కాశే బోసి కట్టిన తొమ్మిది గజాల జరీ చీర,.. నవ్వుతోంది ఆవిడ. నవ్వుతున్నప్పుడు పొట్ట పైకీ కిందకీ.. ఊగుతూ.. గమ్మత్తుగా.. చుట్టూ గుంపు ని చూశాను.. కొద్ది మంది తలలు నెరసిన వారు, మరి కొందరు ప్రౌఢవయస్కులు, ఇరవైలలో అమ్మాయిలూ, అబ్బాయిలూ, కొందరు టీనేజర్లు.. అయితే ముఖ్యం గా ఆకర్షించింది ఆవిడ చుట్టూ చేరిన అభిమానులలో పదేళ్ల లోపల వారు కూడా.. ఇంత మందికి ఆవిడ ఏం చెప్తే అన్ని వయసుల వారిని కడుపుబ్బ నవ్వించ గలుగు తున్నారో ..

ఎంటబ్బా.. అంతలా ఏమి చెప్తున్నారో.. అని ఒక చెవి అటు పడేసా..


‘ఇదిగో ఆ చారల చొక్కా, ఎర్రంచు పంచె ని పైకి ఎగతోసుకుంటూ, ముక్కు తుడుచుకుంటో, పరిగెడుతున్నాడూ .. వాడే నీ పెళ్లి కొడుకూ అన్నారు.. ఛీ. నేను చేసుకోను వాడినీ... అని ఏడ్చాను.. ఎందుకే? అని అడిగితే.. వాడు నా దగ్గర అన్నీ కొట్టేస్తాడు. నా చేత పనులు చేయిస్తాడు.. మొన్న నాకు మొట్టికాయ వేసాడు.... అని మొండికేసి కూర్చుంటే ’. పెళ్లయ్యాక నువ్వు ఇంతకి అంత పగ దీర్చుకుందువు గాని రామ్మా! నీకు కజ్జికాయలు పెడతా. జడ గంటలు కొనిపెడతా.. పల్లకీ ఎక్కించి ఊరేగిస్తా’ ఇలాగ మభ్యపెట్టి నన్ను వారికి కట్టబెట్టారు... ‘


నవ్వులు.


‘అప్పుడు తాతగారికి ఎంత వయసు? నాయనమ్మ గారూ?’ అని అడుగుతోంది ఒక అమ్మాయి.


‘వారికి పదకొండూ, నాకు ఎనిమిదీ’

మళ్లీ నవ్వులు.


;వారికీ నాతో పెళ్లి ఇష్టం లేదు. ఆ ఊర్మిళ నా ? చస్తే చేసుకోను అనేసారు..’


‘అబ్బా! మీ పేరు ఊర్మిళా! ఎంత మోడర్న్ పేరు.. మా పేర్లు ఇంకా పాత మోడల్ పేర్లు ప్చ్! ‘ అని నిట్టూర్చింది ఒక పిల్ల.


‘అబ్బే .. అంత మోడర్న్ కాదు. ‘తన్హా తన్హా అమ్మాయి’ పెట్టుకుంది కాబట్టి మీకు సడన్ గా గొప్పగా అనిపిస్తోంది. సీత పేరు ఎంత పాతదో.. ఆవిడ చెల్లెలి పేరూ అంత పాతదే!’ అనేసింది.


మళ్లీ..కథ కి వచ్చి..


‘అప్పట్లో శారదా ఆక్టు వచ్చింది కదా బాల్య వివాహాలు నేరం.. !’ అందుకని మా నాన్నగారు పెళ్లి యానాం లో చేయించారు. ‘


‘యానామా? ఎందుకు?’ అడిగింది ఇంకో పిల్ల.


‘ఏం చదువుకున్నావు? చరిత్ర చెప్తున్నప్పుడు వెనక బెంచీ లో కూర్చున్నావా? ‘ అని కాసేపు ఏడిపించి.. యానాం లో ఇంగ్లిషోడి చట్టం లేదు గా.. అది ఫ్రెంచ్ దేశం కదా.. కానీ అక్కడికి వెళ్లేవాళ్లు అందరూ పెళ్లి కోసం వెళ్లే వారే. మా నాన్నగారు అనుమానం రాకుండా విడివిడిగా తీసుకెళ్లి అక్కడ పూస్తే కాస్తా కట్టించి తెచ్చి మళ్లీ మా ఊళ్లో ఇంకోసారి రాములవారి కోవెల కెళ్లి దణ్ణం పెట్టించి...


‘లేదు లేదు నాయనమ్మగారు.. మీరు మరీ అలా ‘కట్టే కొట్టే తెచ్చే’ అనిపించేస్తే మేమొప్పుకోం.. అని గొడవ..


ఇక ఆవిడ పెళ్లి కథ రసవత్తరం గా చెప్తోంది.. ఒక అరగంట పైగా.. చాలా కథల్లో, పాత కాలం నవలల్లో చదివినా.. కొత్తగా అనిపించింది. ఆవిడ కి అద్భుతమైన వాక్చాతుర్యం ఉంది.


ఈలోగా.. మా అమ్మ వచ్చేసింది. ‘పద పోదాం.’ అంటూ.. నేనూ లేచి నా వస్తువులేవో తెచ్చుకుని వచ్చేస్తూ ఉండగా.. ఆ ముసలావిడకి ‘ఓహ్ పిన్నీ..వెళ్ళొస్తా..’ అని చెప్పి రావటం కనిపించింది. బయటకి వస్తున్నప్పుడు చాలా ఆసక్తి గా ‘ఆవిడ ఎవరమ్మా? అంతలా అందరినీ నవ్విస్తోంది?’ అని అడిగాను. ‘అయ్యో నీకు తెలియదా.. ఆవిడే మా పెద్దక్క! ‘ అంది అమ్మ. ‘మీ అక్కా?’ అని అనుమానం గా చూశాను. తను నవ్వేసి..’అబ్బే.. కావలసిన వాళ్లు.. దూరపు చుట్టాలు.. వాళ్ల పేద్ద కుటుంబం లో అందరికన్నా పెద్ద ఈవిడ. అందుకని అందరికీ ‘పెద్దక్క’ అన్న పేరు అలవాటైపోయింది.

ఓహో అనుకుని మళ్లీ మా మాటల్లో పడిపోయాం. మళ్లీ ఆవిడ విషయం ఆలోచించలేదు, అంత సమయమూ లేదు. నా లోకం లో నేను. ఒక రోజు మా బంధువులావిడ పోయిందని ఎవరింటికో వెళ్లాం. అక్కడ మళ్లీ కనపడిందావిడ. ‘అఅరే.. ఊర్మిళమ్మగారు..’ అని ఉత్సాహపడ్డాను. ఒక విధం గా దుఖం గా ఉన్న వాతావరణాన్ని ఆవిడ తేలిక పరిచేసారు. అసలు ఆవిడ వచ్చారని తెలిసి అందరూ లేచి చుట్టూ కూర్చుని ఆ కబురూ, ఈ కబురూ చెప్తూ తేలిక పడ్డారు. ఈలోగా నాకు ఒకటి అర్థమైంది.. ఆవిడ ఎక్కడికెళ్లినా సెంటర్ ఆఫ్ అట్రాక్షన్ అని. చుట్టూ చేరి జనాలు నవ్వుతూ, తేలిక పడతారని. అంతే కాదు. ఆవిడ ఎవ్వర్నీ నొప్పించదని.. ఆవిడ కి కళ్ళు సరిగ్గా సరిగ్గా కనపడవని కూడా అర్థమైంది.


మా మామ కూతురి ఫోటో చూసి.. ‘అబ్బా.. మన శీను కూతురే!!’ ఎంత అందంగా ఉందే! పుత్తడి బొమ్మ.. అచ్చం శీను లా లేదూ..పూరీ జగన్నాదుడి లా ఆ కళ్ళు? ఎంత బాగుంది అసలు?’ అని ఒకటే గొడవ..


ఎవరో కుతూహలం గా చూసి ‘ఏంటి బామ్మ గారూ మీరు మరీనూ! ఫోటో తిరగేసి పట్టుకుని అమ్మాయి బాగుందంటారు?’ అన్నారు నవ్వాపుకుంటూ..


దానికి ఆవిడ లేశ మాత్రం కూడా సిగ్గు పడకుండా..ఫోటో వెనక్కి తిప్పి ..’అబ్బ్బ్బ్!! వెనక్కి తిప్పితే ఇంకా బావుమ్దేవ్!! “ అని.. ఆ బుగ్గలేంటే బాబూ.. ఇడ్లీల్లా!!!’ అందరూ ఒకటే నవ్వు!


ఆశ్చర్యం వేసింది. అసలు అంత రెడ్ హాండెడ్ గా పట్టు బడ్డా ఆవిడకి సిగ్గు గా అనిపించలేదా? అని.. పోన్లే పెద్దావిడ.. అనుకున్నాను.

చావింట్లో అందర్నీ చచ్చేలా, కన్నీళ్ళు వచ్చేట్టు నవ్వించి, వెళ్తూ వెళ్తూ..గంభీరం గా వెళ్లి, పోయినావిడ కూతురి భుజం మీద చేయి వేసి.. గద్గదం గా ‘అమ్మాయ్! మీ అమ్మగారు.. మహా భక్తురాలు, పండితురాలు.. ఆవిడ గురించి ఇంక బెంగెట్టుకోకు.. ఒకరి మీద ఆధారపడను.. అనుకుని, గట్టిగా ఉండి నలుగురికి ఉపయోగ పడే మనసూ, శక్తీ ఉన్నంత వరకూ మాత్రమే ఉండి ‘అబ్బా.. ఎప్పుడు పోతుందీ.. అనిపించుకోకుండా ‘అయ్యో పోయిందా’ అని అయిన వారందరిచేతా.. అనిపించుకుంది. నాకు కుళ్ళు గా ఉంది. నాకీ భాగ్యం వస్తుందా రాదా అని...’


ఇలాంటి మాటలు చెప్తూ ఒక్కటంటే ఓకే నిమిషం ఓదార్చి.. మళ్లీ.. అందరూ ఒక్క క్షణం సీరియస్ అయ్యారని తెలుసుకుని మళ్లీ ‘అన్నట్టు మొన్నేమైందనుకున్నావ్! ‘ అని తన సహజ హాస్య ధోరణి లోకి పడిపోయింది.. నేనూ.. ‘మొన్నేమైందో’ తెలుసుకుందామని ఆవిడ వెంక గుంపు లో చేరిపోయాను..






ఆవిడ చెప్పటం మొదలు పెట్టింది.. ‘అప్పుడు నాకా.. పదిహేను...’






(ఇంకా ఉంది)






ఏంటి? కొత్తగా సీరియల్ స్టోరీ లా? అనుకుంటున్నారా?

కోట్లాది ప్రపంచ జనాభాలో నాకు తెలిసిన మనుషులు, కొన్ని వేల మంది? నేను తెలిసిన వారూ అదే సంఖ్యలో? (కొద్దిగా తక్కువ లెండి.ఉదా: NTR,నాగేశ్వరరావు గార్లు నాకు తెలుసు..వారికి నేను తెలియదు గా? ).. నన్ను ప్రభావితం చేసిన వారు కొందరు. నాకు బాగా తెలిసి వారి లో అతి కొద్దిమంది ఎలాంటి వారంటే అందరికీ మామూలు మనుషులు కావచ్చు! నాకు మాత్రం.....

పది దాటింది బాల్యం ఇంకెక్కడుంది? ఇరవై దాటింది.. ఇక సెటిల్ అయిపోవాలి, ముప్పైల్లో పడ్డాం.. ఇంకేం మిగిలింది? నలభై అయింది జీవితం అయిపొయింది.. అనుకోకుండా.. ౯౦ దాటినా..’నేను, నా జీవితం.. ఈ రోగం నుండి బయట పడితే చాలు.. అన్నీ చూడచ్చు అన్నీ చేయచ్చు...’ అనుకుని జీవితాన్ని పరిపూర్ణం గా ఆస్వాదించిన ఒక వృద్ధురాలి నిజం జీవితమే మా పెద్దక్క కథ!


నా జీవితం లో ఒక ఇరవై ఏళ్లు నాతో ఎంతో సన్నిహితం గా మసలి నన్ను ప్రభావితం చేసిన ఒక మహిళ కాబట్టి, నాకు తెలిసిన విషయాలు చెప్పాలని ప్రయత్నమే ‘మామూలు మనిషి? పెద్దక్క’ కథ.

నారాయణ రెడ్డి గారి ఫోటో...

నారాయణ రెడ్డి గారి గురించి రాసాక చాలా మంది అడిగారు ఆయన వివరాలు....

http://www.indiaenvironmentportal.org.in/node/1986
http://www.farmradio.org/english/radio-scripts/46-2script_en.asp

avandia

నారాయణ రెడ్డి గారు

ఆఫీసుకొచ్చి , క్యూబ్ లో బాగ్ పడేసి, IM లోకి లాగిన్ అయి , కార్ లో డ్రాఫ్ట్ చేసిన మెయిల్సు వెళ్లాయని నిర్ధారణ అయ్యాక వెళ్ళవలసిన మీటింగులు చూసుకుని హుషారు గా కాఫీ కి వెళ్ళటం అలవాటు. ఈరోజు కాలండర్ చూడగానే సేంద్రియ వ్యవసాయం గురించి నారాయణ రెడ్డి గారి లెక్చర్ ఉంది అని చూసాను.

ఎవరబ్బా ఈ నారాయణ రెడ్డి? ఏది ఏమయినా సేంద్రియ వ్యవసాయం గురించి వినవచ్చు గా.. అయినా సాఫ్ట్ వేర్ సంస్థ లో వ్యవసాయం గురించి ఎందుకు చెప్తారు? అని చూస్తె ఎర్త్ దినం గురించిట. సరే మీటింగు లో కూర్చుని పని చేస్తూ వినవచ్చు గా.. అంత గా 'ఖాస్' గా లేకపోతే బయట పడినా ఎవరూ అడిగే వాళ్ళుండరు.. అనుకుని.. టైం చూసుకున్నాను. పదిహేను నిమిషాలుంది.

వంద మంది కి పైగా పట్టే హాల్లో అరవయి మంది దాకా ఉంటారు. నెమ్మది గా తలుపు కి పక్కన ఉన్న సీటు సంపాదించాను. మైకు, వీడియో కామెరా రెడీ గా అమర్చారు. మీ గెస్ట్ స్పీకర్ వచ్చేసారు. ఆయన తో మన డైరెక్టర్ గారు మాట్లాడుతున్నారు. కాబట్టి రెండు నిమిషాలు ఓపిక పట్టాలి అన్నాడు ఒక నిర్వాహకుడు. నేను పెద్దగా పట్టించుకోకుండా నా కంపైలేషన్ లో మునిగి పోయాను. తలెత్తి చూస్తే వక్త ముందు వరుస లో కూర్చుని ఉన్నారు.

నేను ఒక ఖాదీ ఖుర్తా లాంటిది వేసుకుని.. పిల్లి గడ్డం, కళ్ళజోడూ.. అలాగ ఏదో ఊహించుకున్నాను. తీరా చూస్తే.. ఒక బక్క పలచని ముసలాయన.. పల్లెటూరి రైతు అని స్పష్టం గా తెలుస్తుంది... రాబిన్ బ్లూ వాడినట్టు కొట్టొచ్చినట్టు కనపడే తెల్ల పంచె, కాటన్ చొక్కా, పాతిక రూపాయలు చేయని ఒక తువ్వాలూ, బాగా వాడ బడ్డ వంకర తిరిగిన తోలు చెప్పులూ,.. నేను తలెత్తి చూడటం గమనించి.. నమస్కారం చేసాడాయన. సిగ్గు పడి లాప్ టాప్ మూసి ప్రతి నమస్కారం చేసాను. నిర్వాహకులు కన్నడ లో మాట్లాడుతుంటే.. చిరునవ్వుతో గల గలా మాట్లాడుతున్నాడు. పాపం సరైన బట్టలు కూడా లేవు పెద్దాయన కి .. ఏదైనా సహాయం అవసరం అయితే చేయాలి తర్వాత అనుకున్నాను.. ఉదారం గా.. :-)

ఇప్పుడు కన్నడ లో మాట్లాడతాడు లా ఉంది. పూర్తిగా అర్థం అవుతుందో లేదో.. పోన్లే తలుపు దగ్గర సీట్ సంపాదించాను ముందు చూపుతో అని నన్ను నేను మనసు లోనే తెగ మెచ్చుకున్నాను. ఆయన ని మాట్లాడమని అభ్యర్థించ గానే.. గొంతు సవరించుకుని.. తువ్వాలు జాగ్రత్త గా ఒక కుర్చీ మీద వేలాడ తీసాడు. 'నా ఆంగ్లం అంత బాగుండదు.. పాత కాలం వాడిని. డెబ్భయి నాలుగేళ్ళు నాకు. నాల్గవ తరగతి పాస్ అవగానే చదువు మానేసాను.. కానీ.. మీకు అర్థం అవుతుందని నేను అనుకుంటున్నాను' అన్నాడు.

ఆ ఒక్క వాక్యం లోనే ఆయన ఆంగ్ల పాండిత్యం అర్థం అయింది. స్వచ్చమైన ఆంగ్లం.. పైగా అద్భుతమైన ఉచ్చారణ. ఒక గంట సేపు ఆయన ప్రసంగం మంత్ర ముగ్దులమయి విన్నాము.

ఐరోపా ఖండం అంతా ఏడు సార్లు పర్యటించిన సంగతీ,... మూడు సార్లు ఉత్తమ రైతు గా కర్ణాటక రాష్ట్ర ప్రభుత్వ రాజ్యోత్సవ దిన పురస్కారం గెలుచుకున్న సంగతీ.. దేశ విదేశాల్లో వివిధ యూనివర్సిటీల్లో, కార్పోరేట్ సంస్థల్లో అతిథి లెక్చర్లు ఇచ్చిన విషయమూ.. దేశం లో వివిధ వ్యవసాయ రంగ సంస్థల శాస్త్రజ్ఞులు ఆయన ని సంప్రదించే సంగతీ.. విజయ కర్ణాటక పత్రిక లో ఆయన వ్యాసాలూ, సేంద్రియ వ్యవసాయ పితామహుడిగా భావించే Sir Albert Howard ఆయన తండ్రి ఇంటికి స్వయం గా విచ్చేసి ఈయన పద్ధతులని కుతూహలం గా అధ్యయనం చేయటం, నిర్వాహకులు పరిచయ వాక్యాలలో చెప్పగా..


చారిత్రకం గా, ఆర్థికంగా.. సామాజిక పరంగా.. వ్యవసాయం పై ప్రపంచ/ ప్రాంతీయ రాజకీయాలు, కొంత మంది మిడి మిడి జ్ఞానం గల శాస్త్రజ్ఞుల సలహాలు, రసాయన ఎరువులూ, క్రిమి సంహారక మందుల ఉత్పత్తి దారుల పెత్తనం, గురించి నిశితం గా తన పరిశోధన, అభిప్రాయాలు .. వివరిస్తుండగా.. ఎప్పుడు.. తలుపు పక్క కుర్చీ లోంచి మొదటి వరుస కి వచ్చానో నాకే తెలియదు.


ఆయన జ్ఞానం అపారం. అరవై ఏళ్ల అనుభవ సారం .. ఆశ్చర్యం ఏంటంటే.. ఇటు పురాణాల కథలు, అటు ప్రపంచ జానపద కథలూ ఉదహ రిస్తూనే నిన్న చదివిన మెక్సికన్ కథా, మొన్న కుర్ర సైంటిస్ట్ తో ఆయన సంభాషణా, రాజ్య సభ మెంబెర్ తో వేసిన చెణుకులూ, జయలలిత బట్టల భండాగారం లో ఉన్న పదిహేను వేల పట్టు చీరలూ, ఆయన చెప్తుంటే నేనే కాడు.. మిగిలిన యాభై తొమ్మిది మందీ తెరిచిన నోరు మూయలేదు..

ఎన్నో ఎకరాల యజమానికి రెండు జతల ధోవతులు, ఒక సైకిలూ, వ్యక్తిగత ఆస్తి. పది అంతస్తులు అలుపు లేకుండా ఎక్కగల సత్తా ఉంది ఆయనకి. మిల మిలా మెరిసే అసలైన పళ్ళు, 20/20 కంటి చూపు, అక్కడక్కడా నెరిసిన జుట్టు, రజనీకాంత్ లాంటి కొవ్వు లేని చువ్వ లాంటి శరీరం... పొద్దున్న ఆయన చేసిన 1500 మట్టి ఇటుకలకి నీళ్ళు పెట్టి వచ్చాడట.. రెండు గంటలు ప్రయాణం బస్సు లో చేసి..

లెక్చర్ అయిపోయినా రెండు మూడు గంటలు ఓ పది మంది ఆయన దగ్గర కూర్చుండి పోయారు.. ఆయన విషయాలు వింటూ.. ఈ వయసు లో కూడా ఇంత కష్ట పడటం దేనికి? అని ఎవరో అడిగిన ప్రశ్న కి ఆయన సమాధానం నచ్చింది నాకు.

ఒక ఊరిలో ఒక గుడి కడుతున్నారు.. బోల్డు పలకల రాళ్ళు, పెద్ద రాళ్ళూ తెప్పించారు. కొన్ని రాళ్ళని పెద్దగా బాధించ కుండా మెట్లు గా మలిచారు. కొన్నింటిని కాస్త ఆరగ దీసి నునుపు తెచ్చి గోడలపై అతికించారు. ఒక రాయిని.. సుత్తి తో కొట్టి కొట్టి బాధించి విగ్రహం గా మలిచారు. ప్రతి రోజూ.. మెట్ల రాళ్ళు తమ అదృష్టానికి పొంగి పోగా.. గోడ రాళ్ళు ఏదో మన రాత ఇలా ఉంది లే అనుకున్నాయి. విగ్రహం రాయి కి పట్టిన దుర్గతి కి జాలి పడ్డాయి. ఒక రోజు గుడి తెరవ బడింది.. జనం మెట్లు తొక్కుకుంటూ, గోడలని రాసుకుంటూ విగ్రహానికి మొక్కుకుంటూ వెళ్ళారు.
"ఎన్ని ఆటు పోట్లు ఎదురైతే.. అంత సద్గతి.."

ఈరోజు అనుకోకుండా సజ్జన సాంగత్యం తో ఏంటో చాలా గొప్ప గా గడిచినట్టనిపించింది నాకు.